Niet lang geleden was Fanta nog gewoon een koolzuurhoudend drankje met planten-extracten en zoetstoffen. De metamorphose naar een flitsende en swingende sinaasappelboost, getuige de huidige Funky Orange-verpakking, drong gisteren pas tot me door. Met grote zorgvuldigheid bekeek ik het blikje, en ik zag opeens weer die foto voor me waarop ik kinderachtig poseer, aan een gedekte tafel met familie bij de lunch in Italie. Oh, die hunkering naar een ver verleden vol nostalgische merken en logo`s.
Ik stapte drie meter naar voren en sta nu weer precies vier meter van de jongen die me had gevraagd waar ik heen ging. 'Antwerpen', had ik gezegd, en hij had niet direct ook zijn bestemming medegedeeld, maar geduldig gewacht op mijn wedervraag, wat me erg was bevallen, en het gesprek was geboren. Ik hou wel van zulke conversaties, want ondanks het feit dat ze ontstaan uit beleefdheid in plaats van interesse, kom je soms nog eens wat te weten en kun je per definitie niets verkeerds zeggen. Zo had ik bijvoorbeeld best willen weten waar je zo een cowboyhoed koopt zoals hij droeg. Hier zou ik helaas niet aan toe komen. Het bleef allemaal een beetje aan de oppervlakte. Een logische reeks van 20 brave vragen, met na ieder antwoord zo een 25 seconden bedenktijd. Rustig evalueren en een gepast vervolg serveren.
Onze namen waren niet belangrijk; enkel vertrekpunt en bestemming waren werkelijk aan de orde. De jongen bleek dus een jaar in leeftijd met mij te verschillen, naar Boom te moeten, op een 20 km van de stad, en pendelde iedere doordeweekse dag heen en weer om iets te doen in de houtvervaardiging. En de trein had een kwartier vertraging.
'Dorst, zeker?'
'Dat heb je goed gezien. Drink je wel eens iets in Antwerpen, of is er in Boom ook wat te beleven?'
'Oh, genoeg. Ik ga wel eens met vrienden van school op cafe. Mn huisgenoten zijn ook aardig. Het is altijd best gezellig. Jij?'
'Oh, genoeg.'
Je kunt in principe nooit iets verkeerds zeggen, zie je wel.
Toen ik een uur later de deur opende schrok ik me rot van de nieuwe-dimensie-aan-het-woord-HUGE=gevende tv, een cadeau dat mijn huisgenoot van zijn zus gekregen had. Ik dronk de fles whiskey leeg, keek herhalingen, las een hoofdstuk in De Man In Duplo, en sliep (zacht).
maandag 25 februari 2008
donderdag 21 februari 2008
woensdag 20 februari 2008
WE CANT HELP UNDERESTIMATING LOVE
Slippers zijn gay, en sandalen zijn gruwelijk. Los van het feit dat het vandaag behoorlijk fris is, heb ik daarom mijn afgetrapte allstars aangetrokken. Ik kan mezelf s ochtends, als ik vroeg opsta, moeilijk bezig houden. Uit complete verveling heb ik me geschoren, gewassen, zelfs mijn kamer opgeruimd. Ondertussen wacht mijn broertje op zijn uitslag van de CITO-toets, en schijnt een verlegen zonnetje zijn stralen door de Antwerpse smog.
In Borgerhout, de wijk waar ik woon, is de concentratie van fijn stof momenteel 500 microgra. Daarmee is het de smerigste plek van Vlaanderen, en op Charleroi na ook van Belgie. Bij een landelijk gemiddelde van 70 microgram werd eergisteren het tweede smogalarm van het jaar gemeld.
Ook heb ik me kostelijk vermaakt met een dvd van Duke Ellington (zie Bli-Blip) en arriveert mijn huisgenoot vandaag terug de al dan niet gefingeerde sneeuw in Zwitserland.
In Borgerhout, de wijk waar ik woon, is de concentratie van fijn stof momenteel 500 microgra. Daarmee is het de smerigste plek van Vlaanderen, en op Charleroi na ook van Belgie. Bij een landelijk gemiddelde van 70 microgram werd eergisteren het tweede smogalarm van het jaar gemeld.
