Strooizoutjunks verpesten het voor de rest
En welk genie heeft bedacht dat het gratis weggeven van strooizout een goed idee is? Brood uit een vrachtwagen smijten in Darfur levert minder hectische taferelen op. Mensen hamsteren voor strooizout alsof het stamcellen zijn en ze allemaal AIDS hebben. Heeft iemand ontdekt dat als je strooizout snuift je dan een acid trip krijgt van het niveau Fear & Loathing in Las Vegas of zo? Wachten is op de eerste strooizoutripdeal. Allemaal beschaafde burgers die zich ineens ontpoppen tot strooizoutplunderaars bij de woordcombinatie "gratis" en "afhalen". Met de nodige veldslagen en bloedbaden tot gevolg. Al wekenlang gaat het helemaal los in de Strooizout Charityscene. Maassluis heeft zelfs een heuse 'foei mensen' moeten plaatsen op hun infopagina. Eén emmertje wit poeder max per strooitzoutjunk en dan oprotten. En dus niet je Opel Astra of Volkswagen Golf tot aan het dak volscheppen en vervolgens te koop aanbieden op de internetz! Stelletje pedante strooizouthosselaars. Strooizout is nu al schaarser dan bloembollen tijdens de Hongerwinter. Dus op rantsoen en niet bij de eerste dwarrelende sneeuwvlokjes met emmers tegelijk naar buiten mieteren. Elke keer dat zo'n strooizoutsjacheraar zijn siertegelpad, bedrijventerrein of oprijlaan laat O.D.'en op strooizout, wordt er zout verspild dat ook op openbare wegen had kunnen liggen voor uw veiligheid. Egostrooien, heet dat. Onthoudt dat als u ergens deze winter ongevraagd Mercedessterren Dansen Op Het A20-ijs deelnemer wordt. Bijvoorbeeld morgen. Succes!
Johnny Quid | 15-12-10 | 20:18 | Link | 307 reacties
donderdag 16 december 2010
dinsdag 14 december 2010
JOHN CAGE - 4:33
Een opmerkelijk stukje televisie natuurlijk, vooral in een televisieshow die de muzikale optredens ooit heeft beperkt tot anderhalve minuut, omdat er anders te veel mensen wegzappen.
Wat doet ruim vier en een halve minuut stilte dan met je publiek?
Veel minder dan René van Dammen, de kijkcijfer-expert van de Publieke Omroep, had gedacht. Er zapten namelijk ‘maar’ 100.000 kijkers weg:
Op het moment dat Reinbert de Leeuw ging zitten, keken er 1,5 miljoen mensen naar De Wereld Draait Door. Dat is veel voor het programma. Tijdens het optreden van De Leeuw bleven 1,4 miljoen mensen gewoon kijken.
Volgens Van Dammen zappen er tijdens de dagelijkse muziekoptredens bij DWDD (die van anderhalve minuut) namelijk gemiddeld twee keer zoveel mensen weg. Nu wijst de expert er wel direct op dat die muzieksegmenten altijd na De TV Draait Door komen, ongeveer om 3 minuten over 8, het moment dat op de andere kanalen al het Journaal en GTST zijn begonnen. De stilte van gisteren werd kort voor achten uitgezonden.
Van de mensen die wel wegzapten, ging de helft naar het reclameblok op Nederland 1 waar het Journaal nog moest beginnen. De andere helft ging naar het uitgebreide weerbericht op RTL 4.
Opmerkelijk volgens Van Dammen is trouwens dat de mensen die de stilte niet uitkeken, vooral boven de 50 jaar oud waren. Niet de jongeren, maar de ouderen zapten weg.
woensdag 1 december 2010
LA CARTE ET LE TERRITOIRE
Houellebecq répond aux accusations de plagiat
Geüpload door Nouvelobs. - Tekenfilms en video's over kunst.
