Nomofobie. Een nieuw woord. Het staat, lees ik, voor 'no mobile fobia'. Negen procent van de mobiele bellers zou er last van hebben. Miljoenen mensen dus. Die in ademnood raken als hun gsm uitstaat, die hem dan ook nooit uitzetten. Madonna neemt haar Blackberry mee onder haar hoofdkussen. (Lang geleden legde men een magneetsteen onder dat kussen, dan tuimelden ontrouwe vrouwen vanzelf uit het bed.) Dieperliggende reden: de angst om onbereikbaar te zijn. Nog dieper: verlatingsangst. Helemaal in de diepte: doodsangst. Wie niet meer ge-sms't wordt, is overleden. Zou het de fobie van onze eeuw zijn? Verbonden of ontbonden. Of het nieuwe scapulier? (Lang geleden was dat een lap stof om overal bereikbaar te zijn voor de bescherming van het geloof. Nu draagt men het als een medaille.) Het is geen lichte aandoening. Wie altijd bereikbaar wil zijn, zet zijn leven op de trilfunctie: laat mij alstublieft weten dat ik nog besta. Wie een omroep mist, is al vermist. Het is een vreemd spel. Wie onbereikbaar is, heeft het te druk om te antwoorden. Wie altijd bereikbaar is, heeft het al even druk. Het is een vreemde druk: wanneer is de bereikbaarheid verzadigd? Hoe snel is de opluchting van het bereikt-zijn uitgewerkt? Nicotine duurt gemiddeld een half uur, dan moet ze weer aangestoken worden. Hoe lang duurt het bereik van het bereikt-zijn? Wanneer begint het bestaan van een nomofoob te beven van behoefte? Het moet een doodsangst zijn. Alleen bij begrafenissen, getuigen nomofoben, zetten ze hun gsm af. Uit respect, zeggen ze. Uit schrik, denk ik. Van de dood in de buurt. Stel je voor: een tekstbericht van de andere kant. Zo bereikbaar willen we nu ook weer niet zijn. Het moet slopend zijn, immer aan het infuus van de anderen. Dan liever misantroop dan nomofoob.
(Bernard Dewulf)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
weet je hoe ernstig waar dit ook gewoon is? Ik begon er zelf ook onder te lijden maar sinds zaterdag is mijn telefoon overleden en ben ik niet meer overal ter plekken te bereiken.
Ik leef er nu inmiddels weer prima onder. Maar zowel mijn werk als mijn priveleven schiet in de stress omdat ik niet per direct te bereiken ben soms.
Een tijd terug was ik mijn telefoon kwijt geraakt, heb zes weken zonder mobiele eenhoud rondgelopen. De eerste weken waren tering erg, vond het zo kut dat ik niemand kon bereiken en bereikt te worden. Na de tweede week, voelde het als een verlossing, heerlijk.
ik vind het erg fijn. was het eerst koppigheid, tegenwoordig vind ik het steeds erger worden. mensen worden dankzij hun mobiel al wanhopig wanneer een trein 10 minuten vertraging heeft. idioot, denk ik dan. wat een leven. denk aan 10 jaar geleden.
een mobiel is 'soms erg handig',m aar ik ben er sterk van overtuigd dat je prima zonder kan. als ik af en toe ingrids stem wil horen, bel ik haar vanuit een phoneshop.
telefooncellen bestaan gewoon niet meer in Amsterdam. Ik weet nog dat ik op de middelbare school wel eens naar huis belde op zo een ding om aan te geven dat ik met een lekke band zat in die en die straat.
Vertel dit een kid these days en hij kijkt je raar aan.
Ik had daar nooit last van omdat ik een gare telefoon had waar ik niet op kon vertrouwen. Als ik geluk had deed ie wat, maar de meeste dingen kwamen niet aan en om de haverklap viel ie uit. Ik had dat ding alleen bij omdat het mijn moeder geruststelde dat ik "bereikbaar" was als ik op één van m'n tripjes ging. Maar nu heb ik zo'n trendy ding met een klepje die het altijd doet (door dat klepje kan er geen bier tussen de toetsen komen, waardoor ie na al die tijd nog steeds gewoon, makkelijk in het gebruik is in tegenstelling tot mijn vorige gsm) en waarvan de accu daaagen meegaat en nu begin ik ook een beetje overbereikbaar en communicatief te worden. Nare situatie. (N) Misschien moet ik maar gewoon weer ergens een Nokia 3310 op de kop tikken. :D
Een reactie posten