Leuke reality tv is zeldzaam, maar sinds een tijdje volg ik op zondagavond 'Het Geslacht De Pauw' op de Vlaamse zender EEN. Een parodie, die - let op mijn woorden - nog eens een prijs gaat winnen (of dat misschien al heeft gedaan). Hilarisch, maar ook hartverwarmend, met een sterrencasting. Nu kun je zeggen, zus en zo is dat ook. Zou kunnen. Ik heb er weinig verstand van. Maar dit moet gauw ook op de Nederlandse televise komen, Bij voorkeur in plaats van De Pfaffs. Hoe dan ook, hieronder een fragmentje.
maandag 29 oktober 2007
vrijdag 26 oktober 2007
FRUITS DE MER
De magie van 'De Wereld Draait Door' is weg, maar dat lag niet aan Van Nieuwkerk. Die was namelijk, net als op tv, buitengewoon hoffelijk, een eigenschap die ik altijd erg kan waarderen in een man. Toen ik Paul Witteman zag, begon het wel even te kriebelen. Daarna at ik een forse gegrilde sardine met saffraanrijst en fruits de mer. Het optreden van mijn band gaat morgen alweer niet door en daar baal ik behoorlijk van. Ik heb een nieuw project op mijn werk wat nog vreselijker is dan het vorige, maar ik houd dapper vol. Ik verdien nu immers 200 euro per week en hoe vreselijker je baantje, hoe gedisciplineerder je er van word, denk ik maar. Soms mis ik mijn krantenwijk. Ik lees mijn derde boek van Haruki Murakami, Norwegian Wood, dat is een aanrader. Afgelopen maandag besloot ik, gehypnotiseerd door neonlicht, te gaan solliciteren bij een Argentijn, maar dat is toch niks voor mij. Volgend jaar ga ik misschien naar Denemarken. En dan nu het weer. Het is tamelijk bewolkt en koud bovendien.
donderdag 18 oktober 2007
DISCOURS
Rita Verdonk gaat de problemen in Nederland oplossen, want dat is 'zo hard nodig'. Zeker nu de VVD zonder haar een 'ruk naar links' zal maken en als 'brede volkspartij' heeft afgedaan. Voorlopig heeft ze zelf even een probleem, namelijk dat ze alleen in de Kamer zit en daar nog drie jaar alleen zal blijven zitten, maar ook dat probleem zal ze bij de strot pakken, op de grond gooien, in de houdgreep nemen, een oplawaai geven en oplossen. Hoe ze de problemen gaat oplossen is nog niet bekend, maar dat doet er ook niet toe. Wat er toe doet, is dat Rita Verdonk zegt dat ze de problemen van dit lang gaat oplossen. Daarop is haar populariteit gebaseerd. Rita stroopt de mouwen op, spuugt in haar handen en zal het varkentje eens even wassen. Ze doet me altijd denken aan de schooldirectrice Trunchbull uit Matilda van Roald Dahl, vlak voor die weer een lastig kind het raam uit slingert.
Toen Rita Verdonk een paar weken geleden al solo dreigde te gaan, zei ze dat de files haar speerpunt zouden worden. Had zij het voor het zeggen, dan waren we al bijna van het probleem verlost geweest. Het knappe van Verdonk is dat ze bij dergelijke uitspraken een blik tevoorschijn tovert die zelfs de meest geharde scepticus aan het twijfelen kan brengen. Het is zo'n blik uit de geldleenreclames van Dirk Scheringa; de blik die zegt: geldproblemen bestaan niet, en als ze toevallig wel even bestaan, lossen wij ze voor je op. En dat je dat dan heel even gelooft. Het moet die blik zijn geweest die Gerrit Zalm er ooit toe bracht Verdonk - nog niet eens zo heel lang geleden - de VVD binnen te halen. Die blik en de bijbehorende staccato zinnen, waarin complexe kwesties worden teruggebracht tot kruiswoordpuzzeltjes van 1 ster die je even oplost tijdens de lunch. Daarom zit Gerrit Zalm nu ook bij Dirk Scheringa.
In Nederland noemen we Rita's manier van praten 'daadkracht'. Tenminste, zo noemen zeker 620 555 Nederlanders het. En het werkt. Rita Verdonk gaat een 'politieke beweging' beginnen die is gespecialiseerd in het oplossen van problemen. De komende jaren wordt het een gevecht tussen Wilders en Verdonk, over wie het best onze problemen kan oplossen. "Ik ben meer het type, als ik probleme zie, wil ik ze oplossen", zei Rita in NOVA tegen Paul Scheffer, toen ze 'in debat' gingen over diens boek Het land van aankomst. Scheffer had de problemen rond integratie aardig in beeld gebracht, maar oplossingen, ho maar. Daarvoor moest je bij haar zijn. Daar stond Scheffer even raar van te kijken. Die dacht dat je een probleem eerst moet analyseren en daarna naar een oplossing kunt zoeken. Maar zo werkt het niet in de wereld van Rita Verdonk. Daar spot je het probleem, tackle je het en is het afgelopen.
