TYPE YOUR NAME AS YOU WANT OTHERS TO SEE IT

31 mei:

jorrin <3Michelleee(h) - tegendemonstratie NVU OSS 1 mei* lekkah nazi's pesten :p

1 juni:

jorrin <3Michelleee(h) - politie was kaaanker smerig in oss

http://headlines.nos.nl/forum.php/list_message/56036?data%5Bsource%5D=rss
_________________________________________________________________________

Verder wil ik vermelden dat ik bij deze een nieuwe weblog heb geopend. Quasi-professionele muziekjournalistiek van Max Majorana voor de Youtube-generatie. CARPOOLPARTY.
http://carpoolparty.blogspot.com

EEN RECEPT VOOR RAMPSPOED

Ik was in een opperbeste stemming in Fyns Hoved. De frisse lucht deed me goed. Veel gewandeld, wilde beesten gezien, gezopen, gevoetbald, gelezen, gruppeknelle, whick is nice. Ik kwam tot het inzicht dat mensen als parasieten zijn, maar het mocht de pret niet drukken. Het land van Kurt Westergaard, Lars Von Trier, Brian Laudrup, Hans Christian Andersen, Michael Rasmussen, en Kiergegaard.

Ik heb medelijden met de moslima's. Ik ben weer terug in Borgerhout, het is warm, ze zweten zich een hoedje kapot. Zelf ga ik vandaag geheel in het roze gekleed.


Opeens heb je het, je wordt basisschoolleraar. De basisscholen gaan kapot aan Wikipedia, denk ik.

SWOD

Ons dagelijks leven wordt gebombardeerd door toevalligheden, juister gezegd: door toevallige ontmoetingen met mensen en door gebeurtenissen die men coincidentie noemt. Co-incidentie betekent dat twee onverwachte gebeurtenissen tegelijkertijd plaatsvinden, dat ze elkaar treffen: Tomas verschijnt in een restaurant en tegelijkertijd klinkt muziek van Beethoven. Het merendeel van zulke coincedenties valt ons helemaal niet op. Wanneer in het restaurant de plaatselijke slager in plaats van Tomas aan tafel zou zitten, zou Tereza zich niet realiseren dat Beethoven uit de radio klinkt (al is de ontmoeting van Beethoven met de slager ook een interessante coincedentie). De naderende liefde heeft in haar echter het gevoel voor schoonheid verscherpt en ze zal die muziek nooit meer vergeten. Telkens als ze die hoort, is ze ontroerd. Alles wat op dat moment om haar heen gebeurt verschijnt in de uitstraling van die muziek en is mooi.

Aan het begin van de roman die ze onder de arm hield toen ze bij Tomas kwam, ontmoet Anna Karenina Vronski onder merkwaardige omstandigheden. Ze staan op een perron waar iemand zojuist voor de trein is gesprongen. Aan het slot van de roman werpt Anna zich voor de trein. Deze symmetrische compositie met hetzelfde motief aan het begin en aan het slot zou je zeer 'romanesk' kunnen vinden. Ja, daar ben ik het mee eens, maar alleen op voorwaarde dat je het woord 'romanesk' niet verstaat als 'bedacht', 'gekunsteld', 'niet uit het leven gegrepen'. Want mensenlevens zijn exact zo gecomponeerd.

Ze zijn gecomponeerd als een muziekstuk. De mens, geleid door zijn gevoel voor schoonheid, verandert een toevallige gebeurtenis (Beethovens muziek, dood op het station) in een motief dat voortaan in de compositie van zijn leven blijft. Hij keert ernaar terug, herhaalt het, wijzigt het en bouwt het uit als een componist het thema van zijn sonate. Anna had zich ook anders van het leven kunnen beroven. Maar het motief van het station en de dood, dat onvergetelijke, met de geboorte van liefde verbonden motief, trok haar op het moment van wanhoop aan met zijn duistere schoonheid. Zonder het te weten componeert men zijn leven volgens de wetten van de schoonheid, ook in tijden van de diepste wanhoop.

Je kunt dus niet een roman verwijten dat die gefascineerd is door het mysterieuze samenkomen van toevalligheden (zoals het samenkomen van Vronski, Anna, het perron en de dood, of het samenkomen van Beethoven, Tomas, Tereza en de cognac), maar je kunt de mens terecht verwijten dat hij in zijn leven van alledag blind is voor dergelijke toevalligheden, waardoor zijn leven de dimensie van schoonheid verliest.

(Uit: De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, Milan Kundera)

PORK AND BEANS

Over precies een maand geef ik mijn verjaardagsfeestje. Als het je leuk lijkt om te komen, laat het me dan even weten.
http://www.trixonline.be/site/content/programma.asp?dag=vandaag&id=260

IMAGINE DEAD JOHN LENNON

Goede muziek wordt (nog) gemaakt, maar wordt vaak niet op televisie vertoond. Ook voor toffe videoclips is helaas nauwelijks ruimte. Vroeger keek ik iedere maandag Alter 8 op TMF (gepresenteerd door de F*cking Dewaele Brothers, 'We zullen proberen om het nog alternatiever te maken in de toekomst') terwijl ik al in bed had moeten liggen. Op dinsdag vroeg ik dan aan Kaiser Bruno wat ze van de nieuwe video's van Grandaddy en Bjork en Soulwax en Leftfield en Unkle vond. Nu ligt zij in bed en hang ik wat rond op Youtube.

LOCH NESS

Wanneer ik 's ochtends de deur uit stap, sigaret in de mond, wandel ik eerst langs een paradijselijke fruitkraam, alvorens het smerigste stukje Vlaanderen over te steken. De auto's onder het viaduct vormen meestal een file. Soms waan ik me in een tv-film en duik in of op een vrachtwagen. Soms koop ik een paar pruimen, af en toe een sinaasappel, maar vaak loop ik door. Vanmorgen rook ik versgemaaid gras en mijn ochtend kon niet meer stuk.