AMSTERDAM - Omdat de bekende Franse schrijver Michel Houellebecq grote stukken van Wikipedia heeft overgenomen, valt zijn roman nu onder de Creative Commons licentie. Met als gevolg dat iedereen de roman gratis als pdf kan aanbieden op zijn website.
Indien de gebruiker het werk bewerkt kan het daaruit ontstane werk uitsluitend krachtens dezelfde licentie als de onderhavige licentie of een gelijksoortige licentie worden verspreid. Dat schrijft de jonge Franse jurist Florent Gallaire op zijn weblog.
Iedereen mag stukken van Wikipedia overnemen en die bewerken, mits vermeld wordt dat de tekst van Wikipedia komt, schrijft Gallaire. En op voorwaarde dat de resulterende tekst onder dezelfde vrije licentie wordt gedeeld als de online encyclopedie.
De licentie is een soort virus: alles waarin teksten die eronder vallen gebruikt worden, krijgt automatisch dezelfde licentie. Omdat Houellebecq in zijn roman La carte et le territoire stukken uit Wikipedia gebruikt, valt zijn roman dus automatisch onder de Creative Commons, redeneert de jurist. Hij zet zijn redenering kracht bij met een waslijst van arresten en jurisprudentie.
Op de weblog Slate werd Houellebecq eerder al van plagiaat beschuldigd. Daarop reageerde de schrijver op zijn eigen postmodern-filosofische wijze ('c'est ridicule') in een webvideo.
donderdag 4 november 2010
FLOODED MCDONALDS
Flooded Mcdonald's - Superflex from The Propeller Group on Vimeo.
Flooded McDonalds
Superflex
Een rampfilm in real time. Activistisch, maar zonder simplistisch vingerwijzen. Venijnig evocatief in zijn eenvoud. Bij vlagen pijnlijk grappig of verbazingwekkend prachtig. De tweede film van het Deense kunstenaarscollectief Superflex is even geëngageerd als de rest van hun werken die zonder uitzondering grote milieu- en maatschappijrelevante thema’s aan de orde stellen. In een tijdsbestek van twintig minuten raakt het interieur van een onbemande maar duidelijk recentelijk gebruikte McDonald’s vestiging ondergedompeld in water van onbestemde afkomst. De link is echter zo gelegd naar een door de bio-industrie opgewekte opwarming van de aarde die vervolgens voor de zondvloed zorgt. Het is echter niet zo zeer de burgertycoon als de consument die hier aangesproken wordt. Zijn afwezigheid in het interieur geeft de filmset de grondtoon van een morning after scenario, even kalm als onheilspellend, tot op het bedwelmende af. Geen Hollywood soundtrack maar het gehum van lichtbalken en koelkasten dat langzaam overstemd wordt door het wassende water vormt de doelbewust weinig vormvaste basis van het zich voltrekkende drama. Langzaam maar zeker vallen niet alleen de etensresten maar ook de roerende goederen van het pand aan het water ten prooi en daarmee aan het curieuze fastfood eetfenomeen, dat verder strekt dan McDonald’s alleen en bestaat bij de gratie van de eetcultuur die het, net als andere, verkoopt aan de ernaar behoeftige consument.
Reuter Christiansen, Fenger en Nielsen bouwden in een leeg zwembad een replica van een originele McDonald’s en veinzen geen documentaire ‘echtheid’. De artistieke distantie werkt goed; het voegt aan de ramp die zich voltrekt meteen het metaniveau van de kritische zelfbeschouwing én de vrije kunst toe. Ondanks het gegronde moralisme ervan beperkt de film zich zo niet tot moderne agitprop. Flooded McDonald’s kent momenten van onverwachte artistieke ordening en schoonheid die het politiek correcte laatste oordeel net iets langer uitstellen. Onverwachte stromingen brengen bovendien onvoorziene komische effecten teweeg. Accidental comedy zou geen slechte genrenaam zijn, ware het niet dat de lach, uiteraard, uiteindelijk niet beklijft.
dinsdag 26 oktober 2010
APOTHEOSE (NON-EDITED)
Wereldberoemde WK-octopus overleden
ANP − 26/10/10, 13:23
De mogelijk 'fatale' voorspelling van octopus Paul voor Nederland....
