OVER THE TOP

Mijn cd´s staan in 9 stapels van 40 naast elkaar. Ze zijn niet gesorteerd op alfabet, maar misschien dat ik toch nog maar eens ernstig overwegen moet om dat te doen. Je word er zo lekker rustig van. Voorlopig loopt de rangschikking van links naar rechts als volgt: stapel 1 t/m 5 zijn originele albums in de figuurlijke zin van het woord. Achtereenvolgens is er dan 1 stapel met cd-singles, samplers, promo´s, EP´s etc., 2 stapels met zogenaamd illegaal verkregen albums, en de laatste stapel is er een bestaande uit mijn zelf samengestelde compilatiereeks. Die is jammergenoeg niet zo hoog als zijn voorgangers, maar er is welgeteld 1 kniesoor die daar op let en dat ben ik zelf.

Ter verduidelijking: In de loop der jaren ben ik enkele edities verloren op TEENSPIRIT-feestjes. Ofschoon ik een goede maand geleden nog het laatste exemplaar, #40, aan mijn persoonlijke verzameling (die overigens VARIOUS is getiteld, reeds 7 jaar geleden) heb toegevoegd, is de stapel dus niet zo hoog als hij eigenlijk behoort te zijn. Gelukkig heb ik daar mee leren leven, sinds het moment dat mensen me begonnen te vragen:`Je hoeveelste is dit nou alweer?´ In mijn overtuiging wijst dit er impliciet op dat 36 ook een redelijk aantal is en dat VARIOUS #9, #18, #26 en #39 nu verspreid zijn onder diezelfde mensen die me deze vraag steeds weer blijven stellen. Ze zullen nooit luisteren. Ze zullen tipjes draaien van de hoezen. Aan de andere kant, misschien luisteren ze er juist wel heel veel naar, omdat ze de leeftijd van 20 jaar naderen of al gepasseerd zijn, terwijl ze net als ik liever eeuwig een teenager blijven. Hoe dan ook, het maakt dus allemaal niet zo veel uit.

Stapel 9 is de meest stabiele van de rij. Dat komt niet zozeer door het verschil in lengte ten opzichte van de rest, alswel door de gunstige ligging aan de uiterste zijde, waardoor ik er gemakkelijk bij kan, en het JENGA-effect waar 1 t/m 8 nogal eens mee kampen, hem bespaard blijft.

Nog nooit in mijn leven heb ik fatsoenlijke rekken gehad. Na een paar ongelukkige pogingen gaf ik de hoop al op en besloot dat het vinden van degelijk meubilair tegen een goede prijs onmogelijk was. Nu ik er aan terug denk, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik vorig jaar die erfenis heb verbrast aan minstens 1 hele stapel originele albums, zonder ook maar een moment stil te staan bij de mogelijkheid, de kans die me nu werd geboden, iets geschikts aan te schaffen en mijn verzamelnig zo een boel leed te besparen. Bovendien snap ik eigenlijk niet goed hoe ik op TEENSPIRIT-feestjes door de jaren heen zo roekeloos heb kunnen handelen zonder daar achteraf zo een verscheurd gevoel aan over te houden, want dat is wat me bekruipt als ik nu sommige albums met veel moeite uit een van de onevenwichtige stapels trek.

Neem nu bijvoorbeeld The Decline Of British Sea Power van British Sea Power, ooit tweedehands gekocht en nog altijd een van mijn favoriete albums. Het kartonnen hoesje is gescheurd, de cd is haast letterlijk grijs gedraaid en zit vol krassen. Dat laatste is vast en zeker te wijten aan zo een klassieke avond, waar ik mezelf steevast opwerp als DJ KNULLIG. Begrijp me niet verkeerd; die feestjes waren geweldig, en nog steeds beland ik soms, met wat geluk, hier en daar in een smerig vertrek waar alles naar rook stinkt en de warmte je duizelig maakt. Daar gaat het niet om. Op een gegeven moment verandert enthousiasme in onverschilligheid en onverschilligheid in wrok. Zo simpel is het, en zo werkt dat.

Dit zijn de albums die momenteel bovenaan de stapel liggen:
1: Air - 10 000 Hz Legend
2: Sonic Youth - NYC Ghosts & Flowers
3: Daryll-Ann - Happy Traum
4: Menomena - Friend & Foe
5: Battles - Mirrored
6: Fun Lovin Criminals - Loco
7: Animal Collective - Strawberry Jam
8: Guided By Voices - B1000
9: Various #34 (o.a. Hot Chip, Broadcast, Yo La Tengo e.v.a.)

Tijd om High Fidelity nog eens te lezen.