EXPLICIT LYRICS

Nomofobie. Een nieuw woord. Het staat, lees ik, voor 'no mobile fobia'. Negen procent van de mobiele bellers zou er last van hebben. Miljoenen mensen dus. Die in ademnood raken als hun gsm uitstaat, die hem dan ook nooit uitzetten. Madonna neemt haar Blackberry mee onder haar hoofdkussen. (Lang geleden legde men een magneetsteen onder dat kussen, dan tuimelden ontrouwe vrouwen vanzelf uit het bed.) Dieperliggende reden: de angst om onbereikbaar te zijn. Nog dieper: verlatingsangst. Helemaal in de diepte: doodsangst. Wie niet meer ge-sms't wordt, is overleden. Zou het de fobie van onze eeuw zijn? Verbonden of ontbonden. Of het nieuwe scapulier? (Lang geleden was dat een lap stof om overal bereikbaar te zijn voor de bescherming van het geloof. Nu draagt men het als een medaille.) Het is geen lichte aandoening. Wie altijd bereikbaar wil zijn, zet zijn leven op de trilfunctie: laat mij alstublieft weten dat ik nog besta. Wie een omroep mist, is al vermist. Het is een vreemd spel. Wie onbereikbaar is, heeft het te druk om te antwoorden. Wie altijd bereikbaar is, heeft het al even druk. Het is een vreemde druk: wanneer is de bereikbaarheid verzadigd? Hoe snel is de opluchting van het bereikt-zijn uitgewerkt? Nicotine duurt gemiddeld een half uur, dan moet ze weer aangestoken worden. Hoe lang duurt het bereik van het bereikt-zijn? Wanneer begint het bestaan van een nomofoob te beven van behoefte? Het moet een doodsangst zijn. Alleen bij begrafenissen, getuigen nomofoben, zetten ze hun gsm af. Uit respect, zeggen ze. Uit schrik, denk ik. Van de dood in de buurt. Stel je voor: een tekstbericht van de andere kant. Zo bereikbaar willen we nu ook weer niet zijn. Het moet slopend zijn, immer aan het infuus van de anderen. Dan liever misantroop dan nomofoob.

(Bernard Dewulf)

CHILDHOOD MEMORIES

olav abacus zegt: (23:32:55)
doet jouw vader wel eens gemeen tegen je ?
olav abacus zegt: (23:33:41)
beetje een rare vraag
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:33:58)
mijn vader
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:01)
ja tuurlijk
olav abacus zegt: (23:34:28)
wat doet ie dan?
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:37)
nouja
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:42)
stomme opmerking maken
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:44)
beledigende grapjes
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:52)
en hij wordt natuurlijk ook wel eens boos
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:34:53)
hoezo?
olav abacus zegt: (23:35:30)
omdat ik mn eigen verhaal kwijt wil
olav abacus zegt: (23:35:49)
mijn vader doet minachtend als ie boos op me is
olav abacus zegt: (23:35:52)
echt kut is dat
olav abacus zegt: (23:36:05)
alsof ik een idioot ben
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:38:15)
ja
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:38:17)
doet mijn vader ook
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:38:22)
alsof ik niks van de wereld weet
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:38:31)
en niet eens 1+1 bij elkaar kan optellen
olav abacus zegt: (23:38:46)
ik voel me dan net weer een jongetje van 10
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:38:52)
ja precies
derek. 'you man the island and the cocaine and the elegant cars.' zegt: (23:39:00)
ik negeer het gewoon
olav abacus zegt: (23:39:24)
werkt dat?

SPERO CHE CAMBIA QUALCOSA FINALMENTE

(Belga) IOC-voorzitter Jacques Rogge heeft donderdag in Peking toegegeven dat er de laatste tijd "een crisis" is ontstaan. Na de onrust in Tibet en de protestacties bij de olympische fakkelloop is de huidige situatie een "uitdaging", aldus de Belg.
IOC-voorzitter Rogge geeft crisis toe

© BELGA

Rogge verzekerde dat de voortzetting van de fakkelloop niet ter discussie staat. Samen met het organisatiecomité BOCOG wordt over maatregelen gepraat om de wereldreis van de olympische vlam vlotter te laten verlopen. Over mogelijke veranderingen van de route in de toekomst zal een beslissing genomen worden eind september of begin oktober bij de evaluatie van de Spelen in Peking. "In de hitte van het moment zullen we nu geen beslissing nemen", verduidelijkte Rogge. (...) "China heeft bij de toekenning van de Spelen aan Peking op 13 juli 2001 geen contractuele verplichtingen op zich genomen om de mensenrechtenkwestie aan te pakken."

En daarom vind ik meneer Rogge een paardenlul (maar dat was al niet actueel meer). Enfin. Berlusconi wint in Italie en ik had kunnen stemmen maar dacht er niet meer aan.

KAPITEIN

In tegenstelling tot sommigen, bezit ik geen telefoon, mp3speler, laptop, spelcomputer of fotocamera. Ook heb ik geen horloge of zonnebril. Ik kijk televisie op een toestel dat niet van mij is, op een bank die ik niet zelf heb uitgekozen of gekocht. Een aanzienlijke hoeveelheid van de kledingstukken die ik aantrek is al jaren oud. Cosmetica koop ik haast nooit (mijn Burberry aftershave en eau de toilette waren een cadeau), wel ben ik gek op de dure shampoo van Guhl. Ik scheer me met wegwerpmesjes. De drugs die ik gebruik zijn betaalbaar, en de sigaretten die ik rook lang niet de duurste. Als ik een boek wil lezen, leen ik het bij de bibliotheek. De muziek die ik koop is in 3 op de 4 gevallen tweedehands of afgeprijsd. In mijn dagdromen ben ik een drummer.

Mijn punt is niet dat het me ergens aan ontbreekt. Ik heb in principe alles wat ik nodig heb. Toch ben ik niet echt tevreden. Soms benijd ik mensen met veel spullen. Niet omdat ik dolgraag sms'jes wil ontvangen, me wil kleden naar de laatste mode, of behoefte heb aan meer comfort. Ik ben jaloers omdat ik te lui ben ergens voor te sparen, omdat ik materiële zaken niet op waarde weet te schatten, en nooit heb geleerd zuinig te zijn op mijn eigen bezittingen. Al jarenlang houd ik me voor niet toe te geven aan een consumptiemaatschappij, maar ondertussen besteed ik mijn geld aan kauwgum.

