Mijn kerstdagen verliepen vlekkeloos. Ik heb al eens vervelendere dagen meegemaakt. Met volle overgave heb ik me gestort op het onderhouden van gesprekken met een heleboel mensen die ik normaal gezien buiten kerst - laten we zeggen: drie weken eerder of later - niet of nauwelijks spreek. Het is dan ook evident dat je daar ontzettende honger van krijgt. Dit jaar werd ik beloond in de vorm van diverse soorten kebab, cognac, bruschetta, dadels, ham, sinaasappels, amaro, wilde haas, lamsbouten, pandoro, bol, gegrilde pepperoni, cranberrypate- en compote, witte wijn, rode wijn, spumante, zeebanket, artisjokken, kipfilet, aardappels en broodkruimels.
Deze lekkernijen zijn inmiddels zo goed als verteerd. Het enige waar ik nog mee in mn maag zit, zijn de huiveringwekkende flarden van een droom waarin ik door Arnon Grunberg werd gekidnapt in een witte Volkswagen, van maandag op dinsdag was dat, en de schaamte die ik ondervond toen Papa woensdagavond opeens zijn wansmaak diende te etaleren (een scenario waar ik me niet op had voorbereid) door onder andere een digitaal foto-album vol erotisch getinte afbeeldingen van stal te halen. Bovendien was ik even vergeten wat voor een riante verzameling te verwaarlozen mp3s hij bezit.
Ik had gehoopt op een avondje zwijmelen met Morrissey videos, en dit leek aanvankelijk ook te zullen gaan gebeuren, totdat vader met die melodramatische troep kwam aanzetten. Ik was te dronken om me te verweren en hij te dronken om dat te begrijpen. Uiteindelijk heb ik me in allerlei bochten moeten wringen om de vredige sfeer te bewaren, en verliet ik iets voor middernacht, met de staart tussen mijn benen en Kaiser Bruno aan mijn rechterhand, de sfeervolle huiskamer. Ik weet dat mijn nerveuze voorgevoel over een intimiderend verhoor met betrekking tot mijn schoolprestaties nutteloos is geweest, omdat de chef me er niet naar had gevraagd, en dat voelt zowel als een opluchting als een teleurstelling.
donderdag 27 december 2007
dinsdag 25 december 2007
dinsdag 18 december 2007
GROEN!!!
(Mijn huisbaas is druk aan het klussen. Hij slaat met zijn hamer in een ritme als uit een voetbalstadion. Mijn buurmeisje zingt mee met Beyonce. Ik eet goulashsoep met Caribou. Ieder zo zijn ritme.
Barack loopt in op Hillary, omdat Oprah voor de televisiecamera's de tekst 'Obama, I know he's the one!' van een blaadje leest. En gisterenavond heeft Jurgen Raymann een tenenkrommende acte de presence gegeven op het sportgala. Waarom kunnen allochtone cabaretiers alleen maar grapjes maken over hun eigen nationaliteit? Daarmee bewijzen ze de vooroordelen over hun chauvinisme. )
Geregeld kijk ik Lingo. Van alle spelshows op de Nederlandse televisie blinkt het uit in haar laagdrempeligheid. Het programma bestaat al zo lang ik me herrinneren kan, en kende toen ik nog een kleine jongen was haar hoogtepunt: zes afleveringen per week, inclusief een spannende zes-letter-aflevering op primetime in het weekend. Francois Boulanger presenteerde toen nog en werd daarmee terecht een BN'er genoemd. Hoewel de formule van het raden van woordjes en het afstrepen van getallen tijdloos is, hebben zich er in de loop der jaren een boel veranderingen voorgedaan. Dit is de kijkcijfers bepaald niet ten goede gekomen. Lingo is vergane glorie. Wat is er gebeurd met de populairste spelshow van het land?
Nadat de middelmatige allroundster Nance het in 1999 van Boulanger overnam (WAAROM?!) werd de aflevering op zaterdagavond direct geschrapt. Dit waren de zogenaamde crisisjaren uit het post-Francois-tijdperk. Veel kijkers haakten voorgoed af door haar aanstelling. Ook Lucille Werner, die het programma nu al jarenlang presenteert, heeft hen vooralsnog niet van gedachten weten te brengen. Dit ligt zeker niet in de laatste plaats aan haar houten been, dat zij dan ook ternauwernood voor ons, trouwe kijkers, verborgen heeft proberen te houden. Haar kledingkeuze - schaamteloos unisex en vulgair wisselen elkaar wekelijks af - doet andermaal vermoeden dat iemand probeert de waarheid te verhullen. De touwtjes stevig in de handen. Werners vastberadenheid ten spijt, heerst er een griezelig sfeertje in de studio.