Rita verdonk heeft een probleem. Zij heeft in de vier jaar dat ze minister is geweest letterlijk geen enkel probleem opgelost. Dat kan tegen haar gaan werken.
(Bert Wagendorps rake observatie, gisteren in de Volkskrant.)
Toen Rita Verdonk een paar weken geleden al solo dreigde te gaan, zei ze dat de files haar speerpunt zouden worden. Had zij het voor het zeggen, dan waren we al bijna van het probleem verlost geweest. Het knappe van Verdonk is dat ze bij dergelijke uitspraken een blik tevoorschijn tovert die zelfs de meest geharde scepticus aan het twijfelen kan brengen. Het is zo'n blik uit de geldleenreclames van Dirk Scheringa; de blik die zegt: geldproblemen bestaan niet, en als ze toevallig wel even bestaan, lossen wij ze voor je op. En dat je dat dan heel even gelooft. Het moet die blik zijn geweest die Gerrit Zalm er ooit toe bracht Verdonk - nog niet eens zo heel lang geleden - de VVD binnen te halen. Die blik en de bijbehorende staccato zinnen, waarin complexe kwesties worden teruggebracht tot kruiswoordpuzzeltjes van 1 ster die je even oplost tijdens de lunch. Daarom zit Gerrit Zalm nu ook bij Dirk Scheringa.
In Nederland noemen we Rita's manier van praten 'daadkracht'. Tenminste, zo noemen zeker 620 555 Nederlanders het. En het werkt. Rita Verdonk gaat een 'politieke beweging' beginnen die is gespecialiseerd in het oplossen van problemen. De komende jaren wordt het een gevecht tussen Wilders en Verdonk, over wie het best onze problemen kan oplossen. "Ik ben meer het type, als ik probleme zie, wil ik ze oplossen", zei Rita in NOVA tegen Paul Scheffer, toen ze 'in debat' gingen over diens boek Het land van aankomst. Scheffer had de problemen rond integratie aardig in beeld gebracht, maar oplossingen, ho maar. Daarvoor moest je bij haar zijn. Daar stond Scheffer even raar van te kijken. Die dacht dat je een probleem eerst moet analyseren en daarna naar een oplossing kunt zoeken. Maar zo werkt het niet in de wereld van Rita Verdonk. Daar spot je het probleem, tackle je het en is het afgelopen.
Rita verdonk heeft een probleem. Zij heeft in de vier jaar dat ze minister is geweest letterlijk geen enkel probleem opgelost. Dat kan tegen haar gaan werken.
(Bert Wagendorps rake observatie, gisteren in de Volkskrant.)
dinsdag 16 oktober 2007
HARUKI
Het is net 1930 geweest in de trein naar Antwerpen. Buiten is het donker. Ik ben vandaag voor de tweede maal deze maand mijn sleutels vergeten. In mijn rugzak zit een nogal riekende kipbrochette. Kant en klaar, welteverstaan. Over het algemeen gaat alles volgens plan.
Na een leuk weekend, waarin mijn alcoholpromillage almaar schommelde, ben ik een blouse, riem, spijkerbroek, LP, eau de toilette en een paar schoenen rijker. Dat was wel nodig. Battles is vooralsnog de beste band van het jaar. Ik ben tevreden.
Veel gedaan, dat heb ik nog niet. Afgelopen zaterdagmiddag had ik een verjaardagsfeestje voor overwegend senioren, en daar ben ik dat door in gaan zien. Je moet je immers constant voorstellen, ook aan mensen die je al kent. Niet dat ik haast heb. Maar soms, als ik helemaal alleen ben, vraag ik me af of de gedachte, nee, de levenswijze, die zegt dat alles wel goed komt zolang men maar lang genoeg volhoud, wel geschikt is om daadwerkelijk iets teweeg te brengen. Iets voltooien. Op papier, bijvoorbeeld.
Troosten doet het zeker, maar volgens plan is het niet helemaal. Ik heb al weken een lijstje in mijn achterzak met dingen die ik af moet maken of nog aan wil beginnen. Hoewel het niet vervelend is deze lijst aan te vullen, moet er natuurlijk ook eens wat verdwijnen. Wordt vervolgd, als het aan mij ligt, wat het doet.