BEUKORKEST

En wij dwaalden, door steden dwaalden we, in lange rijen rollend rubber, waar geasfalteerde horizonnen, in steden, woonerven, winkelcentra gelegen om kantoren, waar verkeersdrempels ons op en neer, op en neer lieten gaan. Ze vielen, de torens, en soms verrezen ze weer in een oogopslag van onze minister-president. Ik viel van droom in droom, soms leek ik te waden in bronnen van pure wijsheid maar bij het ontwaken wist ik niets meer, helemaal niets. De genialiteit was met deze ochtend wederom door de vlingers geglipt. Ik zag het lichaam van de persoon waarin ik huisde, langzaam en onwennig de dag begroeten. Hij zapte langs de drie kanalen die zijn tv nog net uit de volgelopen Haarlemmermeer wist te pikken. Soms niets van dat, trok alleen de lucht aan de gedachte aan morgen, tuurde hij uren over het water waar in de verte, waar ooit Schiphol lag, de vliegtuigstaarten nog net als een school haaienvinnen boven het wateroppervlak uitstaken, hoopten de gedachten in zijn hoofd zich samen als het verkeer wat hem ooit omringde. Donderende vliegtuigen over zijn hoofd, razende motoren op de Haarlemmerweg, bulderende vrachtwagens die de dijk lieten schudden, alles ging snel, alles ging goed, en alles ging overal heen. Hypotheken, sparen en plannen, gsm met vrouw en man, een nieuwe auto in de straat, het eten klaar, wat ben je laat schat. Het zesde pit op 't gasfornuis, een microwave, een tweede huis, de tuin is in maar de tijd is uit, dus mooi geen tijd om in die tuin te wachten tot het water steeg. En het steeg. En vanavond, dames en heren, broeders en zusters, zijn we hier allen tezamen om onze welvarende tijd te verdrijven. Beukorkest, mag ik u verzoeken om langzaam de motoren te starten, en mag ik jullie verzoeken om het modder der welvaart uit je oren te schudden en jullie hersens te laten spoelen.

DE BRANDWEERMAN IS DE PYROMAAN DANKBAAR

een afspraak met de tandarts, maar ik ben er niet bang voor. een concert van beukorkest, maar ik moet nog om kaartjes. het antwoord is nee, maar ik stel de vraag toch. ik slaap dan wel veel, maar lang niet zo lekker. ik heb alle tijd, maar weinig te doen. kylie minogue komt op dour, maar dat is een leugen. ik zoek naar kureishi, maar die is verkocht.

het tempo lag hoog, maar er werd niet gescoord. cubanen mogen elektronica, maar weten niet waarom. sigaretten zijn verslavend, maar nochtans erg fijn. ik zit straks zonder geld, maar ik heb nog geen baantje. had ik wel kunnen hebben, maar ik ben nogal lui. dit klinkt wellicht depressief, maar dat kan me niet schelen. het zit me niet mee, maar ik heb nog hoop.

DE ELF ACHT VIER ZEVEN GENOEG

Yes, eindelijk is Fitna uit. Ik heb hem gekeken met vrienden in het donker, maar er gebeurde helemaal niks. Na 6 minuten hebben we die veredelde powerpointpresentatie afgezet en genoten van het verdere aanbod op Youtube. Geert Wilders is geniaal als hij voorzien had dat de gematigde moslims in Nederland nu eindelijk eens van zich zouden gaan laten horen. Zo is er dan toch nog een enigszins vrolijke afloop. Nu is het enkel nog wachten op een terrorist die hem, zoals verwacht, neersteekt. Over vijf jaar organiseren Netwerk, Rondom Tien en Pauw en Witteman een avondvullende uitzending en dan is het voor eeuwig gedaan.

Verder zit ik sinds twee weken zonder werk en dat is af en toe ontspannend maar ook behoorlijk vervelend. Ik kijk tv, luister muziek, kook, klaag, lees soms de krant, speel scrabble, en sluip langs de douane. Een tiental dagen geleden bedacht ik me een goede grap voor 1 april maar ik was zo enthousiast dat sommigen al op de hoogte zijn.

DE KAMER VAN DE TIENDUIZEND DINGEN (NOBODY REALLY FEELS THE SWELL)

Op 3.5 cm ten zuiden van mijn navel heb ik een vreemd klein rood plekje.

Het weekend was een aaneenschakeling van iets te bescheiden feestjes en iets te wilde recepties. Nu zijn de in sneeuw gehulde dagen weer vertrokken en heb ik mijn ontbijt overgeslagen. Vaak lunch ik sowieso niet, en op die manier betekende dit dat ik vandaag alleen gefrituurde patat en iets in een krokant jasje gegeten heb. Desondanks voel ik me aardig goed. Onze muziek is af en met de opnames op zak hebben we aanstaande donderdag een eerste optreden in de hoofdstad, waar ik erg opgewonden over ben. Morgen is de dag om mijn toekomst te regelen. Ik wilde na mn mislukking in Antwerpen, die met mijn baantje als commercieel medewerker waarschijnlijk nog tot de zomer voortduurt, wat vakgerichter te werk gaan. Dat is een citaat. Bij de post van de afgelopen week zat verder nog wat propaganda. God geve me binnenkort interessant en coherent nieuws. Me gusta A.L. Snijders, al een tijdje, ik wil zijn boek kopen en het aan iedereen voorlezen.

In de Parool-columns leerde de lezer hem kennen als een atheïst, een, zoals hij schreef, rationalistische liberaal. Iemand die niets van politiek begreep, iemand die in één van zijn eerste columns schreef: 'Ik doe nooit iets. Om me heen gebeuren de dingen. Het besluit is een obsessie voor me. Mensen die besluiten nemen, worden door mij bewonderd en veracht. Met deze houding sla ik geen goed figuur. Ik wek wrevel en mij wordt verweten dat ik anderen de kastanjes uit het vuur laat halen. Wat is daarop tegen? Dat willen die anderen toch, dat geeft ze toch een lekker gevoel?'

Nu, ruim twintig jaar later, zegt hij: ''Ik ben sentimenteel, week, huilerig, afwerend, een man van vogelhuisjes, een gezinsman met kleinkinderen. Een dadaïst, maar een burgerlijke dadaïst. Ik ben een Eftelingkabouter. Er is iets afschuwelijks gebeurd. Ik wil streng zijn, jazzy, emotieloos. Ik wil een strakke mondrianist zijn.''

Dat laatste is A. L. Snijders in zijn schrijven. In zijn columns en in zijn zkv's, de zeer korte verhalen. De zkv's zijn lang verborgen gehouden. Snijders schrijft ze voor zichzelf, omdat hij móét schrijven, en mailt ze naar een groep liefhebbers. De inhoud kan fictief zijn, of echt gebeurd. Dat doet er niet toe, want het gaat bij A.L. Snijders om de taal, zijn fascinatie voor taal. En die is schitterend; sober, duidelijk en niets verbloemend.

A.L. Snijders schrijft emotieloos, want van huilerig schrijven houdt hij niet. Tacitus, één van zijn favorieten, schreef niet gevoelig, daar houdt hij wel van. Verder legt hij zo min mogelijk uit, en maakt hij veel gebruik van 'de koude verbinding', zinnen die elkaar (schijnbaar) afstoten. Naar de betekenis is het soms zoeken, en je vermoedt hele werelden achter een paar woorden. De lezer moet het allemaal zelf maar uitvogelen.

Jaartallen
In 1912 valt mijn moeder in de Van Eeghenstraat van driehoog uit het raam. Haar moeder komt de kamer binnen en ziet dat het eenjarige meisje op de vensterbank is geklommen en tegen de hor leunt. De hor valt naar buiten en het kind erachteraan.

Hoewel haar moeder verlamd is van schrik, rent ze naar beneden. Haar dochter is ongedeerd, ze heeft geen schrammetje, zoals men in zulke gevallen zegt. De hor heeft de straat eerder bereikt dan het kind, is teruggesprongen en heeft haar val gebroken.

Op 14 januari 2008 parkeer ik mijn auto om half twee 's middags in de Van Eeghenstraat en fiets ik naar het Blauwe Theehuis in het Vondelpark, waar ik een afspraak heb met een fotograaf. De fotograaf is ook op de fiets, we zetten ze tegelijk vast aan het hek. We kennen elkaar niet, twee vreemden. Pas bij het theehuis ziet hij dat ik ik ben, en zie ik dat hij hij is.

Het theehuis is in 1936 gebouwd, een jaar voor mijn geboorte. Het is guur en regenachtig weer, ik heb mijn wollen muts op. Hij maakt de foto's. Hoofd iets hoger, nee, ietsje terug, nu omdraaien, kijkt u maar in de richting van de Van Eeghenstraat. Ik kijk en denk welk raam. Ik zeg tegen de fotograaf: Daar is mijn moeder in 1912 uit het raam gevallen.

Als hij klaar is, fiets ik naar Vertigo (Duizeling), waar ik koffie drink. Ik denk aan mijn dode moeder, wat zou er van haar geworden zijn?A.L. Snijders

HET MYSTERIE

ZO ZITTEN WIJ IN ELKAAR

SHAKE A FIST

Volgens teletekst stonden maandag "tweehonderd parlementariërs" in Kabul voor de parlementsgebouwen die "zwaaiden met de vuist" tegen de Nederlandse film en de Deense tekeningen. Als het bericht juist was, valt er in Afghanistan nog veel democratisch zendingswerk te verrichten. De Afghaanse Tweede Kamer telt 240 zetels en de Eerste Kamer 102. Er stond dus gewoon een meerderheid te "zwaaien met de vuist" en "dood aan Nederland" te roepen.
Nogmaals, ik weet niet of de internationale nieuwsberichten juist zijn vertaald, maar als dat zo is, dan moet iemand de parlementariërs meedelen dat zij geacht worden niet buiten te staan roepen, maar in het parlement. Ook kunnen zij daar een kansrijke motie "dood aan Nederland" indienen.
In the Herald Tribune stond gisteren een stuk over de jeugd van Irak. Die begint volgens het verhaal gloeiend de pest te krijgen aan het religieuze extremisme en vooral aan de baarden die dat prediken. Dat biedt hoop.
Als ik de zin "zwaaien met de vuist" lees, moet ik onherroepelijk denken aan John Cleese, die in een van de afleveringen van Fawlty Towers het allermooiste staaltje van "zwaaien met de vuist" uit de tv-geschiedenis weggaf. Cleese staat buiten het hotel en zwaait met de vuist naar twee pas vertrokken gasten, die hem het bloed onder de nagels vandaag hebben getreiterd. Hij wordt één met zijn vuist en legt zijn hele ziel en zaligheid in een woedend zwaaien. Een onvergetelijke scène.
Sindsdien krijg ik een slappe lach van "zwaaien met de vuist". Ik doe het zelf voor de lol ook weleens. Het beeld van tweehonderd parlementariërs die "zwaaiden met de vuist"- naar wie eigenlijk? - maakt in één klap mijn hele dag goed. Hoe ik ook de schurft heb aan fantiekelingen en hoe treurig het eigenlijk ook is.
Want mede voor die parlementariërs staan onze jongens daar in Kamp Holland wel de godganse dag stof te happen en op te letten of er ook een taliban aankomt die zich vanwege de film wenst op te blazen.
Sinds "onze" Afghanen de journalist Sayed Perwez Kambakhsh ter dood hebben veroordeeld omdat hij "godslasterlijke teksten" zou hebben gedownload, wist ik toch al niet meer precies wie we daar nu eigenlijk steunen.
De taliban in het zuiden schijnen de vijand te zijn, maar hoe zit het dan met de mullah uit het noorden, die gisteren in de Volkskrant verklaarde dat "iedereen die de islam beledigt moet worden geëxecuteerd"?
Zijn er in Afghanistan eigenlijk ook jongenren die de buik vol hebben van geestelijke leiders met hun godvergeten grote bek, grote woorden en eeuwig gelijk?
In grote lijnen ziet de situatie in Afghanistan er nu als volgt uit. Ten zuiden van Kamp Holland zitten de taliban, die niks van de film moeten hebben en ons eruit willen schieten. Ten Noorden van Kamp Holland zitten de mullahs en de invloedrijke religieuze raad, die het ook niet echt een goede film vinden en daarom van mening zijn dat onze soldaten moeten ophoepelen.
Ik stel voor dat onze parlementariërs vandaag op Het Plein in Den Haag gaan terugzwaaien met de vuist. Dat is de taal die ze daar begrijpen. En dan die missie maar eens versneld afbouwen.

RUDY TROUVE

'Wanneer we de bisronde niet meetellen, is dit het voorlaatste nummer. Het noemt 'One day our house will become so heavy that it will sink into the earth' en dat gaat over mijn kindjes die over de laatste paar maanden ontzettend veel spullen mee naar huis nemen zoals takken, slakken, en stenen.'

HILLARY CLINTON (I DID NOT SMOKE HASJIESJ WITH THAT WOMAN, MRS. RODHAM)

STATISTIEK

Wisselvallig weer. Nu moet het lukken.

Mijn weekend was noemenswaardig; vrijdagmiddag hasjiesj gerookt en mijn snor afgeschoren, 's avonds naar Jens Lekman in de trix geweest, veel gedronken, verkouden geworden, zaterdagmorgen gedrumt en gezongen, zaterdagavond There Will Be Blood gaan kijken, FUCKIN GAAF, uitgeslapen met Kaiser Bruno en rond 13:37 ontbeten bij The Food Maker.

Dingen die sindsdien nog gebeurd zijn; mijn bankpas verloren, twee mensen zien kussen in de kiosk, gehuild tijdens het snijden van sjalotjes, de nodige voorbereidingen getroffen voor het bezoek van Clement, twee kruiswoordraadsels opgelost, Filippo 'Het Fenomeen' Inzaghi gewoon in de basis.

YOURE IN MY FLOCK

Voor de afleiding, meer dan omdat zijn maag erom vroeg, ging hij naar de keuken voor een boterham en een nieuw blikje bier. Zittend op een kruk kauwde hij zonder proeven zijn karige maal weg, terwijl zijn gedachten, die hij de vrije teugel liet, zich overgaven aan dagdromerij. Toen zijn waakzaamheid was berslapt tot een halve bewusteloosheid, greep het gezond verstand (...) zijn kans om zich tussen twee flarden van dat gemijmer te dringen met de vraag of hij gelukkig was met de situatie die hij had geschapen.

De geschiedenisleraar was terug bij de bittere smaak van bier dat meteen was doodgeslagen en de weke, kleffe substantie van twee sneetjes nepbrood met ham van inferieure kwalitiet, hij antwoordde dat geluk niets te maken had met wat hier gebeurde, en wat de situatie betrof wilde hij graag kwijt dat hij die niet had geschapen. Goed, jij hebt haar niet geschapen, antwoordde het gezond verstand, maar het merendeel van de situaties waarin we verzeild raken had het zo ver niet geschopt als wij ze niet een handje hadden geholpen, en ontken nu niet dat jij deze geholpen hebt, Het was pure nieuwsgierigheid, meer niet, Daar hebben we het al over gehad, Heb je iets tegen nieuwsgierigheid, Ik signaleer alleen dat het leven je nog niet heeft doen inzien dat ons mooiste geschenk, en met ons bedoel ik van het gezond verstand, uitgerekend, en altijd al, de nieuwsgierigheid is, Naar mijn mening zijn gezond verstand en nieuwsgierigheid onverenigbaar, Wat een vergissing, zuchtte het gezond verstand, Bewijs het me, Wie heeft volgens jou het wiel uitgevonden, Dat weten we niet, Dat weten we wel degelijk, het wiel is uitgevonden door het gezond verstand, alleen een enorme dosis gezond verstand kan in staat zijn geweest dat uit te vinden, En de atoombom, is die ook uitgevonden door dat gezond verstand van je, vroeg Tertuliano Maximo Afonso op de triomfantelijke toon van iemand die zijn tegenstander vloert (...), het gezond verstand, vergeef me dat ik het zeg, is conservatief, ik durf zelfs te zeggen reactionair, Zulke schotschriften komen er altijd, iedereen schrijft en ontvangt ze vroeg of laat, Dan zal het wel kloppen, als zovelen bereid zijn ze te schrijven en zovelen ze wel moeten ontvangen, tenzij ze ze zelf schrijven, Je zou moeten weten dat ergens toe bereid zijn niet altijd betekent dat je het ermee eens bent, het is heel gebruikelijk dat mensen zich onder een mening verzamelen alsof het een paraplu was.

uit: De Man In Duplo, Jose Saramago.

GAGGING ORDER

Niet lang geleden was Fanta nog gewoon een koolzuurhoudend drankje met planten-extracten en zoetstoffen. De metamorphose naar een flitsende en swingende sinaasappelboost, getuige de huidige Funky Orange-verpakking, drong gisteren pas tot me door. Met grote zorgvuldigheid bekeek ik het blikje, en ik zag opeens weer die foto voor me waarop ik kinderachtig poseer, aan een gedekte tafel met familie bij de lunch in Italie. Oh, die hunkering naar een ver verleden vol nostalgische merken en logo`s.

Ik stapte drie meter naar voren en sta nu weer precies vier meter van de jongen die me had gevraagd waar ik heen ging. 'Antwerpen', had ik gezegd, en hij had niet direct ook zijn bestemming medegedeeld, maar geduldig gewacht op mijn wedervraag, wat me erg was bevallen, en het gesprek was geboren. Ik hou wel van zulke conversaties, want ondanks het feit dat ze ontstaan uit beleefdheid in plaats van interesse, kom je soms nog eens wat te weten en kun je per definitie niets verkeerds zeggen. Zo had ik bijvoorbeeld best willen weten waar je zo een cowboyhoed koopt zoals hij droeg. Hier zou ik helaas niet aan toe komen. Het bleef allemaal een beetje aan de oppervlakte. Een logische reeks van 20 brave vragen, met na ieder antwoord zo een 25 seconden bedenktijd. Rustig evalueren en een gepast vervolg serveren.

Onze namen waren niet belangrijk; enkel vertrekpunt en bestemming waren werkelijk aan de orde. De jongen bleek dus een jaar in leeftijd met mij te verschillen, naar Boom te moeten, op een 20 km van de stad, en pendelde iedere doordeweekse dag heen en weer om iets te doen in de houtvervaardiging. En de trein had een kwartier vertraging.

'Dorst, zeker?'
'Dat heb je goed gezien. Drink je wel eens iets in Antwerpen, of is er in Boom ook wat te beleven?'
'Oh, genoeg. Ik ga wel eens met vrienden van school op cafe. Mn huisgenoten zijn ook aardig. Het is altijd best gezellig. Jij?'
'Oh, genoeg.'

Je kunt in principe nooit iets verkeerds zeggen, zie je wel.

Toen ik een uur later de deur opende schrok ik me rot van de nieuwe-dimensie-aan-het-woord-HUGE=gevende tv, een cadeau dat mijn huisgenoot van zijn zus gekregen had. Ik dronk de fles whiskey leeg, keek herhalingen, las een hoofdstuk in De Man In Duplo, en sliep (zacht).

YOUNG AND ALIVE

WE CANT HELP UNDERESTIMATING LOVE

Slippers zijn gay, en sandalen zijn gruwelijk. Los van het feit dat het vandaag behoorlijk fris is, heb ik daarom mijn afgetrapte allstars aangetrokken. Ik kan mezelf s ochtends, als ik vroeg opsta, moeilijk bezig houden. Uit complete verveling heb ik me geschoren, gewassen, zelfs mijn kamer opgeruimd. Ondertussen wacht mijn broertje op zijn uitslag van de CITO-toets, en schijnt een verlegen zonnetje zijn stralen door de Antwerpse smog.

In Borgerhout, de wijk waar ik woon, is de concentratie van fijn stof momenteel 500 microgra. Daarmee is het de smerigste plek van Vlaanderen, en op Charleroi na ook van Belgie. Bij een landelijk gemiddelde van 70 microgram werd eergisteren het tweede smogalarm van het jaar gemeld.

Ook heb ik me kostelijk vermaakt met een dvd van Duke Ellington (zie Bli-Blip) en arriveert mijn huisgenoot vandaag terug de al dan niet gefingeerde sneeuw in Zwitserland.

BLI-BLIP

HOMMAGE

Zo is de tijd rijp, zo is de tijd rot. En de eerstvolgende idioot die ik

HARDCORE WILL NEVER DIE

op een muur zie kalken, verdient een trap in de kloten. Zelf heb ik gisterenavond voor het eerst zomaar een vuilniszak in brand gestoken. Ik ben na 3 seconden doorgelopen. Ik sta er nog van te kijken. Het leek heel wat, toen ik 100 meter verder omkeek. Maar er hing ook mist, dus waarschijnlijk was het gewoon een fata morgana. Vanochtend waren alle zakken alweer opgehaald. Als ik er nu aan terugdenk, bekruipt me hetzelfde waardeloze gevoel als die ene keer dat ik naar Bureau Halt moest vanwege het 'vernielen van een steiger (met roze verf)'. Vanavond gewoon braaf naar het theater.

HAHA SOUND

De tijd duurt 1 mens lang. Moralisme is geen vies woord.

De vakantie is voorbij en ik denk in citaten, bij wijze van wedergeboorte. De bomen denken ook, maar ze voelen niks. Conservatisme. Het wordt verdomme lente, kale kutbomen! Totale desinteresse voor dit nieuwe zonnige klimaat.

Ik wil een sigaret roken op televisie, net als Theo Van Gogh en Hans Teeuwen. Ook laat ik deze maand mijn snor staan tegen kanker. Vrijdag naar British Sea Power in Brussel (en ik heb nog 2 kaartjes over van een gewonnen prijsvraag, liefhebbers?) waar ik buitengewoon veel zin in heb.

Vandaag heb ik een sticker van Gianluca Zambrotta op mijn computer geplakt. Jamal claimde, op de hem zo vanzelfsprekende wijze, de scheve tanden van Ronaldino. Munir, de Saudi-Arabier, hield zijn mond. Hij gaf me een knipoog en ik snapte niet wat hij bedoelde.

SUPERTUESDAY

Op Superdinsdagmiddag bestudeerde ik urenlang de artikelen en polls op realclearpolitics.com, zodat ik op Superdinsdagavond de uitslagen van Superdinsdag onderbouwd zou kunnen analyseren en goede sier zou kunnen maken met stevige beweringen zoals 'het kan nog alle kanten op' of 'Amerika twijfelt tussen bejaard, vrouw, en zwart'; van die opmerkingen waarmee je als 'Amerika-kenner' mooie sier kunt maken bij NOVA of de Weekendshow. Ik sta altijd weer te kijken van de hoeveelheid Amerika-kenners die we hier blijken te hebben. (...) Zelf was ik Superdinsdagmiddag rond een uur of zes helemaal de draad kwijt in mijn pogingen ook Amerika-kenner te worden. Mijn enige resterende zekerheid, dat Hillary Clinton een vrouw is.