Dit wordt nog eens verdubbeld door JP. Nog zo een raadselachtig figuur. Niemand weet zijn leeftijd, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn haarkleur, hoe zijn schoenen er uit zien, of waar hij al die leuke weetjes toch vandaan haalt, behalve ik. Jean-Pierre is een gewetenloze (want hersendode), biseksuele, onaantrekkelijke, ex-gedetineerde man van 56 jaar, die zijn eenzame nachten slijt op Wikipedia. Eergisteren is zijn hond Max overleden.
De dalende kijkcijfers en het nieuwe imago van Lingo zijn in ernstige mate toe te schrijven aan de invloed van de Postcodeloterij (ook wel bekend als de Proletenloterij) op het programma. Zo is de Lingo-paraplu reeds lang vervangen door een lelijke tas, en is onlangs een zekere Rik ten tonele verschenen. Hij is de zoon van Ron Brandsteder. Mag iedere dag een auto met daarop een opzichtelijk logo uitreiken. Hij doet dit tussen reguliere spelronde en de finale, en is verantwoordelijk voor het absolute van de uitzending. Wat blijkt? Niemand in welke postcode dan ook woonachtig, is blij met die kar! De volstrekt willekeurige winnaar, die vooraf vrij heeft moeten vragen om heel de dag op Rik te wachten, die blaaskaak, krijgt niets anders over zijn lippen dan 'Ah, mooi zeg', 'Zozo' of 'In de pocket'. Het lijkt wel of Rik uitsluitend de meest humeurige wijken van Nederland intrekt om zijn evangelie te verspreiden, en daarmee geeft hij een nieuwe dimensie aan het fenomeen "prijzen uitdelen aan nietsvermoedende mensen". Misschien kunnen ze eens echt iets aan de natuur schenken, in plaats van het draaiende houden van de occasion-markt op internet.
Tel bij het ontbreken van Francois Boulanger, en de nadrukkelijke aanwezigheid van de Postcodeloterij verder de goedkope tune, het belachelijke tien-letter-woord, de zorgvuldige casting van laaggeschoolde randdebielen plus aanhang, de kinderachtige manier waarop Lucille Werner in de finale de getallen opnoemt, en daar heb je je antwoord. It's all downhill from here.
En ik, Olav Abacus, zoek nog altijd naar een teamgenoot, m/v, die zich met mij wil opgeven. Dit is onze kans.
Barack loopt in op Hillary, omdat Oprah voor de televisiecamera's de tekst 'Obama, I know he's the one!' van een blaadje leest. En gisterenavond heeft Jurgen Raymann een tenenkrommende acte de presence gegeven op het sportgala. Waarom kunnen allochtone cabaretiers alleen maar grapjes maken over hun eigen nationaliteit? Daarmee bewijzen ze de vooroordelen over hun chauvinisme. )
Geregeld kijk ik Lingo. Van alle spelshows op de Nederlandse televisie blinkt het uit in haar laagdrempeligheid. Het programma bestaat al zo lang ik me herrinneren kan, en kende toen ik nog een kleine jongen was haar hoogtepunt: zes afleveringen per week, inclusief een spannende zes-letter-aflevering op primetime in het weekend. Francois Boulanger presenteerde toen nog en werd daarmee terecht een BN'er genoemd. Hoewel de formule van het raden van woordjes en het afstrepen van getallen tijdloos is, hebben zich er in de loop der jaren een boel veranderingen voorgedaan. Dit is de kijkcijfers bepaald niet ten goede gekomen. Lingo is vergane glorie. Wat is er gebeurd met de populairste spelshow van het land?