OBERHAUSEN - De inktvis die tijdens het WK-voetbal in Zuid-Afrika eerder dit jaar beroemd werd, is dinsdag overleden. Dit heeft het Oberhausen Sea Life Centre laten weten.
Octopus Paul werd bekend door zijn 'voorspellingen' over welk team een wedstrijd in het internationale toernooi zou gaan winnen. Hij kreeg acht keer de vraag voorgelegd wie de overwinnaar zou worden, inclusief de finale Spanje - Nederland.
Daarvoor lieten zijn verzorgers telkens twee doosjes in het aquarium neer met mosselen en in elk doosje een vlaggetje van een land dat zou gaan spelen. Paul koerste telkens allereerst op het doosje af met de vlag van het land dat de wedstrijd uiteindelijk ook echt zou winnen.
Het Oberhausen Sea Life Centre is volgens een verklaring diep bedroefd en moet nog bepalen hoe het afscheid van Paul neemt en waar een gedenkteken komt.
mailIcon printIcon | | Meer bookmarks |
Aan het laden ...
Aan het laden ...
gerelateerd nieuws
* Octopus Paul spreekt weer: Engeland organiseert WK 2018 Octopus Paul spreekt weer: Engeland organiseert WK 2018 - 20/08/10
* ‘Octopus Paul maakt Elvis-plaat’ ‘Octopus Paul maakt Elvis-plaat’ - 02/08/10
* Inktvisorakel Paul ereburger in Spanje Inktvisorakel Paul ereburger in Spanje - 13/07/10
* Octopus Paul kiest voor Spanje Octopus Paul kiest voor Spanje - 09/07/10
* Spanjaarden willen octopus Paul kopen - 10/07/10
ANP − 26/10/10, 13:23
De mogelijk 'fatale' voorspelling van octopus Paul voor Nederland....
OBERHAUSEN - De inktvis die tijdens het WK-voetbal in Zuid-Afrika eerder dit jaar beroemd werd, is dinsdag overleden. Dit heeft het Oberhausen Sea Life Centre laten weten.
Octopus Paul werd bekend door zijn 'voorspellingen' over welk team een wedstrijd in het internationale toernooi zou gaan winnen. Hij kreeg acht keer de vraag voorgelegd wie de overwinnaar zou worden, inclusief de finale Spanje - Nederland.
Daarvoor lieten zijn verzorgers telkens twee doosjes in het aquarium neer met mosselen en in elk doosje een vlaggetje van een land dat zou gaan spelen. Paul koerste telkens allereerst op het doosje af met de vlag van het land dat de wedstrijd uiteindelijk ook echt zou winnen.
Het Oberhausen Sea Life Centre is volgens een verklaring diep bedroefd en moet nog bepalen hoe het afscheid van Paul neemt en waar een gedenkteken komt.
mailIcon printIcon | | Meer bookmarks |
Aan het laden ...
Aan het laden ...
gerelateerd nieuws
* Octopus Paul spreekt weer: Engeland organiseert WK 2018 Octopus Paul spreekt weer: Engeland organiseert WK 2018 - 20/08/10
* ‘Octopus Paul maakt Elvis-plaat’ ‘Octopus Paul maakt Elvis-plaat’ - 02/08/10
* Inktvisorakel Paul ereburger in Spanje Inktvisorakel Paul ereburger in Spanje - 13/07/10
* Octopus Paul kiest voor Spanje Octopus Paul kiest voor Spanje - 09/07/10
* Spanjaarden willen octopus Paul kopen - 10/07/10
vrijdag 4 juni 2010
vrijdag 21 mei 2010
GOLD RUSH
DONGEN - De concurrentie tussen de verschillende supermarktformules concentreert zich de komende weken vooral rond de WK-gadgets. Dit stelt onderzoeksbureau GfK.‘Maar liefst veertien supermarktformules strijden om de eer en de euro om de opvolger te worden van de Albert Heijn Welpies’, aldus GfK. De Welpies waren het geheime wapen waar AH tijdens het EK van 2008 mee op de proppen kwam. Dankzij de Welpies wist AH de totale extra supermarktomzet van het toernooi naar zich toe te trekken.