Eens te meer werd duidelijk dat het voor krachtige meningen en ferme oneliners beter is van het betreffende onderwerp weinig of niets te weten, een zelfverzekerde kop te trekken en vol bravoure te roepen: 'Let op Huckabee'. Vooral wanneer je er daarna geheimzinnig het zwijgen toe doet, maakt dit soort krachttaal meestal veel indruk. Zo liet ik dinsdagmiddag in een telefoongesprek met een vriend die McCain al president zag worden opeens de naam 'Bloomberg' vallen. 'Bloomberg', zei ik. 'Burgemeester van New York.' Er viel een stilte. Na vijf woorden was het presidentschap van McCain al een stuk minder zeker.

Ik had net een stuk over Bloomberg gelezen, maar dat zei ik natuurlijk niet. Je moet in dit soort gesprekken altijd doen alsof de kennis langs goddelijke weg tot je is gekomen of dat hij het resultaat is van lange en eenzame studie en gesprekken met prominente denkers. In elk geval nooit melden dat je ook maar tweedehands info aan het recyclen bent die je toevallig ergens op internet hebt aangetroffen of hebt opgevangen bij de koffieautomaat. 'Man heeft een miljard dollar klaarliggen om straks als onafhankelijk kandidaat aan de verkiezingen te gaan meedoen. Hij heeft weliswaar onlangs nog gezegd dat hij dat niet van plan is, maar dat zegt niets.' 'Nee, dat zegt niks. Dan doet-ie het juist wel.' 'Exactemento. Let op Bloomberg.'

(...)

De polls op RCP voorspelden een nek-aan-nek-race tussen McCain en Obama, en trouwens ook een nek-aan-nek-race Clinton-McCain. Zodat de kans me groot leek dat 1 van die 3 afgetekend president wordt, of een outsider moet alsnog roet in het eten gooien. En dan hebben ze daar ook nog dat onbegrijpelijke systeem van kiesmannen en Superkiesmannen die overal anders worden aangewezen, plus dat je natuurlijk nooit helemaal zeker weet of ze wel goed tellen. De presidentsberkiezingen zijn een doos van Pandora en daar komt iemand uit, dat durf ik wel te beweren. De race is nog niet gelopen!

(Bert Wagendorp)

YOU MAKE ME LOOSE MY BUTTONS

DJ Olav Abacus, DJ David Copperfield, DJ Mark Rothko, DJ Joris Luyendijk, DJ Ennio Morricone, DJ Max Majorana, DJ Marjolein Van Tongeren, DJ Gregor Samsa, DJ Pippo Inzaghi, DJ Mahmoud Ahmadinejad, DJ Knullie, DJ Knoepi, DJ Donald Rumsfeld, DJ Human Touch, DJ Bouillabaise, DJ Batman, DJ Shota Arveladze, DJ Tijani Babangida, DJ Henri Matisse, DJ Sonja Barend, DJ Fijnproever, DJ Kees Driehuis, DJ HD, DJ Benjamin Horne, DJ Kutprofeet, DJ Middle Of The Road, DJ Ames, DJ Reality, DJ John Paul, DJ Watanabe, DJ Skyline, DJ Kennedy, DJ Periodiek...

Leer het vak, verschuil jezelf. Feestje bij Timothy morgen.

BELLENBLAAS

Het verlangen naar een sigaret is het verlangen zelf. Denk daar maar eens over na. Mijn vriend en huisgenoot Job las deze these van dichter Rutger Kopland en stopte dadelijk met roken.

'Veel succes verder'. zegt een vrouw uit Merksem tegen me, wanneer ze heeft duidelijk gemaakt dat ze alleen belt tijdens de piekuren.

Intussen heb ik een beroerde nacht achter de rug, het is begonnnen met regenen, en ik ben buiten op weg. Je kunt zien waar er bellenblaas is gemorst op de Turnhoutsebaan. Ik eet een danoontje bij wijze van ontbijt en Jamal groet me wanneer ik mijn jas ophang. 'Gratis douche, kat en hond!'

Johan Braeckman, die ik vorig jaar nog heb geinterviewd over doping in de wielersport, heeft van de Vlaamse overheid 200 000 euro gekregen om het creationisme te ontkrachtigen. Ook lees ik op de opiniepagina een stuk van Ivo van Hoven. Ware kunst is tijdloos, vindt hij. De Morgen is een respectabele krant in Belgie. Op dezelfde bladzij wordt DJ Tiesto de Gouden Harp uitgereikt voor 'De artiest die zich tijdens zijn/haar carriere op bijzondere wijze verdienstelijk heeft gemaakt voor de Nederlandse lichte muziek.'

Dan een aankondiging voor een actie op de radio; 2 presentatoren gaan op Valentijnsdag, in het spoor van Yoko Ono en John Lennon, een volledige dag op bed liggen ten gunste van de wereldvrede. Ik denk: 'Een hele dag slapen als symbolisch protest tegen oorlog. Is dat kunst? Is dat tijdloos? Is dat maatschappelijk engagement? Is dat nuttig?'

NO SUBSTITUTE FOR A HEALTHY SMILE

En zo ontving ik dit weekend uit het niets opeens 1500 euro, precies het bedrag dat ik me voor had genomen te sparen vooraleer ik, Jezus Christus, eindelijk weer eens naar school zou kunnen gaan. Zaak is om dat nu niet weer zoals een jaar geleden te verspelen. Natuurlijk zijn de omstandigheden niet meer dezelfde; Ok, een boekhouder was en word ik nooit, maar vorig jaar was een stuk eenzamer. Afgelopen zaterdag kocht ik een fles Four Roses, en die wil ik heus delen. Volgende week carnaval vieren, spelen in de Paradox, en een feestje in Den Haag. Een week vrij nemen is verleidelijk.

ECCE HOMO

Na heel wat aarzelen besloot ik toch maar gewoon om mijn hasjpijp weer eens te verschonen. Die heb ik destijds van Cynthia gekregen, zij was mijn vaders vriendin maar na Vivian vertikte ik nog langer stiefmoeder te zeggen. Je hebt moeder, stiefmoeder, en eenieder die daarna komt moet je maar gewoon bij de naam noemen. Ook al is dat Cynthia. Hoe dan ook, in de gemeenschappelijke keuken hangt nu een raadselachige walm. En ik las in de krant dat New Delhi wordt geteisterd; een ware apenplaag.