Nadat de middelmatige allroundster Nance het in 1999 van Boulanger overnam (WAAROM?!) werd de aflevering op zaterdagavond direct geschrapt. Dit waren de zogenaamde crisisjaren uit het post-Francois-tijdperk. Veel kijkers haakten voorgoed af door haar aanstelling. Ook Lucille Werner, die het programma nu al jarenlang presenteert, heeft hen vooralsnog niet van gedachten weten te brengen. Dit ligt zeker niet in de laatste plaats aan haar houten been, dat zij dan ook ternauwernood voor ons, trouwe kijkers, verborgen heeft proberen te houden. Haar kledingkeuze - schaamteloos unisex en vulgair wisselen elkaar wekelijks af - doet andermaal vermoeden dat iemand probeert de waarheid te verhullen. De touwtjes stevig in de handen. Werners vastberadenheid ten spijt, heerst er een griezelig sfeertje in de studio.
Dit wordt nog eens verdubbeld door JP. Nog zo een raadselachtig figuur. Niemand weet zijn leeftijd, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn haarkleur, hoe zijn schoenen er uit zien, of waar hij al die leuke weetjes toch vandaan haalt, behalve ik. Jean-Pierre is een gewetenloze (want hersendode), biseksuele, onaantrekkelijke, ex-gedetineerde man van 56 jaar, die zijn eenzame nachten slijt op Wikipedia. Eergisteren is zijn hond Max overleden.
De dalende kijkcijfers en het nieuwe imago van Lingo zijn in ernstige mate toe te schrijven aan de invloed van de Postcodeloterij (ook wel bekend als de Proletenloterij) op het programma. Zo is de Lingo-paraplu reeds lang vervangen door een lelijke tas, en is onlangs een zekere Rik ten tonele verschenen. Hij is de zoon van Ron Brandsteder. Mag iedere dag een auto met daarop een opzichtelijk logo uitreiken. Hij doet dit tussen reguliere spelronde en de finale, en is verantwoordelijk voor het absolute van de uitzending. Wat blijkt? Niemand in welke postcode dan ook woonachtig, is blij met die kar! De volstrekt willekeurige winnaar, die vooraf vrij heeft moeten vragen om heel de dag op Rik te wachten, die blaaskaak, krijgt niets anders over zijn lippen dan 'Ah, mooi zeg', 'Zozo' of 'In de pocket'. Het lijkt wel of Rik uitsluitend de meest humeurige wijken van Nederland intrekt om zijn evangelie te verspreiden, en daarmee geeft hij een nieuwe dimensie aan het fenomeen "prijzen uitdelen aan nietsvermoedende mensen". Misschien kunnen ze eens echt iets aan de natuur schenken, in plaats van het draaiende houden van de occasion-markt op internet.
Tel bij het ontbreken van Francois Boulanger, en de nadrukkelijke aanwezigheid van de Postcodeloterij verder de goedkope tune, het belachelijke tien-letter-woord, de zorgvuldige casting van laaggeschoolde randdebielen plus aanhang, de kinderachtige manier waarop Lucille Werner in de finale de getallen opnoemt, en daar heb je je antwoord. It's all downhill from here.
En ik, Olav Abacus, zoek nog altijd naar een teamgenoot, m/v, die zich met mij wil opgeven. Dit is onze kans.
maandag 17 december 2007
BETER IN DE KEUKEN
Het vriest.
Mijn handen doen pijn en kleuren roze in de zon.
Toen ik nog een krantenwijk had, was ik rond deze tijd van het jaar geconcentreerd op mijn nieuwjaarskaartjes; een hele stapel waardeloze visitekaartjes eigenlijk, waar sommigen je geld voor gaven, bij wijze van dankbetuiging. Ik herrinner me dit als teken van medelijden, wat helemaal niets met liefde te maken heeft.
Gedurende een week liet ik me op straat, deur aan deur, van mijn meest charmante kant zien. Tegelijkertijd die vernedering.
In tegenstelling tot nu, was ik in die tijd helemaal niet trots op mijn bijbaantje. Althans, niet op dit theater. Desondanks was ik genoodzaakt me er aan over te geven, omdat ik toch ergens mn sigaretten van moest zien te betalen. Wanneer ik 150 euro ophaalde, vertelde ik dat natuurlijk wel aan mijn vrienden, maar dan noemde ik het een bonus, zonder de activiteiten die er aan vooraf gegaan waren al te nadrukkelijk aan het licht te brengen.