Volgens GfK kwam dat neer op 3,5 procent of 31 miljoen euro extra inkomsten. AH trok 2 procent meer klanten en de klanten bleven de formule ook trouwer. ‘Vooral onder huishoudens met kinderen was AH tijdens het EK 2008 succesvol.’
Waar AH dit toernooi mee komt, is nog geheim. C1000 grijpt terug op het eerdere succes van de Gogo's en doet ze nu voetbaljasjes aan. Super de Boer doet het met oranje Bungels, Plus met WK-juichbandjes, Dirk met WK-handjes en Spar met Sparky, een dennenboom in voetbalpakkie.
Volgens GfK kwam dat neer op 3,5 procent of 31 miljoen euro extra inkomsten. AH trok 2 procent meer klanten en de klanten bleven de formule ook trouwer. ‘Vooral onder huishoudens met kinderen was AH tijdens het EK 2008 succesvol.’
Waar AH dit toernooi mee komt, is nog geheim. C1000 grijpt terug op het eerdere succes van de Gogo's en doet ze nu voetbaljasjes aan. Super de Boer doet het met oranje Bungels, Plus met WK-juichbandjes, Dirk met WK-handjes en Spar met Sparky, een dennenboom in voetbalpakkie.
vrijdag 14 mei 2010
ANONIEM EIGENDOM
Ik heb een idee voor een veel nieuwere politiek bedacht in verband met verkiezingen. De politieke partijen blijven bestaan en verkondigen hun standpunten. De belangrijkste standpunten worden verzameld in een soort Kieswijzer en iedereen stemt via die Kieswijzer. De computer komt daarna met een lijst van de standpunten die de meeste stemmen behaald hebben. Dat is de verkiezingsuitslag en tegelijkertijd het regeerprogramma. Daarna geven de politieke partijen aan of ze wel of niet uitvoering willen geven aan dat programma. Zij die dat wel willen vormen samen de regering. Lijkt me democratischer dan het gedoe van nu.
dinsdag 11 mei 2010
vrijdag 26 maart 2010
NIEUWE VORM VAN PUBLICITEIT; over emotiecultuur, zelfkritiek & onderscheidingsdrift
Vrijdag 19 maart werd mijn verbazing geschetst op de opiniepagina van De Volkskrant. Ik lees dit dagblad nu twee jaar (al kom ik op drukke dagen niet verder dan de voorpagina, de kruiswoordpuzzel en de kookrubriek) en heb het zien veranderen. Columnisten arriveerden en vertrokken, rubrieken verschenen en verdwenen, cartoonisten oogsten kritiek en abonnementen werden opgezegd. Voor een zichzelf respecterend medium als De Volkskrant is het vandaag de dag, zo berichtte het zelf vaak genoeg, lastig om het hoofd boven water te houden. In een maatschappij waar persberichten via internet en gratis tabloids letterlijk voor het oprapen liggen, voelen meer en meer mensen er namelijk steeds minder voor om te betalen voor een volwaardig artikel. Ook De Volkskrant zelf lijkt de waarde van het nieuws inmiddels uit het oog te hebben verloren, getuige het vreemde hoofdredactionele commentaar Bij de dood van Milly.
