(1 oktober.)
Ik heb gisteren mijn snor afgeschoren. Dit deed ik om verschillende redenen. Mijn meisje zegt dat het kriebelt als ik haar kus, en ook mijn vrienden - die aanvankelijk misschien hadden gehoopt dat het bij eenmalige stunt zou blijven - hebben me er de afgelopen maanden dikwijls op gewezen dat snorren iets zijn voor pornoacteurs en rechts-extremisten. Afgelopen zaterdag was ik met drie van hen op een drum 'n bass-feestje in Tilburg en diep in de nacht hebben ze met gevaar voor eigen leven tot zes maal toe hun ongenoegen in daden om proberen te zetten, wat uiteindelijk resulteerde in het afscheren van bijna de helft. Dit allemaal terwijl ik te dronken was om enige weerstand te bieden. Daarop heb ik het klusje de volgende dag zelf maar afgemaakt.
Toen ik daar met het mes achter de wasbak stond, dacht ik: Achja, waarom ook niet. Zoiets. Toen ik mezelf vanmiddag in de spiegel zag, wist ik: dit wil ik niet. Ik heb iets verloren. Een essentieel deel van mezelf. Alsof m'n duim eraf ligt. Ik geef nu toe dat ik misschien best ijdel zou kunnen zijn wanneer het gaat om gezichtsbeharing. Ik bedenk me nu pas dat ik echt trots was op dat stukje, wat deels ook te maken heeft met mijn gebrekkige baardgroei elders. Hiermee doel ik overigens vooral op mijn bakkebaardgroei.
Verder trek ik graag een mooie blouse met colbert aan, maar schenk bij mijn weten toch minder aandacht aan mijn uiterlijke verzorging dan gemiddeld.
Nu wil het zo zijn dat ik 27 oktober op televisie verschijn. Heb ik weer. Een snor waar ik me mee kan vertonen, dat is voor het ogenblik het enige wat ik ambieer.
Afgelopen weekend viel over het algemeen dus een beetje tegen. Drum 'n bass-feestjes zijn, hoe je ze ook wendt of keert, echt altijd kut. Bovendien heb ik te veel gedronken, slecht gezongen, en tot overmaat van ramp meer dan twee uur verspild met het zoeken naar de oude commercial van Danone waarin Filippo Inzaghi een liedje zingt. Ik kies mijn idolen zorgvuldig.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten