Niet lang geleden was Fanta nog gewoon een koolzuurhoudend drankje met planten-extracten en zoetstoffen. De metamorphose naar een flitsende en swingende sinaasappelboost, getuige de huidige Funky Orange-verpakking, drong gisteren pas tot me door. Met grote zorgvuldigheid bekeek ik het blikje, en ik zag opeens weer die foto voor me waarop ik kinderachtig poseer, aan een gedekte tafel met familie bij de lunch in Italie. Oh, die hunkering naar een ver verleden vol nostalgische merken en logo`s.
Ik stapte drie meter naar voren en sta nu weer precies vier meter van de jongen die me had gevraagd waar ik heen ging. 'Antwerpen', had ik gezegd, en hij had niet direct ook zijn bestemming medegedeeld, maar geduldig gewacht op mijn wedervraag, wat me erg was bevallen, en het gesprek was geboren. Ik hou wel van zulke conversaties, want ondanks het feit dat ze ontstaan uit beleefdheid in plaats van interesse, kom je soms nog eens wat te weten en kun je per definitie niets verkeerds zeggen. Zo had ik bijvoorbeeld best willen weten waar je zo een cowboyhoed koopt zoals hij droeg. Hier zou ik helaas niet aan toe komen. Het bleef allemaal een beetje aan de oppervlakte. Een logische reeks van 20 brave vragen, met na ieder antwoord zo een 25 seconden bedenktijd. Rustig evalueren en een gepast vervolg serveren.
Onze namen waren niet belangrijk; enkel vertrekpunt en bestemming waren werkelijk aan de orde. De jongen bleek dus een jaar in leeftijd met mij te verschillen, naar Boom te moeten, op een 20 km van de stad, en pendelde iedere doordeweekse dag heen en weer om iets te doen in de houtvervaardiging. En de trein had een kwartier vertraging.
'Dorst, zeker?'
'Dat heb je goed gezien. Drink je wel eens iets in Antwerpen, of is er in Boom ook wat te beleven?'
'Oh, genoeg. Ik ga wel eens met vrienden van school op cafe. Mn huisgenoten zijn ook aardig. Het is altijd best gezellig. Jij?'
'Oh, genoeg.'
Je kunt in principe nooit iets verkeerds zeggen, zie je wel.
Toen ik een uur later de deur opende schrok ik me rot van de nieuwe-dimensie-aan-het-woord-HUGE=gevende tv, een cadeau dat mijn huisgenoot van zijn zus gekregen had. Ik dronk de fles whiskey leeg, keek herhalingen, las een hoofdstuk in De Man In Duplo, en sliep (zacht).
maandag 25 februari 2008
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

4 opmerkingen:
Oh, die hunkering naar opblaasbaar vee!
Een roman geschreven door Korst Grugmokker.
Leuke weblog trouwens.
Gert-Jan
poelmo is de maatstaaf.
thanks.
maatslaaf? ugh.
haha!
houtvervaardiging (Y)
Een reactie posten