De strekking van het stuk is dat de berichtgeving van de populaire media inzake huishoudelijke drama’s te ver is doorgeschoten en dit een angstige en paranoïde sfeer onder de nationale bevolking veroorzaakt. De redactie schrijft dat er niet per definitie iets mis is met een zogenaamde emotiecultuur zolang deze maar niet omslaat in de sensatiezucht zoals na de verdwijning van Milly Boele ontstond. Ze wijst daarbij op het bederf van Nederlandse normen en waarden. Wie de afgelopen week verschillende traditionele kanalen als radio, televisie en krant heeft bijgehouden, zal de online opvatting van Femke Halsema, die ‘al dat mediagehijg rond een klein meisje nogal onsmakelijk vond’, wellicht delen. De triomfantelijke tv-reporter die met veel moeite doch weinig gene achter een versperring had weten te spieken om een glimp op te vangen van een tafereel waar verder niets over te melden viel, sprak boekdelen. Toch kreeg juist Halsema, zo blijkt, de verwijten van het volk.
Enerzijds is het moedig dat De Volkskrant de hand in eigen boezem steekt (de krant besteedde, zo kan ik u vertellen, immers ook ruimschoots aandacht aan de gebeurtenis) en het opneemt voor ‘de goede smaak van zelfbeheersing’, teneinde de lezers wat manieren bij te brengen door ze te laten leren van haar eigen fouten De ironie is anderzijds echter dat de krant in kwestie exemplarisch is voor een gevestigd medium dat het steeds moeilijker heeft om zich te handhaven, en zich met dit artikel op kinderlijke wijze lelijk in de vingers snijdt.
De impliciete verwijzing naar Jean Baudrillard, die pakweg 30 jaar geleden het fenomeen van de hyperrealiteit al aansneed, is bij nadere observatie nogal misplaatst. Ten tijde van de grote commotie was het Dordrechtse meisje Milly Boele immers nog vermist; pas later werd bekend dat zij door een 26-jarige politieagent was vermoord en begraven. De uitvoerige publiciteit die de verdwijning in eerste instantie teweegbracht, is daarmee met terugwerkende kracht weliswaar tevergeefs, maar ook volkomen gerechtvaardigd. Het heeft strikt genomen dus niets te maken met de veronderstelde emotiecultuur en/of paniekzaaierij. Dat De Volkskrant dit in haar veroordeling gemakshalve even lijkt te hebben vergeten, duidt op een achterliggend motief dat weinig van doen heeft met de beoogde zelfkritische reflectie.
Berust het soms louter op coïncidentie dat er binnenkort een nieuwe lay-out zal worden doorgevoerd? Naar het voorbeeld van de concurrentie – en ongetwijfeld ook door druk van de teruglopende losse verkoop – ondergaat de krant op 29 maart aanstaande de groots aangekondigde vernieuwing. Toevallig werd op de bewuste 19 maart waar ik nu over spreek net de eerste reclamespot uitgezonden waarin op de gebeurtenis wordt geanticipeerd, vanzelfsprekend gepaard gaand met een uiterst lucratief aanbod voor toekomstige abonnees. Vanuit dit kader beschouwd heeft het statement van Pieter Broertjes en co., al hun nobele doeleinden ten spijt, veel weg van een wanhopige, schijnheilige en iets te doorzichtige poging zich op enige wijze te onderscheiden van andere media.
Een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar komt meestal weer op zijn pootjes terecht. Zo niet, dan heeft hij nog acht geboortes achter de hand. Het is onduidelijk waar De Volkskrant nu werkelijk heen wil, of ze zich daartoe gedwongen voelt, of ze de bestemming zonder kleerscheuren bereikt, of ze in het slechtste geval a) een goede kleermaker weet te zitten om de schade te herstellen, b) op zoek moet naar een nieuwe garderobe, c) zal sterven van de kou – in de hartverwarmende, solidaire, betrokken emotiecultuur van de huidige Nederlandse samenleving.