Ook heb ik me kostelijk vermaakt met een dvd van Duke Ellington (zie Bli-Blip) en arriveert mijn huisgenoot vandaag terug de al dan niet gefingeerde sneeuw in Zwitserland.
zaterdag 16 februari 2008
donderdag 14 februari 2008
HOMMAGE
Zo is de tijd rijp, zo is de tijd rot. En de eerstvolgende idioot die ik
HARDCORE WILL NEVER DIE
op een muur zie kalken, verdient een trap in de kloten. Zelf heb ik gisterenavond voor het eerst zomaar een vuilniszak in brand gestoken. Ik ben na 3 seconden doorgelopen. Ik sta er nog van te kijken. Het leek heel wat, toen ik 100 meter verder omkeek. Maar er hing ook mist, dus waarschijnlijk was het gewoon een fata morgana. Vanochtend waren alle zakken alweer opgehaald. Als ik er nu aan terugdenk, bekruipt me hetzelfde waardeloze gevoel als die ene keer dat ik naar Bureau Halt moest vanwege het 'vernielen van een steiger (met roze verf)'. Vanavond gewoon braaf naar het theater.
HARDCORE WILL NEVER DIE
op een muur zie kalken, verdient een trap in de kloten. Zelf heb ik gisterenavond voor het eerst zomaar een vuilniszak in brand gestoken. Ik ben na 3 seconden doorgelopen. Ik sta er nog van te kijken. Het leek heel wat, toen ik 100 meter verder omkeek. Maar er hing ook mist, dus waarschijnlijk was het gewoon een fata morgana. Vanochtend waren alle zakken alweer opgehaald. Als ik er nu aan terugdenk, bekruipt me hetzelfde waardeloze gevoel als die ene keer dat ik naar Bureau Halt moest vanwege het 'vernielen van een steiger (met roze verf)'. Vanavond gewoon braaf naar het theater.
zondag 10 februari 2008
HAHA SOUND
De tijd duurt 1 mens lang. Moralisme is geen vies woord.
De vakantie is voorbij en ik denk in citaten, bij wijze van wedergeboorte. De bomen denken ook, maar ze voelen niks. Conservatisme. Het wordt verdomme lente, kale kutbomen! Totale desinteresse voor dit nieuwe zonnige klimaat.
Ik wil een sigaret roken op televisie, net als Theo Van Gogh en Hans Teeuwen. Ook laat ik deze maand mijn snor staan tegen kanker. Vrijdag naar British Sea Power in Brussel (en ik heb nog 2 kaartjes over van een gewonnen prijsvraag, liefhebbers?) waar ik buitengewoon veel zin in heb.
Vandaag heb ik een sticker van Gianluca Zambrotta op mijn computer geplakt. Jamal claimde, op de hem zo vanzelfsprekende wijze, de scheve tanden van Ronaldino. Munir, de Saudi-Arabier, hield zijn mond. Hij gaf me een knipoog en ik snapte niet wat hij bedoelde.
donderdag 7 februari 2008
SUPERTUESDAY
Op Superdinsdagmiddag bestudeerde ik urenlang de artikelen en polls op realclearpolitics.com, zodat ik op Superdinsdagavond de uitslagen van Superdinsdag onderbouwd zou kunnen analyseren en goede sier zou kunnen maken met stevige beweringen zoals 'het kan nog alle kanten op' of 'Amerika twijfelt tussen bejaard, vrouw, en zwart'; van die opmerkingen waarmee je als 'Amerika-kenner' mooie sier kunt maken bij NOVA of de Weekendshow. Ik sta altijd weer te kijken van de hoeveelheid Amerika-kenners die we hier blijken te hebben. (...) Zelf was ik Superdinsdagmiddag rond een uur of zes helemaal de draad kwijt in mijn pogingen ook Amerika-kenner te worden. Mijn enige resterende zekerheid, dat Hillary Clinton een vrouw is.
