BETER IN DE KEUKEN

Het vriest.

Mijn handen doen pijn en kleuren roze in de zon.

Toen ik nog een krantenwijk had, was ik rond deze tijd van het jaar geconcentreerd op mijn nieuwjaarskaartjes; een hele stapel waardeloze visitekaartjes eigenlijk, waar sommigen je geld voor gaven, bij wijze van dankbetuiging. Ik herrinner me dit als teken van medelijden, wat helemaal niets met liefde te maken heeft.

Gedurende een week liet ik me op straat, deur aan deur, van mijn meest charmante kant zien. Tegelijkertijd die vernedering.

In tegenstelling tot nu, was ik in die tijd helemaal niet trots op mijn bijbaantje. Althans, niet op dit theater. Desondanks was ik genoodzaakt me er aan over te geven, omdat ik toch ergens mn sigaretten van moest zien te betalen. Wanneer ik 150 euro ophaalde, vertelde ik dat natuurlijk wel aan mijn vrienden, maar dan noemde ik het een bonus, zonder de activiteiten die er aan vooraf gegaan waren al te nadrukkelijk aan het licht te brengen.

Ik voelde mezelf een bedrieger, een manipulator, liep tussen de klappen van strijkers door mijn geweten te sussen. Op een bepaalde manier aandoenlijk, zo stel ik me voor. In zeker opzicht niet ontzettend verschillend van hoe ik nu functioneer.

Hoewel er aan de buitenkant niets ongewoons viel op te merken - met mijn juist gewassen haar en immer casual kleding zag ik er niet eens uit als een bezorger - voerde ik een innerlijke strijd met mijn gevoelens. Als mensen geen medelijden met me hadden, was dat nog veel mensonterender dan wanneer ze me wel wat kleingeld toestopten.

Op een dag werd de deur voor mijn neus dichtgegooid en even later werd hij zelfs helemaal niet geopend, terwijl ik door de ruit duidelijk kon zien dat RTL Boulevard op tv was. Daar stond ik dan, te zweten in de kou. Ik besloot drie kerstkaarten uit de brievenbus te vissen, het begon te regenen, en ik liep naar huis.