Even iets anders. Wie dit ook moge lezen, wat zijn je favoriete nummers van Micheal Jackson? Ik ben bezig een compilatiereeks in elkaar te steken. Tot nu toe heb ik:
Stranger in Moscow, Bad, Blood on the Dancefloor, Heal the World, Beat It, Earth Song, You Rock My World, Ghosts, They Don't Really Care About Us, Don't Stop 'Til You Get Enough, Thriller, Smooth Criminal, Billie Jean.
(Kom alsjeblieft niet vertellen hoe grappig je Weird Al Yankovic vind, stuk vreten.)
Na een leuk weekend, waarin mijn alcoholpromillage almaar schommelde, ben ik een blouse, riem, spijkerbroek, LP, eau de toilette en een paar schoenen rijker. Dat was wel nodig. Battles is vooralsnog de beste band van het jaar. Ik ben tevreden.
Veel gedaan, dat heb ik nog niet. Afgelopen zaterdagmiddag had ik een verjaardagsfeestje voor overwegend senioren, en daar ben ik dat door in gaan zien. Je moet je immers constant voorstellen, ook aan mensen die je al kent. Niet dat ik haast heb. Maar soms, als ik helemaal alleen ben, vraag ik me af of de gedachte, nee, de levenswijze, die zegt dat alles wel goed komt zolang men maar lang genoeg volhoud, wel geschikt is om daadwerkelijk iets teweeg te brengen. Iets voltooien. Op papier, bijvoorbeeld.
Troosten doet het zeker, maar volgens plan is het niet helemaal. Ik heb al weken een lijstje in mijn achterzak met dingen die ik af moet maken of nog aan wil beginnen. Hoewel het niet vervelend is deze lijst aan te vullen, moet er natuurlijk ook eens wat verdwijnen. Wordt vervolgd, als het aan mij ligt, wat het doet.
Even iets anders. Wie dit ook moge lezen, wat zijn je favoriete nummers van Micheal Jackson? Ik ben bezig een compilatiereeks in elkaar te steken. Tot nu toe heb ik:
Stranger in Moscow, Bad, Blood on the Dancefloor, Heal the World, Beat It, Earth Song, You Rock My World, Ghosts, They Don't Really Care About Us, Don't Stop 'Til You Get Enough, Thriller, Smooth Criminal, Billie Jean.
(Kom alsjeblieft niet vertellen hoe grappig je Weird Al Yankovic vind, stuk vreten.)
vrijdag 12 oktober 2007
WIJSNEUS
Ik word zo moe van al dat zinloos geweld. En dan vooral van de mensen die in programma's als Netwerk op komen draven om even te vermelden dat iedereen echt ontzettend geschokt is, vooral de burgemeester. Dat de school echt een model is voor andere onderwijsinstellingen omdat er wel degelijk aan alle veiligheidseisen voldaan is. Allemaal bullshit. Ik begin zo langzamerhand te twijfelen aan mijn standpunt over de doodstraf. Echt waar. Idioten bestaan immers al sinds 2000 jaar, maar het is toch niet de bedoeling dat het allemaal te populair wordt. Stille tochten hebben nu toch wel bewezen dat ze even zinloos zijn als het geweld zelf.
Het goede nieuws is dat ik buitengewoon lekker heb gegeten. Een goede portie gefrituurde inktvisringen en gazpacho. Bovendien zijn mijn meisje en ik sinds gisteren voor de statistieken precies twee jaar samen, en ga ik zondag naar Parts & Labor en Battles in Amsterdam.
Ohja, ik ben op zoek naar iemand die interesse heeft om samen met mij de discbox van Radiohead aan te kopen. Waarschijnlijk kan ik met een beetje geluk wel aan een creditcard komen. Dan mag jij de platen hebben, en over het boek met artwork gooien we een muntje op. Heb jij een muntje?
Het goede nieuws is dat ik buitengewoon lekker heb gegeten. Een goede portie gefrituurde inktvisringen en gazpacho. Bovendien zijn mijn meisje en ik sinds gisteren voor de statistieken precies twee jaar samen, en ga ik zondag naar Parts & Labor en Battles in Amsterdam.
Ohja, ik ben op zoek naar iemand die interesse heeft om samen met mij de discbox van Radiohead aan te kopen. Waarschijnlijk kan ik met een beetje geluk wel aan een creditcard komen. Dan mag jij de platen hebben, en over het boek met artwork gooien we een muntje op. Heb jij een muntje?
maandag 8 oktober 2007
SMARTASS
Discipline, intelligentie, liefde, eenzaamheid, geld, trots, identiteit, plezier, geluk.
Vanavond maak ik tagliatelle met champignons, spek, room en witte wijn. Arnon Grunberg bij Pauw & Witteman, dat wordt smullen.
Vanavond maak ik tagliatelle met champignons, spek, room en witte wijn. Arnon Grunberg bij Pauw & Witteman, dat wordt smullen.
dinsdag 2 oktober 2007
EEN WEEK IN AUGUSTUS OP EEN DAG IN OKTOBER
(1 oktober.)