Ik voelde mezelf een bedrieger, een manipulator, liep tussen de klappen van strijkers door mijn geweten te sussen. Op een bepaalde manier aandoenlijk, zo stel ik me voor. In zeker opzicht niet ontzettend verschillend van hoe ik nu functioneer.
Hoewel er aan de buitenkant niets ongewoons viel op te merken - met mijn juist gewassen haar en immer casual kleding zag ik er niet eens uit als een bezorger - voerde ik een innerlijke strijd met mijn gevoelens. Als mensen geen medelijden met me hadden, was dat nog veel mensonterender dan wanneer ze me wel wat kleingeld toestopten.
Op een dag werd de deur voor mijn neus dichtgegooid en even later werd hij zelfs helemaal niet geopend, terwijl ik door de ruit duidelijk kon zien dat RTL Boulevard op tv was. Daar stond ik dan, te zweten in de kou. Ik besloot drie kerstkaarten uit de brievenbus te vissen, het begon te regenen, en ik liep naar huis.
Mijn handen doen pijn en kleuren roze in de zon.
Toen ik nog een krantenwijk had, was ik rond deze tijd van het jaar geconcentreerd op mijn nieuwjaarskaartjes; een hele stapel waardeloze visitekaartjes eigenlijk, waar sommigen je geld voor gaven, bij wijze van dankbetuiging. Ik herrinner me dit als teken van medelijden, wat helemaal niets met liefde te maken heeft.
Gedurende een week liet ik me op straat, deur aan deur, van mijn meest charmante kant zien. Tegelijkertijd die vernedering.
In tegenstelling tot nu, was ik in die tijd helemaal niet trots op mijn bijbaantje. Althans, niet op dit theater. Desondanks was ik genoodzaakt me er aan over te geven, omdat ik toch ergens mn sigaretten van moest zien te betalen. Wanneer ik 150 euro ophaalde, vertelde ik dat natuurlijk wel aan mijn vrienden, maar dan noemde ik het een bonus, zonder de activiteiten die er aan vooraf gegaan waren al te nadrukkelijk aan het licht te brengen.
Ik voelde mezelf een bedrieger, een manipulator, liep tussen de klappen van strijkers door mijn geweten te sussen. Op een bepaalde manier aandoenlijk, zo stel ik me voor. In zeker opzicht niet ontzettend verschillend van hoe ik nu functioneer.
Hoewel er aan de buitenkant niets ongewoons viel op te merken - met mijn juist gewassen haar en immer casual kleding zag ik er niet eens uit als een bezorger - voerde ik een innerlijke strijd met mijn gevoelens. Als mensen geen medelijden met me hadden, was dat nog veel mensonterender dan wanneer ze me wel wat kleingeld toestopten.
Op een dag werd de deur voor mijn neus dichtgegooid en even later werd hij zelfs helemaal niet geopend, terwijl ik door de ruit duidelijk kon zien dat RTL Boulevard op tv was. Daar stond ik dan, te zweten in de kou. Ik besloot drie kerstkaarten uit de brievenbus te vissen, het begon te regenen, en ik liep naar huis.
dinsdag 11 december 2007
SUB:MISSION IMPOSSIBLE
Twee Bowie LP's, een flacon shampoo met hop-extract en een fles whiskey later. Je kunt wel zeggen dat de sint me dit jaar in de watten heeft gelegd. Jammergenoeg liggen mijn cadeautjes nog bij kaiserbruno . Ik luister vandaag naar Charles Mingus, mijn haar is vet en een whiskey zou smaken.
In Rotterdam twee avonden achter elkaar naar Rotown geweest maar geen enkele band kunnen zien. Scram C Baby en New Cool Collective, respectievelijk afgelast en uitverkocht. En dan lees ik dat Paris Hilton gisteren in de lounge zat bij Led Zeppelin. Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld, en soms heb je pech.
En what the fuck is er nou weer voor gedoe bezig rondom die Iraanse die zich voor kunstenares uitgeeft. Die foto's zijn helemaal niet mooi. Gelijk Ehsan Jami erop die de gemeente Voorburg wil dwingen om ze te plaatsen, 'anders hebben ze oorlog met me'. Ik moet er van zuchten. Dit is weer precies dezelfde non-discussie als toen met de Deense cartoons. Binnenkort toch maar eens Een Goede Man Slaat Soms Zijn Vrouw van Joris Luyendijk lezen.
