ACHTER JE OREN

Is het geen kwestie van image building: kijk mij eens, de coole jonge filosoof?
"Nee hoor."
Uw boek past anders wel aardig in dat beeld. U relativeert daarin de betekenis van het streven naar een succesvol leven en pleit voor een relaxed bestaan dat desnoods nergens toe leidt: geen kinderen, geen gedachten, geen boeken. Niets.
"Laat ik het zo zeggen: ik heb een diepe bewondering voor mensen die geen succesvol leven nodig hebben, die niet onnadenkend een geweldige carrière nastreven, die voldoende hebben aan een kleine auto, en die niet per se altijd in alles willen winnen. In plaats daarvan leiden zij een onopvallend leven, maar ze genieten er met volle teugen van - ook goed."
U neemt uw 'petje af voor de vaders en moeders bij wier begrafenis niets anders te melden is dan dat hij of zij lekker sliep, een zeeaquarium had en hield van nasi goreng'. Zijn dat niet ontstellend saaie mensen?
"Die conclusie is te kort door de bocht. Ik heb respect voor mensen die ervoor kiezen niet in een voortgaand mechanisme te zitten, in een ratrace waarin ze meteen na, of zelfs al tijdens, hun opleiding meegesleurd worden en waarin menigeen vaak ook ten onder gaat."

(...)

Maar zet drie kinderen aan drie piano's en ze willen, zonder welke volwassen inmenging dan ook, de beste zijn.
"We willen van alles, ook winnen, en dat zit voor een deel in de menselijke natuur. Maar, en dat zie je aan de reclames, we cultiveren dat ook. En dat hoeft voor mij niet; het is ook zo willekeurig. Masturberen zit ook in onze natuur, maar dat cultiveren we niet, dat remmen we liever een beetje af. Luiheid, zelfde verhaal, maar dat rammen we er liefst zo vroeg mogelijk uit. Ik vraag me af hoe het komt dat we het ene wel cultiveren en het andere niet; en moet ik me daar iets van aantrekken? Nee, ik heb wel wat mensen die leven als mijn konijnen: lekker eten, en dan dutten in de zon, uren achter elkaar."
We cultiveren het wedstrijdelement omdat dat niet zelden het beste in de mens naar boven haalt.
"Neem Rintje Ritsma in die Aegon-reclame. De stem zegt: 'Hij heeft er z'n best voor gedaan, maar hij is wel iemand geworden.' Alsof slechtere schaatsers dan helemaal niemand zijn geworden. Ik vind dat treurig."

(...)
Frans van Deijl, interview met Bas Haring. in HP/De Tijd, 21 september 2007

HUMMINGBIRD

Ik ben meer dan heelhuids het weekend doorgekomen. Dat wil zeggen dat alles goed met me gaat. Ik heb al een aantal schoolboeken kunnen verkopen, en advertenties gelezen op de ruiten van verschillende restaurants in Antwerpen. Bovendien heb ik een aantal leuke concerten voor de boeg, te beginnen aanstaande woensdag, wanneer Caribou gratis speelt in een club vlak naast de deur. Ook met mijn eigen groep gaat het goed: we hebben pas geleden weer eens een nummer gemaakt dat klokt op 2 minuut 14. En mijn huidige lievelingsliedje is Hummingbird van de Born Ruffians. Vanavond maak ik tortiglioni met broccoli en koolvisfilets.

OVER THE TOP

Mijn cd´s staan in 9 stapels van 40 naast elkaar. Ze zijn niet gesorteerd op alfabet, maar misschien dat ik toch nog maar eens ernstig overwegen moet om dat te doen. Je word er zo lekker rustig van. Voorlopig loopt de rangschikking van links naar rechts als volgt: stapel 1 t/m 5 zijn originele albums in de figuurlijke zin van het woord. Achtereenvolgens is er dan 1 stapel met cd-singles, samplers, promo´s, EP´s etc., 2 stapels met zogenaamd illegaal verkregen albums, en de laatste stapel is er een bestaande uit mijn zelf samengestelde compilatiereeks. Die is jammergenoeg niet zo hoog als zijn voorgangers, maar er is welgeteld 1 kniesoor die daar op let en dat ben ik zelf.