De strekking van het stuk is dat de berichtgeving van de populaire media inzake huishoudelijke drama’s te ver is doorgeschoten en dit een angstige en paranoïde sfeer onder de nationale bevolking veroorzaakt. De redactie schrijft dat er niet per definitie iets mis is met een zogenaamde emotiecultuur zolang deze maar niet omslaat in de sensatiezucht zoals na de verdwijning van Milly Boele ontstond. Ze wijst daarbij op het bederf van Nederlandse normen en waarden. Wie de afgelopen week verschillende traditionele kanalen als radio, televisie en krant heeft bijgehouden, zal de online opvatting van Femke Halsema, die ‘al dat mediagehijg rond een klein meisje nogal onsmakelijk vond’, wellicht delen. De triomfantelijke tv-reporter die met veel moeite doch weinig gene achter een versperring had weten te spieken om een glimp op te vangen van een tafereel waar verder niets over te melden viel, sprak boekdelen. Toch kreeg juist Halsema, zo blijkt, de verwijten van het volk.
Enerzijds is het moedig dat De Volkskrant de hand in eigen boezem steekt (de krant besteedde, zo kan ik u vertellen, immers ook ruimschoots aandacht aan de gebeurtenis) en het opneemt voor ‘de goede smaak van zelfbeheersing’, teneinde de lezers wat manieren bij te brengen door ze te laten leren van haar eigen fouten De ironie is anderzijds echter dat de krant in kwestie exemplarisch is voor een gevestigd medium dat het steeds moeilijker heeft om zich te handhaven, en zich met dit artikel op kinderlijke wijze lelijk in de vingers snijdt.
De impliciete verwijzing naar Jean Baudrillard, die pakweg 30 jaar geleden het fenomeen van de hyperrealiteit al aansneed, is bij nadere observatie nogal misplaatst. Ten tijde van de grote commotie was het Dordrechtse meisje Milly Boele immers nog vermist; pas later werd bekend dat zij door een 26-jarige politieagent was vermoord en begraven. De uitvoerige publiciteit die de verdwijning in eerste instantie teweegbracht, is daarmee met terugwerkende kracht weliswaar tevergeefs, maar ook volkomen gerechtvaardigd. Het heeft strikt genomen dus niets te maken met de veronderstelde emotiecultuur en/of paniekzaaierij. Dat De Volkskrant dit in haar veroordeling gemakshalve even lijkt te hebben vergeten, duidt op een achterliggend motief dat weinig van doen heeft met de beoogde zelfkritische reflectie.
Berust het soms louter op coïncidentie dat er binnenkort een nieuwe lay-out zal worden doorgevoerd? Naar het voorbeeld van de concurrentie – en ongetwijfeld ook door druk van de teruglopende losse verkoop – ondergaat de krant op 29 maart aanstaande de groots aangekondigde vernieuwing. Toevallig werd op de bewuste 19 maart waar ik nu over spreek net de eerste reclamespot uitgezonden waarin op de gebeurtenis wordt geanticipeerd, vanzelfsprekend gepaard gaand met een uiterst lucratief aanbod voor toekomstige abonnees. Vanuit dit kader beschouwd heeft het statement van Pieter Broertjes en co., al hun nobele doeleinden ten spijt, veel weg van een wanhopige, schijnheilige en iets te doorzichtige poging zich op enige wijze te onderscheiden van andere media.
Een kat in het nauw maakt rare sprongen, maar komt meestal weer op zijn pootjes terecht. Zo niet, dan heeft hij nog acht geboortes achter de hand. Het is onduidelijk waar De Volkskrant nu werkelijk heen wil, of ze zich daartoe gedwongen voelt, of ze de bestemming zonder kleerscheuren bereikt, of ze in het slechtste geval a) een goede kleermaker weet te zitten om de schade te herstellen, b) op zoek moet naar een nieuwe garderobe, c) zal sterven van de kou – in de hartverwarmende, solidaire, betrokken emotiecultuur van de huidige Nederlandse samenleving.
