Mijn kerstdagen verliepen vlekkeloos. Ik heb al eens vervelendere dagen meegemaakt. Met volle overgave heb ik me gestort op het onderhouden van gesprekken met een heleboel mensen die ik normaal gezien buiten kerst - laten we zeggen: drie weken eerder of later - niet of nauwelijks spreek. Het is dan ook evident dat je daar ontzettende honger van krijgt. Dit jaar werd ik beloond in de vorm van diverse soorten kebab, cognac, bruschetta, dadels, ham, sinaasappels, amaro, wilde haas, lamsbouten, pandoro, bol, gegrilde pepperoni, cranberrypate- en compote, witte wijn, rode wijn, spumante, zeebanket, artisjokken, kipfilet, aardappels en broodkruimels.
Deze lekkernijen zijn inmiddels zo goed als verteerd. Het enige waar ik nog mee in mn maag zit, zijn de huiveringwekkende flarden van een droom waarin ik door Arnon Grunberg werd gekidnapt in een witte Volkswagen, van maandag op dinsdag was dat, en de schaamte die ik ondervond toen Papa woensdagavond opeens zijn wansmaak diende te etaleren (een scenario waar ik me niet op had voorbereid) door onder andere een digitaal foto-album vol erotisch getinte afbeeldingen van stal te halen. Bovendien was ik even vergeten wat voor een riante verzameling te verwaarlozen mp3s hij bezit.
Ik had gehoopt op een avondje zwijmelen met Morrissey videos, en dit leek aanvankelijk ook te zullen gaan gebeuren, totdat vader met die melodramatische troep kwam aanzetten. Ik was te dronken om me te verweren en hij te dronken om dat te begrijpen. Uiteindelijk heb ik me in allerlei bochten moeten wringen om de vredige sfeer te bewaren, en verliet ik iets voor middernacht, met de staart tussen mijn benen en Kaiser Bruno aan mijn rechterhand, de sfeervolle huiskamer. Ik weet dat mijn nerveuze voorgevoel over een intimiderend verhoor met betrekking tot mijn schoolprestaties nutteloos is geweest, omdat de chef me er niet naar had gevraagd, en dat voelt zowel als een opluchting als een teleurstelling.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Ik stond mezelf vanmorgen in de spiegel te bewonderen met mijn broek op de knieën toen mij opviel dat mijn knieën pikzwart waren.
Nadat ik mijn loopneus had afgeveegd en een slok koffie nam ging ik de stad in. Eenmaal thuis las ik jou blog en nieste ik op mijn toetsenbord.
Ik nies ook vaak op m'n toetsenbord. Ik denk dat ik allergisch ben voor toetsenborden.
ik was wel uitgenodigd bij rudy, maar had mn eigen feestje... en door de omstandigheden daarna ook niet aanwezig... volgend jaar ben ik er zeker bij, anders loop ik te ver achter :P
Een reactie posten