Ik heb gisteren mijn snor afgeschoren. Dit deed ik om verschillende redenen. Mijn meisje zegt dat het kriebelt als ik haar kus, en ook mijn vrienden - die aanvankelijk misschien hadden gehoopt dat het bij eenmalige stunt zou blijven - hebben me er de afgelopen maanden dikwijls op gewezen dat snorren iets zijn voor pornoacteurs en rechts-extremisten. Afgelopen zaterdag was ik met drie van hen op een drum 'n bass-feestje in Tilburg en diep in de nacht hebben ze met gevaar voor eigen leven tot zes maal toe hun ongenoegen in daden om proberen te zetten, wat uiteindelijk resulteerde in het afscheren van bijna de helft. Dit allemaal terwijl ik te dronken was om enige weerstand te bieden. Daarop heb ik het klusje de volgende dag zelf maar afgemaakt.
Toen ik daar met het mes achter de wasbak stond, dacht ik: Achja, waarom ook niet. Zoiets. Toen ik mezelf vanmiddag in de spiegel zag, wist ik: dit wil ik niet. Ik heb iets verloren. Een essentieel deel van mezelf. Alsof m'n duim eraf ligt. Ik geef nu toe dat ik misschien best ijdel zou kunnen zijn wanneer het gaat om gezichtsbeharing. Ik bedenk me nu pas dat ik echt trots was op dat stukje, wat deels ook te maken heeft met mijn gebrekkige baardgroei elders. Hiermee doel ik overigens vooral op mijn bakkebaardgroei.
Verder trek ik graag een mooie blouse met colbert aan, maar schenk bij mijn weten toch minder aandacht aan mijn uiterlijke verzorging dan gemiddeld.
Nu wil het zo zijn dat ik 27 oktober op televisie verschijn. Heb ik weer. Een snor waar ik me mee kan vertonen, dat is voor het ogenblik het enige wat ik ambieer.
Afgelopen weekend viel over het algemeen dus een beetje tegen. Drum 'n bass-feestjes zijn, hoe je ze ook wendt of keert, echt altijd kut. Bovendien heb ik te veel gedronken, slecht gezongen, en tot overmaat van ramp meer dan twee uur verspild met het zoeken naar de oude commercial van Danone waarin Filippo Inzaghi een liedje zingt. Ik kies mijn idolen zorgvuldig.
Ik heb gisteren mijn snor afgeschoren. Dit deed ik om verschillende redenen. Mijn meisje zegt dat het kriebelt als ik haar kus, en ook mijn vrienden - die aanvankelijk misschien hadden gehoopt dat het bij eenmalige stunt zou blijven - hebben me er de afgelopen maanden dikwijls op gewezen dat snorren iets zijn voor pornoacteurs en rechts-extremisten. Afgelopen zaterdag was ik met drie van hen op een drum 'n bass-feestje in Tilburg en diep in de nacht hebben ze met gevaar voor eigen leven tot zes maal toe hun ongenoegen in daden om proberen te zetten, wat uiteindelijk resulteerde in het afscheren van bijna de helft. Dit allemaal terwijl ik te dronken was om enige weerstand te bieden. Daarop heb ik het klusje de volgende dag zelf maar afgemaakt.
Toen ik daar met het mes achter de wasbak stond, dacht ik: Achja, waarom ook niet. Zoiets. Toen ik mezelf vanmiddag in de spiegel zag, wist ik: dit wil ik niet. Ik heb iets verloren. Een essentieel deel van mezelf. Alsof m'n duim eraf ligt. Ik geef nu toe dat ik misschien best ijdel zou kunnen zijn wanneer het gaat om gezichtsbeharing. Ik bedenk me nu pas dat ik echt trots was op dat stukje, wat deels ook te maken heeft met mijn gebrekkige baardgroei elders. Hiermee doel ik overigens vooral op mijn bakkebaardgroei.
Verder trek ik graag een mooie blouse met colbert aan, maar schenk bij mijn weten toch minder aandacht aan mijn uiterlijke verzorging dan gemiddeld.
Nu wil het zo zijn dat ik 27 oktober op televisie verschijn. Heb ik weer. Een snor waar ik me mee kan vertonen, dat is voor het ogenblik het enige wat ik ambieer.
Afgelopen weekend viel over het algemeen dus een beetje tegen. Drum 'n bass-feestjes zijn, hoe je ze ook wendt of keert, echt altijd kut. Bovendien heb ik te veel gedronken, slecht gezongen, en tot overmaat van ramp meer dan twee uur verspild met het zoeken naar de oude commercial van Danone waarin Filippo Inzaghi een liedje zingt. Ik kies mijn idolen zorgvuldig.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