BIJ DE DOOD VAN MILLY
Tot ver in de vorige eeuw werd de moord op een kind gemeld in een bericht van één, hooguit twee kolommen. Een kindermoord werd beschouwd als een afschuwelijk incident, zo zinloos dat er niet veel over te zeggen viel.
De afgelopen dagen ontketende de moord op de 12-jarige Milly Boele uit Dordrecht echter een mediacircus dat voor Nederlandse begrippen ongekend was. De straat waar de moord werd gepleegd, raakte bijna verstopt door de reportagewagens. Ook bij de publieke omroep braken verslaggevers tijdens de uitzending van allerlei programma’s in, zonder dat zij over noemenswaardige informatie beschikten.
De enorme aandacht voor de moord illustreert nog eens dat we in een emotiecultuur leven. Ooit gold een beheerste omgang met emoties als een belangrijk burgerlijk ideaal. In een gedemocratiseerde samenleving is het uiten van heftige emoties niet meer taboe. Voor sommigen is het zelfs een morele eis. Toen GroenLinks-leider Femke Halsema twitterde dat ze het mediagehijg rond een klein meisje nogal onsmakelijk vond, kreeg ze op internet de wind van voren: ‘wat een kille, zakelijke, emotieloze vrouw’.
De emotionalisering van de samenleving is sterk bevorderd door veranderingen in het medialandschap. Commerciële tv en internet spelen sterker in op emoties dan de traditionele media. van weleer. Omdat zij de aansluiting met een veranderde cultuur niet wilden missen, besteden ook gevestigde media, de publieke omroep voorop, steeds meer aandacht aan emoties.
Dat is niet louter negatief. Het is een goede zaak dat het medeleven met slachtoffers is toegenomen. Maar in de zaak-Milly loopt die compassie loopt echter naadloos over in smakeloze sensatiezucht en journalistieke scoringsdrift.
De zelfbeheersing die vroeger als goede smaak werd beschouwd, wordt nu al snel elitair gevonden...Die ontwikkeling is moeilijk terug te dringen. De zelfbeheersing die vroeger als goede smaak werd beschouwd, wordt nu al snel elitair gevonden.
Toch zouden de media zich terughoudender moeten opstellen. Niemand is gediend met de voorspelbare afschuw van voorbijgangers of de speculaties van deskundigen die ook alleen weten wat ze op tv hebben gezien. Maar wat belangrijker is: de overvloedige aandacht heeft ook negatieve maatschappelijke gevolgen. De moord op een kind is een verschrikkelijk drama, dat gelukkig maar heel weinig voorkomt. Door de incidentele daad van een gestoorde enkeling uit te vergroten tot een betekenisvol maatschappelijk verschijnsel, ontstaat een angstige en paranoïde sfeer, waarin voortdurend vragen worden gesteld, zoals ‘hoe moeten wij onze kinderen beschermen’ of ‘kunnen we de deur nog wel opendoen voor de buurman’?
Die angst kan het sociale leven verstoren. In Engeland mogen ouders van sportende kinderen zelfs geen foto’s meer nemen langs het voetbalveld, uit angst dat een vader pedofiel blijkt te zijn. Maar ook met de meest extreemste maatregelen zal totale veiligheid een illusie zijn. Het is goed om waakzaam te zijn, maar niemand kan zich wapenen tegen de onverwachte misdaad van een ontspoord individu. Daarom moeten de media de angst niet onnodig aanwakkeren.
(De Volkskrant, 19-03-2010)
De afgelopen dagen ontketende de moord op de 12-jarige Milly Boele uit Dordrecht echter een mediacircus dat voor Nederlandse begrippen ongekend was. De straat waar de moord werd gepleegd, raakte bijna verstopt door de reportagewagens. Ook bij de publieke omroep braken verslaggevers tijdens de uitzending van allerlei programma’s in, zonder dat zij over noemenswaardige informatie beschikten.