In Rotterdam twee avonden achter elkaar naar Rotown geweest maar geen enkele band kunnen zien. Scram C Baby en New Cool Collective, respectievelijk afgelast en uitverkocht. En dan lees ik dat Paris Hilton gisteren in de lounge zat bij Led Zeppelin. Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld, en soms heb je pech.
En what the fuck is er nou weer voor gedoe bezig rondom die Iraanse die zich voor kunstenares uitgeeft. Die foto's zijn helemaal niet mooi. Gelijk Ehsan Jami erop die de gemeente Voorburg wil dwingen om ze te plaatsen, 'anders hebben ze oorlog met me'. Ik moet er van zuchten. Dit is weer precies dezelfde non-discussie als toen met de Deense cartoons. Binnenkort toch maar eens Een Goede Man Slaat Soms Zijn Vrouw van Joris Luyendijk lezen.
dinsdag 4 december 2007
SPOKEN
Iemand die daar duidelijk niets van begrepen heeft, is Geert Wilders. Hij heeft niet alleen een gebrek aan politieke talenten, maar is bovendien een slecht verliezer. Steeds wanneer hij met een van zijn dubieuze ideeen op de proppen komt, zoals het maken van ‘een kritische film over de Islam’ (vorige week) en het vervolgens op een huilen zetten wanneer mensen hem idioot verklaren (deze week).
Natuurlijk is de beweging van Terpstra belachelijk. Hij speelt op de man en dat haalt niets uit. Wanneer de regering volgens hem niet genoeg tegenwicht aan Wilders biedt, is het hem nog altijd niet verboden dat zelf te doen. Maar zoals Jan Jaap van der Wal al eens zei: Het gaat allemaal om awareness. Zo een beetje als Al Gore dus: Moord en brand schreeuwen en vervolgens nergens meer verantwoordelijk voor zijn. Ook South Park persifleert die trend zo nu en dan buitengewoon geestig.
45% van de Nederlanders vindt het een slecht idee van Terpstra.Daar staat een iets lager aantal voorstanders tegenover. Vermoedelijk zitten de PVV-stemmers, die ik me voorstel als een groepje laaggeschoolde racisten, hier bij inbegrepen. Zij zullen, net als Wilders zelf, waarschijnlijk alleen maar blij zijn dat de held het nieuws weer eens bepaalt en de journalisten triomfantelijk vertelt dat er een fatwa over hem is uitgeroepen. Slechts weinigen zullen zich door Terpstra aangespoord zien om zich van Wilders te distantieren. Dan zegt zo een debiel: 'Geert Wilders zet dingen tenminste op de politieke agenda', en begint daarna een vaag verhaal over de vrijheid van meningsuiting.
Wat men echter vergeet, is dat meneer Wilders niets geeft om die vrijheid. Hij valt uitsluitend op dat recht terug wanneer het hem zelf uitkomt, en maakt daarbij handig misbruik van de huidige verwarring van kunst, spot en provocatie. Wie herrinnert zich na Terpstra nog de rappers Youssef & Kamal of kunstenaar Jonas Staal? Zij probeerden beiden met hun eigen middelen een relativerende blik op de politiek van Wilders te schetsen. Dat is overigens iets heel anders dan het infantiele idee om anno 2007 een provocerende film over de Islam te maken. Hoe dom kun je zijn?
Wilders probeert alles wat hij doet en zegt te legitimeren met het feit dat hij democratische steun heeft gekregen en daarom nu in de Tweede Kamer zit, maar dat is een drogreden. Van een zogenaamd politicus mag je meer verwachten dan onbeargumenteerd, discriminerend gezwets. Zo kan je wel eindeloos doorgaan. Meer dan 8 dure bodyguards om je heen.
Ofwel stelt de regering een cordon sanitaire in, ofwel wachten we op de dood van Geert. En dan wenst ie dat ie wat minder luid had geschreeuwd. Misschien hoopt hij op een standbeeld. Net als Fortuyn en Van Gogh.
De kern van een democratie met het recht op vrijheid van meningsuiting, is dat verschillende meningen vreedzaam naast elkaar kunnen blijven bestaan. Het populisme mag ophoepelen.