Ter verduidelijking: In de loop der jaren ben ik enkele edities verloren op TEENSPIRIT-feestjes. Ofschoon ik een goede maand geleden nog het laatste exemplaar, #40, aan mijn persoonlijke verzameling (die overigens VARIOUS is getiteld, reeds 7 jaar geleden) heb toegevoegd, is de stapel dus niet zo hoog als hij eigenlijk behoort te zijn. Gelukkig heb ik daar mee leren leven, sinds het moment dat mensen me begonnen te vragen:`Je hoeveelste is dit nou alweer?´ In mijn overtuiging wijst dit er impliciet op dat 36 ook een redelijk aantal is en dat VARIOUS #9, #18, #26 en #39 nu verspreid zijn onder diezelfde mensen die me deze vraag steeds weer blijven stellen. Ze zullen nooit luisteren. Ze zullen tipjes draaien van de hoezen. Aan de andere kant, misschien luisteren ze er juist wel heel veel naar, omdat ze de leeftijd van 20 jaar naderen of al gepasseerd zijn, terwijl ze net als ik liever eeuwig een teenager blijven. Hoe dan ook, het maakt dus allemaal niet zo veel uit.

Stapel 9 is de meest stabiele van de rij. Dat komt niet zozeer door het verschil in lengte ten opzichte van de rest, alswel door de gunstige ligging aan de uiterste zijde, waardoor ik er gemakkelijk bij kan, en het JENGA-effect waar 1 t/m 8 nogal eens mee kampen, hem bespaard blijft.

Nog nooit in mijn leven heb ik fatsoenlijke rekken gehad. Na een paar ongelukkige pogingen gaf ik de hoop al op en besloot dat het vinden van degelijk meubilair tegen een goede prijs onmogelijk was. Nu ik er aan terug denk, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik vorig jaar die erfenis heb verbrast aan minstens 1 hele stapel originele albums, zonder ook maar een moment stil te staan bij de mogelijkheid, de kans die me nu werd geboden, iets geschikts aan te schaffen en mijn verzamelnig zo een boel leed te besparen. Bovendien snap ik eigenlijk niet goed hoe ik op TEENSPIRIT-feestjes door de jaren heen zo roekeloos heb kunnen handelen zonder daar achteraf zo een verscheurd gevoel aan over te houden, want dat is wat me bekruipt als ik nu sommige albums met veel moeite uit een van de onevenwichtige stapels trek.

Neem nu bijvoorbeeld The Decline Of British Sea Power van British Sea Power, ooit tweedehands gekocht en nog altijd een van mijn favoriete albums. Het kartonnen hoesje is gescheurd, de cd is haast letterlijk grijs gedraaid en zit vol krassen. Dat laatste is vast en zeker te wijten aan zo een klassieke avond, waar ik mezelf steevast opwerp als DJ KNULLIG. Begrijp me niet verkeerd; die feestjes waren geweldig, en nog steeds beland ik soms, met wat geluk, hier en daar in een smerig vertrek waar alles naar rook stinkt en de warmte je duizelig maakt. Daar gaat het niet om. Op een gegeven moment verandert enthousiasme in onverschilligheid en onverschilligheid in wrok. Zo simpel is het, en zo werkt dat.

Dit zijn de albums die momenteel bovenaan de stapel liggen:
1: Air - 10 000 Hz Legend
2: Sonic Youth - NYC Ghosts & Flowers
3: Daryll-Ann - Happy Traum
4: Menomena - Friend & Foe
5: Battles - Mirrored
6: Fun Lovin Criminals - Loco
7: Animal Collective - Strawberry Jam
8: Guided By Voices - B1000
9: Various #34 (o.a. Hot Chip, Broadcast, Yo La Tengo e.v.a.)

Tijd om High Fidelity nog eens te lezen.

MAN VOORKOMT DIEFSTAL VAN MOBIELE TELEFOON

Donderdag 6 september 2007 - BREDA -
Een man (18) uit Bergen op Zoom heeft de diefstal van zijn mobieltje snel opgelost. De man was aan het bellen toen een fietser zijn toestel op de Nassaustraat afpakte. Hij achtervolgde de dief en pakte zijn toestel terug.

NOT ENOUGH <---> TOO MUCH

slecht nieuws. ik mag het jaar niet overnieuw doen op plantijn. dat wil zeggen, de enige manier waarop dat nu nog zou kunnen, is door voor vrijdag een superzielige motivatiebrief te schrijven (waar ik geen tijd voor heb) en dan is de kans alsnog ontzettend klein, gezien het feit dat er de laatste vijf jaar niemand door middel van zo een brief is toegestaan het jaar te bissen.

hier kwam ik gisteren achter terwijl ik mijn laatste beltegoed spendeerde aan een gesprek met studentenbegeleider roger frenssen. fijn. wat nu ? gisteren was ik zo uit het veld geslagen dat ik niet goed kon nadenken, nu voorzie ik de volgende opties:

a) proberen een motivatiebrief in elkaar te zetten waarmee ik verhul dat ik geen fuck uit heb gevoerd, het mijn eigen schuld was dat ik de herexamens niet heb gedaan, etc.
b) informeren of ik nog ergens anders in antwerpen een opleiding journalistiek kan volgen en me daar zo snel mogelijk nog voor aanmelden.
c) een baantje zoeken in een italiaans restaurant als assistent van de kok of ober. tussendoor wat schrijven en volgend jaar ergens in nederland een studie journalistiek gaan volgen.

in alle gevallen zal ik hoe dan ook maar moeten afwachten of ik word aangenomen. (en hoe zit het eigenlijk met de IB-groep ? die moet ik ook gaan afmelden dan binnenkort, vrees ik.)

ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik nu moet doen, of wat ik wil. ik ga er dit weekend eens lekker voor zitten. op zich lijkt het me namelijk ook wel wat om een jaartje te werken. maar misschien dat ik daar wel spijt van krijg, en me nutteloos ga voelen. aan de andere kant, als ik mezelf halsoverkop in een andere studie aanmeld, waar moet ik dan mijn boeken en lesgeld van betalen ? ik moet NU gaan beslissen.

PAVAROTTI IS DEAD BUT WE STILL HAVE HOPE

Een hele geruststelling dat ik op perron 4a in Roosendaal nooit in het wachtlokaal zit, want anders was ik nu misschien wel dood geweest. Ik ga me, denk ik, sowieso wel een beetje vreemd voelen, de eerstvolgende keer dat ik daar op de trein stap.

Nu goed, dit is echt de allerlaatste week vakantie. Als alles goed loopt, begin ik maandag opnieuw aan het eerste jaar journalistiek. Ik moet nog even langs een studiebegeleider om wat vragen te stellen. Dat ga ik vrijdag doen. Woensdag en donderdag heb ik dan nog twee lege dagen uitgetrokken voor mijn shitbaantje (dat geweldig verdient). Vandaag ga ik niet veel doen, en naar alle waarschijnlijkheid zal dat morgen niet meer zijn. Ik heb boodschappen gedaan voor vanavond. Linguine met scampi, en een bonensalade met munt en knoflook. Nu nog even genieten van Animal Collective - Strawberry Jam.

VERSUS

non rien de rien
non je ne regrette rien
:
remember to let her into your heart
then you can start to make it better

TEGELTJESWIJSHEDEN

If a cluttered desk signs a cluttered mind, of what, then, is an empty desk a sign?
(A. Einstein)

LADIES & GENTLEMEN NOW LET ME INTRODUCE TO YOU

Hallo, mijn naam is Olav Abacus en het zit zo: ik heb een writer's bloc. Toch is het niet wat je denkt. Deze uitdrukking wordt namelijk doorgaans gebruikt wanneer iemand geen enkel idee voorhanden heeft om uit te drukken. Maar ik barst juist van de creativiteit!

Als ik er zo aan terug denk, kan ik niet precies zeggen wanneer het begonnen is. Maar sinds ik in Antwerpen ben gaan wonen zijn er zeker een boel dingen veranderd die deze situatie teweeg hebben gebracht. Ik kwam er achter dat ik, als puntje bij paaltje komt, niet meer zo eenvoudig vrienden maak als voorheen, veel te lang in mijn bed blijf liggen, en ik ben als klap op de vuurpijl meer gaan roken dan me lief is. Het studentenleven is me in het algemeen zwaar gevallen. Ik heb het allemaal nogal onderschat en nu mag ik het schooljaar overnieuw doen. Niet dat ik niets heb geleerd, dat zeker niet. Ik ben me er wel degelijk bewust van dat ook ik wel eens tijd verspil, en nu wil ik gewoon opnieuw beginnen. Onder een nieuwe naam.

Ik ben voortdurend bang om te falen. Dat wil dus zeggen, wanneer ik iets op papier wil zetten. Dat is voor mij de enige goede optie om iets met mijn creativiteit te doen. Iemand die van muziek houdt, leert gitaar spelen. Iemand die van kunst houdt, leert schilderen. Ik heb het afgelopen jaar nauwelijks geschreven. Hoe is het mogelijk dat me dat nu opeens niet meer lukt? Toen schrijven voor mij nog simpelweg een leuk tijdverdrijf was, ging het allemaal veel makkelijker. Daar zit het hem in. Nu ik denk te weten wat ik echt wil met mijn leven, stel ik misschien te hoge eisen aan mezelf.

Nogmaals, aan een gebrek aan creativiteit zal het niet liggen. Ik kijk verdomme 10 keer per dag naar het journaal, lees verschillende kranten en opiniebladen. Ik ben altijd op zoek en redelijk op de hoogte van de nieuwste muziek, literatuur en films. Maar het vertaalt zich tot niets. Een goed gesprek op zijn tijd, maar dat vind ik niet genoeg. Dat ben je soms na een week weer vergeten. Ik wil het vastleggen. Maar daar heb ik de discipline niet voor.

.....