De enorme aandacht voor de moord illustreert nog eens dat we in een emotiecultuur leven. Ooit gold een beheerste omgang met emoties als een belangrijk burgerlijk ideaal. In een gedemocratiseerde samenleving is het uiten van heftige emoties niet meer taboe. Voor sommigen is het zelfs een morele eis. Toen GroenLinks-leider Femke Halsema twitterde dat ze het mediagehijg rond een klein meisje nogal onsmakelijk vond, kreeg ze op internet de wind van voren: ‘wat een kille, zakelijke, emotieloze vrouw’.
De emotionalisering van de samenleving is sterk bevorderd door veranderingen in het medialandschap. Commerciële tv en internet spelen sterker in op emoties dan de traditionele media. van weleer. Omdat zij de aansluiting met een veranderde cultuur niet wilden missen, besteden ook gevestigde media, de publieke omroep voorop, steeds meer aandacht aan emoties.
Dat is niet louter negatief. Het is een goede zaak dat het medeleven met slachtoffers is toegenomen. Maar in de zaak-Milly loopt die compassie loopt echter naadloos over in smakeloze sensatiezucht en journalistieke scoringsdrift.
De zelfbeheersing die vroeger als goede smaak werd beschouwd, wordt nu al snel elitair gevonden...Die ontwikkeling is moeilijk terug te dringen. De zelfbeheersing die vroeger als goede smaak werd beschouwd, wordt nu al snel elitair gevonden.
Toch zouden de media zich terughoudender moeten opstellen. Niemand is gediend met de voorspelbare afschuw van voorbijgangers of de speculaties van deskundigen die ook alleen weten wat ze op tv hebben gezien. Maar wat belangrijker is: de overvloedige aandacht heeft ook negatieve maatschappelijke gevolgen. De moord op een kind is een verschrikkelijk drama, dat gelukkig maar heel weinig voorkomt. Door de incidentele daad van een gestoorde enkeling uit te vergroten tot een betekenisvol maatschappelijk verschijnsel, ontstaat een angstige en paranoïde sfeer, waarin voortdurend vragen worden gesteld, zoals ‘hoe moeten wij onze kinderen beschermen’ of ‘kunnen we de deur nog wel opendoen voor de buurman’?
Die angst kan het sociale leven verstoren. In Engeland mogen ouders van sportende kinderen zelfs geen foto’s meer nemen langs het voetbalveld, uit angst dat een vader pedofiel blijkt te zijn. Maar ook met de meest extreemste maatregelen zal totale veiligheid een illusie zijn. Het is goed om waakzaam te zijn, maar niemand kan zich wapenen tegen de onverwachte misdaad van een ontspoord individu. Daarom moeten de media de angst niet onnodig aanwakkeren.
(De Volkskrant, 19-03-2010)
dinsdag 12 januari 2010
SLAVOJ ZIZEK
Documentaire van Chris Kijne, Marije Meerman. Bij een recent optreden in Nederland eindigde Slavoj Zizek zijn provocerende en geestige optreden met de zin 'So yes, we communists are back!' Het is, ondanks de vaak grillige aanvliegroute, wel de plek waar de Sloveense filosoof altijd uitkomt: het huidige kapitalistische systeem, dat na de Koude Oorlog probleemloos over de wereld zou worden uitgerold, is niet houdbaar. En we staan aan de vooravond van grote problemen die om grote oplossingen vragen: klimaat, armoede, migratie. Wat er nog van links over is, heeft zich laten inkapselen in de westerse liberale democratie en durft niet meer met radicale oplossingen te komen. Zizek dus wel. Vandaar dat wij hebben besloten om hem aan het begin van het jaar te bombarderen met beelden uit recente en komende uitzendingen rond vier thema's: de economische crisis, de ecologische crisis, de veiligheidscrisis en de crisis van de democratie. En eigenlijk is er maar één vraag die vervolgens aan de Elvis van de cultuurtheorie gesteld hoeft te worden. Slavoj Zizek: Wat te doen?
Abonneren op:
Reacties (Atom)
