GROEN!!!

(Mijn huisbaas is druk aan het klussen. Hij slaat met zijn hamer in een ritme als uit een voetbalstadion. Mijn buurmeisje zingt mee met Beyonce. Ik eet goulashsoep met Caribou. Ieder zo zijn ritme.

Barack loopt in op Hillary, omdat Oprah voor de televisiecamera's de tekst 'Obama, I know he's the one!' van een blaadje leest. En gisterenavond heeft Jurgen Raymann een tenenkrommende acte de presence gegeven op het sportgala. Waarom kunnen allochtone cabaretiers alleen maar grapjes maken over hun eigen nationaliteit? Daarmee bewijzen ze de vooroordelen over hun chauvinisme. )

Geregeld kijk ik Lingo. Van alle spelshows op de Nederlandse televisie blinkt het uit in haar laagdrempeligheid. Het programma bestaat al zo lang ik me herrinneren kan, en kende toen ik nog een kleine jongen was haar hoogtepunt: zes afleveringen per week, inclusief een spannende zes-letter-aflevering op primetime in het weekend. Francois Boulanger presenteerde toen nog en werd daarmee terecht een BN'er genoemd. Hoewel de formule van het raden van woordjes en het afstrepen van getallen tijdloos is, hebben zich er in de loop der jaren een boel veranderingen voorgedaan. Dit is de kijkcijfers bepaald niet ten goede gekomen. Lingo is vergane glorie. Wat is er gebeurd met de populairste spelshow van het land?

Nadat de middelmatige allroundster Nance het in 1999 van Boulanger overnam (WAAROM?!) werd de aflevering op zaterdagavond direct geschrapt. Dit waren de zogenaamde crisisjaren uit het post-Francois-tijdperk. Veel kijkers haakten voorgoed af door haar aanstelling. Ook Lucille Werner, die het programma nu al jarenlang presenteert, heeft hen vooralsnog niet van gedachten weten te brengen. Dit ligt zeker niet in de laatste plaats aan haar houten been, dat zij dan ook ternauwernood voor ons, trouwe kijkers, verborgen heeft proberen te houden. Haar kledingkeuze - schaamteloos unisex en vulgair wisselen elkaar wekelijks af - doet andermaal vermoeden dat iemand probeert de waarheid te verhullen. De touwtjes stevig in de handen. Werners vastberadenheid ten spijt, heerst er een griezelig sfeertje in de studio.

Dit wordt nog eens verdubbeld door JP. Nog zo een raadselachtig figuur. Niemand weet zijn leeftijd, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn haarkleur, hoe zijn schoenen er uit zien, of waar hij al die leuke weetjes toch vandaan haalt, behalve ik. Jean-Pierre is een gewetenloze (want hersendode), biseksuele, onaantrekkelijke, ex-gedetineerde man van 56 jaar, die zijn eenzame nachten slijt op Wikipedia. Eergisteren is zijn hond Max overleden.

De dalende kijkcijfers en het nieuwe imago van Lingo zijn in ernstige mate toe te schrijven aan de invloed van de Postcodeloterij (ook wel bekend als de Proletenloterij) op het programma. Zo is de Lingo-paraplu reeds lang vervangen door een lelijke tas, en is onlangs een zekere Rik ten tonele verschenen. Hij is de zoon van Ron Brandsteder. Mag iedere dag een auto met daarop een opzichtelijk logo uitreiken. Hij doet dit tussen reguliere spelronde en de finale, en is verantwoordelijk voor het absolute van de uitzending. Wat blijkt? Niemand in welke postcode dan ook woonachtig, is blij met die kar! De volstrekt willekeurige winnaar, die vooraf vrij heeft moeten vragen om heel de dag op Rik te wachten, die blaaskaak, krijgt niets anders over zijn lippen dan 'Ah, mooi zeg', 'Zozo' of 'In de pocket'. Het lijkt wel of Rik uitsluitend de meest humeurige wijken van Nederland intrekt om zijn evangelie te verspreiden, en daarmee geeft hij een nieuwe dimensie aan het fenomeen "prijzen uitdelen aan nietsvermoedende mensen". Misschien kunnen ze eens echt iets aan de natuur schenken, in plaats van het draaiende houden van de occasion-markt op internet.

Tel bij het ontbreken van Francois Boulanger, en de nadrukkelijke aanwezigheid van de Postcodeloterij verder de goedkope tune, het belachelijke tien-letter-woord, de zorgvuldige casting van laaggeschoolde randdebielen plus aanhang, de kinderachtige manier waarop Lucille Werner in de finale de getallen opnoemt, en daar heb je je antwoord. It's all downhill from here.

En ik, Olav Abacus, zoek nog altijd naar een teamgenoot, m/v, die zich met mij wil opgeven. Dit is onze kans.