Natuurlijk is de beweging van Terpstra belachelijk. Hij speelt op de man en dat haalt niets uit. Wanneer de regering volgens hem niet genoeg tegenwicht aan Wilders biedt, is het hem nog altijd niet verboden dat zelf te doen. Maar zoals Jan Jaap van der Wal al eens zei: Het gaat allemaal om awareness. Zo een beetje als Al Gore dus: Moord en brand schreeuwen en vervolgens nergens meer verantwoordelijk voor zijn. Ook South Park persifleert die trend zo nu en dan buitengewoon geestig.
45% van de Nederlanders vindt het een slecht idee van Terpstra.Daar staat een iets lager aantal voorstanders tegenover. Vermoedelijk zitten de PVV-stemmers, die ik me voorstel als een groepje laaggeschoolde racisten, hier bij inbegrepen. Zij zullen, net als Wilders zelf, waarschijnlijk alleen maar blij zijn dat de held het nieuws weer eens bepaalt en de journalisten triomfantelijk vertelt dat er een fatwa over hem is uitgeroepen. Slechts weinigen zullen zich door Terpstra aangespoord zien om zich van Wilders te distantieren. Dan zegt zo een debiel: 'Geert Wilders zet dingen tenminste op de politieke agenda', en begint daarna een vaag verhaal over de vrijheid van meningsuiting.
Wat men echter vergeet, is dat meneer Wilders niets geeft om die vrijheid. Hij valt uitsluitend op dat recht terug wanneer het hem zelf uitkomt, en maakt daarbij handig misbruik van de huidige verwarring van kunst, spot en provocatie. Wie herrinnert zich na Terpstra nog de rappers Youssef & Kamal of kunstenaar Jonas Staal? Zij probeerden beiden met hun eigen middelen een relativerende blik op de politiek van Wilders te schetsen. Dat is overigens iets heel anders dan het infantiele idee om anno 2007 een provocerende film over de Islam te maken. Hoe dom kun je zijn?
Wilders probeert alles wat hij doet en zegt te legitimeren met het feit dat hij democratische steun heeft gekregen en daarom nu in de Tweede Kamer zit, maar dat is een drogreden. Van een zogenaamd politicus mag je meer verwachten dan onbeargumenteerd, discriminerend gezwets. Zo kan je wel eindeloos doorgaan. Meer dan 8 dure bodyguards om je heen.
Ofwel stelt de regering een cordon sanitaire in, ofwel wachten we op de dood van Geert. En dan wenst ie dat ie wat minder luid had geschreeuwd. Misschien hoopt hij op een standbeeld. Net als Fortuyn en Van Gogh.
De kern van een democratie met het recht op vrijheid van meningsuiting, is dat verschillende meningen vreedzaam naast elkaar kunnen blijven bestaan. Het populisme mag ophoepelen.
DECEMBER
Als ik een goed sinterklaasgedicht schrijf, moet ik altijd denken aan mensen die dat op datzelfde moment tevergeefs aan het proberen zijn.
Het is een vervelend gevoel om ergens goed in te zijn, te weten dat iemand anders jou met de grootste moeite nog niet kan evenaren. De mierzoete smaak van macht kleeft als honing in je mondhoek.
Uiteraard is het ook vervelend om ergens niet goed in te zijn, te weten dat anderen je moeiteloos overtreffen. Onaangenaam zuur, alsof je een limoen uitknijpt in je rechteroog.
Het is bovenal vervelend niet tegen je verlies te kunnen en om je talenten voortdurend te etaleren. Want wat houd je nu helemaal over aan zo een sinterklaasgedicht?
Het is een vervelend gevoel om ergens goed in te zijn, te weten dat iemand anders jou met de grootste moeite nog niet kan evenaren. De mierzoete smaak van macht kleeft als honing in je mondhoek.
Uiteraard is het ook vervelend om ergens niet goed in te zijn, te weten dat anderen je moeiteloos overtreffen. Onaangenaam zuur, alsof je een limoen uitknijpt in je rechteroog.
Het is bovenal vervelend niet tegen je verlies te kunnen en om je talenten voortdurend te etaleren. Want wat houd je nu helemaal over aan zo een sinterklaasgedicht?
maandag 3 december 2007
Abonneren op:
Reacties (Atom)
