HÔTEL CALM

Drie jaar en twee dagen geleden was ik eventjes acuut gelukkig. Terwijl op televisie de sirenes loeiden en zo het menselijk snikken overstemden, zat mijn vriendin rustig naast me op de bank. Op televisie zagen we François Hollande een periode van nationale rouw afkondigen. Er zouden strenge controles plaats gaan vinden aan de grenzen van het land. Ik verheugde me er op, want welbeschouwd hoefde en kon mijn liefste dan voorlopig niet meer terug naar huis. Ze had het toen ondertussen al erg druk, onze tijd samen werd steeds spaarzamer, een beetje rust in die slaapstad van mij zou haar vast goed doen.

Mooi, dacht ik, nu zou ik eindelijk eens serieus werk kunnen maken van de totale toeëigening, laten zien hoeveel deze romanticus wel niet bereid was op te offeren om bij deze vrouw te zijn. Niet dat ik daadwerkelijk veel zou hebben moeten laten, maar het ging om het gebaar. Ik zou hier blijven, ondanks alles, voor haar.

Niemand in Bergen op Zoom scheen dat weekend bang te zijn ofeen boodschap te hebben aan de belofte van continentale paniek. Op zondagavond kon ik dan ook niet anders dan mijn knappe vriendin vergezellen op het eerste deel van de zuidwaartse reis. Een oogje in het zeil houden, dat leek me goed. Zaten we dus weer in de stoptrein naar Antwerpen. En in een of andere Blablacar - een Rus, als ik het me goed herinner. We arriveerden op tijd in het altijd even naargeestige Rijssel-bij-Nacht. Dat is 's nachts een heel andere stad dan 's morgens, en ook waar ik op 15 juli voor het eerst vredig naast haar ontwaakte om, allez, verlaat een nationale feestdag te gaan vieren. Binnen een minuut werd me nu door achtereenvolgens vier daklozen om een sigaret gevraagd. Fuck, wie was ik om ze die te onthouden? Ik was ter plekke om mijn hardwerkende, zogezegd ontredderde meisje te begeleiden. Ja, ik was verliefd en wilde een heel weekend bij haar blijven. Bewijzen dat het allemaal heel simpel kon zijn.

Al snel vonden we de Rue du Molinel en betraden Hôtel Calm. We hadden voor vertrek om die naam moeten lachen, het moest wel de meest ironische plek zijn om op deze zondagavond te overnachten. Op de kleine kabeltelevisie waren intellectuelen en experts elkaar vol overtuiging aan het napraten in de ene onverhoopt ingelaste live-uitzending na de andere herhaalde documentaire. Zou de kijker juist met hún magere uiteenzetting op het netvlies min of meer vredig in slaap vallen? Ik kieperde mijn sigaret uit het inklapraam. Mijn vriendin keek met een half oog naar TV5, waar juist een oude reportage bezig was over enkele gekidnapte landgenoten in Syrië.

Toen ik terugkwam van het toilet stak ze haar linkerbeen uit en begon met haar voet over m'n lul te wrijven. Waarom ik me op dat moment niet heb uitgekleed om er verder op in te gaan, is me een raadsel. Kennelijk stond ik perplex te zijn wie ik was, toen. Weer zo'n halfslachtige poging om te demonstreren dat mijn liefde niet alleen was gebaseerd op haar gracieuze, kleine, warme lichaam - een lichaam dat eigenlijk toch veel te mooi was voor het mijne.

De volgende morgen vergisten we ons. Ze miste haar vroege trein en kocht chagrijnig een duur nieuw ticket naar Lyon. Het extra uur dat ons gegeven werd besteedde ze aan het inlichten van haar collega's. Ik gaf haar een kus en begaf me naar de parkeerplaats van het station om terug naar Nederland te reizen. Op de achterbank van de Franse studente trof me een immens gevoel van onmacht. Als het 129 doden en 350 gewonden niet lukte om Maëlle en mij bij elkaar te houden, hoe zou ik daar dan ooit op eigen houtje in moeten slagen?

BEEN THERE DONE WHAT?

Plovdiv

Enig respect voor de feiten mag je van Max Pam verwachten

Olaf Tempelman

Dat Max Pam een beroep doet op zeer oude herinneringen om Bulgarije te besmeuren valt wellicht onder de vrijheid van de columnist. Maar enig respect voor de feiten mag je ook van hem verwachten.

Dat Pam uitgerekend Plovdiv tot 'de lelijkste stad op deze aardkloot' bestempelt is een gotspe en wekt bange vermoedens dat hij er nooit is geweest of alleen de façades van een buitenwijk als Stolipinovo heeft gezien.

In de historische stad op de heuvels rondom de rivier Maritsa vinden we zowel schitterende bouwwerken uit de tijd van de Bulgaarse nationale renaissance, magnifieke Osmaanse architectuur als een Romeins amfitheater. Zo kan het dat Plovdiv is aangemerkt voor de Unesco Werelderfgoedlijst en in 2019 Culturele Hoofdstad van Europa is.

Al dit moois stond er al in de tijd waaraan Pam refereert. Bulgarije bezit uiteraard ook wat minder fraaie oorden, laten we zeggen Pernik of Stara Zagora. Maar mensen die al zo ver zijn dat ze Pernik van Plovdiv kunnen onderscheiden, trekken doorgaans geen blik aftandse clichés uit het genre 'lelijk Oostblokland' open.

_{Olaf Tempelman, Vught, oud-correspondent van de Volkskrant in Zuidoost-Europa}

EEN DATE

er is geen uur afgesproken
er is geen dag afgesproken
er is geen plaats afgesproken
er is geen hoop
er zijn geen verwachtingen
ik doe iets leuks aan
ik zal er zijn
ik kan niet wachten
ik kijk er naar uit

(Roos Rebergen, Nijgh & van Ditmar 2016)