FLOODED MCDONALDS

Flooded Mcdonald's - Superflex from The Propeller Group on Vimeo.

Flooded McDonalds
Superflex

Een rampfilm in real time. Activistisch, maar zonder simplistisch vingerwijzen. Venijnig evocatief in zijn eenvoud. Bij vlagen pijnlijk grappig of verbazingwekkend prachtig. De tweede film van het Deense kunstenaarscollectief Superflex is even geëngageerd als de rest van hun werken die zonder uitzondering grote milieu- en maatschappijrelevante thema’s aan de orde stellen. In een tijdsbestek van twintig minuten raakt het interieur van een onbemande maar duidelijk recentelijk gebruikte McDonald’s vestiging ondergedompeld in water van onbestemde afkomst. De link is echter zo gelegd naar een door de bio-industrie opgewekte opwarming van de aarde die vervolgens voor de zondvloed zorgt. Het is echter niet zo zeer de burgertycoon als de consument die hier aangesproken wordt. Zijn afwezigheid in het interieur geeft de filmset de grondtoon van een morning after scenario, even kalm als onheilspellend, tot op het bedwelmende af. Geen Hollywood soundtrack maar het gehum van lichtbalken en koelkasten dat langzaam overstemd wordt door het wassende water vormt de doelbewust weinig vormvaste basis van het zich voltrekkende drama. Langzaam maar zeker vallen niet alleen de etensresten maar ook de roerende goederen van het pand aan het water ten prooi en daarmee aan het curieuze fastfood eetfenomeen, dat verder strekt dan McDonald’s alleen en bestaat bij de gratie van de eetcultuur die het, net als andere, verkoopt aan de ernaar behoeftige consument.

Reuter Christiansen, Fenger en Nielsen bouwden in een leeg zwembad een replica van een originele McDonald’s en veinzen geen documentaire ‘echtheid’. De artistieke distantie werkt goed; het voegt aan de ramp die zich voltrekt meteen het metaniveau van de kritische zelfbeschouwing én de vrije kunst toe. Ondanks het gegronde moralisme ervan beperkt de film zich zo niet tot moderne agitprop. Flooded McDonald’s kent momenten van onverwachte artistieke ordening en schoonheid die het politiek correcte laatste oordeel net iets langer uitstellen. Onverwachte stromingen brengen bovendien onvoorziene komische effecten teweeg. Accidental comedy zou geen slechte genrenaam zijn, ware het niet dat de lach, uiteraard, uiteindelijk niet beklijft.