Eens te meer werd duidelijk dat het voor krachtige meningen en ferme oneliners beter is van het betreffende onderwerp weinig of niets te weten, een zelfverzekerde kop te trekken en vol bravoure te roepen: 'Let op Huckabee'. Vooral wanneer je er daarna geheimzinnig het zwijgen toe doet, maakt dit soort krachttaal meestal veel indruk. Zo liet ik dinsdagmiddag in een telefoongesprek met een vriend die McCain al president zag worden opeens de naam 'Bloomberg' vallen. 'Bloomberg', zei ik. 'Burgemeester van New York.' Er viel een stilte. Na vijf woorden was het presidentschap van McCain al een stuk minder zeker.
Ik had net een stuk over Bloomberg gelezen, maar dat zei ik natuurlijk niet. Je moet in dit soort gesprekken altijd doen alsof de kennis langs goddelijke weg tot je is gekomen of dat hij het resultaat is van lange en eenzame studie en gesprekken met prominente denkers. In elk geval nooit melden dat je ook maar tweedehands info aan het recyclen bent die je toevallig ergens op internet hebt aangetroffen of hebt opgevangen bij de koffieautomaat. 'Man heeft een miljard dollar klaarliggen om straks als onafhankelijk kandidaat aan de verkiezingen te gaan meedoen. Hij heeft weliswaar onlangs nog gezegd dat hij dat niet van plan is, maar dat zegt niets.' 'Nee, dat zegt niks. Dan doet-ie het juist wel.' 'Exactemento. Let op Bloomberg.'
(...)
De polls op RCP voorspelden een nek-aan-nek-race tussen McCain en Obama, en trouwens ook een nek-aan-nek-race Clinton-McCain. Zodat de kans me groot leek dat 1 van die 3 afgetekend president wordt, of een outsider moet alsnog roet in het eten gooien. En dan hebben ze daar ook nog dat onbegrijpelijke systeem van kiesmannen en Superkiesmannen die overal anders worden aangewezen, plus dat je natuurlijk nooit helemaal zeker weet of ze wel goed tellen. De presidentsberkiezingen zijn een doos van Pandora en daar komt iemand uit, dat durf ik wel te beweren. De race is nog niet gelopen!
(Bert Wagendorp)
Eens te meer werd duidelijk dat het voor krachtige meningen en ferme oneliners beter is van het betreffende onderwerp weinig of niets te weten, een zelfverzekerde kop te trekken en vol bravoure te roepen: 'Let op Huckabee'. Vooral wanneer je er daarna geheimzinnig het zwijgen toe doet, maakt dit soort krachttaal meestal veel indruk. Zo liet ik dinsdagmiddag in een telefoongesprek met een vriend die McCain al president zag worden opeens de naam 'Bloomberg' vallen. 'Bloomberg', zei ik. 'Burgemeester van New York.' Er viel een stilte. Na vijf woorden was het presidentschap van McCain al een stuk minder zeker.
Ik had net een stuk over Bloomberg gelezen, maar dat zei ik natuurlijk niet. Je moet in dit soort gesprekken altijd doen alsof de kennis langs goddelijke weg tot je is gekomen of dat hij het resultaat is van lange en eenzame studie en gesprekken met prominente denkers. In elk geval nooit melden dat je ook maar tweedehands info aan het recyclen bent die je toevallig ergens op internet hebt aangetroffen of hebt opgevangen bij de koffieautomaat. 'Man heeft een miljard dollar klaarliggen om straks als onafhankelijk kandidaat aan de verkiezingen te gaan meedoen. Hij heeft weliswaar onlangs nog gezegd dat hij dat niet van plan is, maar dat zegt niets.' 'Nee, dat zegt niks. Dan doet-ie het juist wel.' 'Exactemento. Let op Bloomberg.'
(...)
De polls op RCP voorspelden een nek-aan-nek-race tussen McCain en Obama, en trouwens ook een nek-aan-nek-race Clinton-McCain. Zodat de kans me groot leek dat 1 van die 3 afgetekend president wordt, of een outsider moet alsnog roet in het eten gooien. En dan hebben ze daar ook nog dat onbegrijpelijke systeem van kiesmannen en Superkiesmannen die overal anders worden aangewezen, plus dat je natuurlijk nooit helemaal zeker weet of ze wel goed tellen. De presidentsberkiezingen zijn een doos van Pandora en daar komt iemand uit, dat durf ik wel te beweren. De race is nog niet gelopen!
(Bert Wagendorp)
Abonneren op:
Reacties (Atom)