THE EGGS CHASE THE BACON PT. VI

Soms ook mis ik Plantijn, waar ik een boel interressante (maar daarom niet minder theoretische) kennis opdeed. Vanochtend liep ik met mijn broodje tonijn naar de bibliotheek aan de verkeerde kant van de Lei en zag een poster. 28 januari, 1900-2130, OPEN AVOND. Alleen bij die twee woorden raak ik al in een romantische stemming. Nostalgie enzovoorts, hoe het departementshoofd zijn feilloze powerpoint afspeelde, hoe een sympathieke derdejaars me de kantine liet zien, de steile trappen op en af tot aan de vierde verdieping. Ik dacht aan Christophe, met wie ik het kon vinden. Misschien omdat ie - net als mij - zoveel van slapen houdt.

TERUGBLIKKEN/VOORUITSTREVEN

Vorige week is collega Majid ontslagen. Dat gebeurde niet zomaar, wel uit het niets. Nu zit Jamal op zijn plaats rechts van mij. Enkel het Marokkaanse vlaggetje is behouden; op aandringen van Jamal, die het zich heeft toegeeigend. Zo nu en dan wappert hij ermee. De rest van Majids spullen op zijn bureau zullen wel met de post naar hem toe zijn gestuurd. Foto´s van zijn vrouwen en kinderen tussen de toetsen, er is niemand die daar beslag op wil leggen.

Januari verloopt niet trager of vlugger dan normaal. De wind blaast mijn hoofd leeg.

WENS

Ik wens chocola met oesters
en een kwispelende staart.

Ik wens frietjes zonder mayo
maar die staan niet op de kaart.

Ik wens kip gevuld met dropjes
en een boot die rondjes vaart.

Ze noemen mij soms excentriek
als het kersje op de taart.

KOOP EENS EEN METRO

eigen vuur eigen vuur eigen niet in woorden uit te drukken vuur eigen vuur fataal duisternis weersomstandigheden bar onoverzichtelijk gesneuvelden eigen vuur vuur 20 jaar zwaargewond amputatie onze vastberadenheid einde terroriseren eigen vuur medeleven (kameraden) wildvreemd raketwerpers bermbommen eigen vuur eigen vuur veertien doden taliban heer en meester dood verderf eigen vuur december 2010

ZOUTE BOODSCHAP

AMPLIFIED

Ben jij (een Missing Coin of) zo iemand die wekelijks, en in de meeste gevallen tevergeefs, de NME en/of Vice leest, op zoek naar de nieuwste Britse hypes? Ben je op je queeste menige London Calling-editie afgestruind zonder enig resultaat? Hebben de Klaxons, Fratellis, 1990s, Air Traffic en Pigeon Detectives je teleurgesteld, maar houd je van David Bowie, Pixies, The Cure, Echo & The Bunnymen en Galaxie 500?

Dan is British Sea Power echt iets voor jou! Deze megavette band is cool van zichzelf! Hun debuut The Decline of British Sea Power stamt alweer uit 2001 en is een klassieker die iedereen (nuja, toch zeker de onbekwame recensent van de Vice) over het hoofd heeft gezien. Behalve jij en ik natuurlijk! Vertel al je vrienden erover, desnoods in hun oor schreeuwend, en schaf direct ook de andere platen aan. Bijvoorbeeld hun volgende week te verschijnen derde full-length album.

Dit is een simpele vraag. Do You Like Rock Music?

DOWN ON THE GROUND

De fotoserie Adam en Ewald van kunstenares Sooreh Hera, onlangs afgestudeerd aan de Koninklijke Academie, legt onbedoeld bloot hoe het met hedendaagse kunst gesteld is. Het volk prijst braaf de de nieuwste kleren van de keizer uit angst voor dom te worden versleten, maar iedereen ziet van verrre dat de keizer met veel poeho in zijn blootje loop. Het gaat in de kunst allang niet meer om schoonheid, maar om simplistische maatschappijkritiek van middelmatige geesten.
Wat wilde Hera eigenlijk onthullen met haar als de profeet Mohammed vermomde homo's? Die vraag alleen al - naar de bedoeling van de maker - is taboe. Daarvoor is een kunstenaar te ver verheven boven de toeschouwer. (En misschien is deze heerlijke onaanraakbare status de reden dat er jaarlijks in Nederland nog steeds zo'n achthonderd 'autonome' kunstenaars afstuderen aan kunstacademies.)
Maar goed, laten we aannemen dat Hera met de foto's van Ghosro en Farhad, twee uit Iran afkomstige homo's, het taboe rondom homoseksualiteit in islamitische landen aan de orde wilde stellen. Wat had Mohammed hier dan in hemelsnaam mee te maken? Wilde de kunstenares aantonen dat hij er een heimelijke verhouding op nahield met zijn schoonzoon Ali? Het is mij niet duidelijk.
Ik denk dat het Hera geen moment is gegaan om de inhoud, maar om de rel zelf. Ze wist als Iraanse vluchtelinge haarfijn wat een expositie van haar foto's in Nederland zou veroorzaken in het Midden-Oosten. De combinatie 'homo' en 'Mohammed is daarvoor voldoende. En Wim van Krimpen, directeur van het Haagse Gemeentemuseum, deed toen hij erachter kwam dat het hier om beledigende afbeeldingen van de profeet Mohammed ging, precies wat Hera wenste: 'censuur' plegen. Het hoogst haalbare voor een pas afgestudeerde kunstenaar: 'onvertoonbare' kunst maken. Niemand leek zich ooit de vraag te hebben gesteld - zelfs Van Krimpen niet - of deze opgeblazen portretten van halfnaakte mannen van enige kwalitatieve waarde waren. Het antwoord is natuurlijk nee. Sterker: zelfs ik had deze lamlendige kiekjes kunnen nemen.
Daar komt bij dat ik de maskers van Mohammed tamelijk vergezocht vind, zelfs inconsequent binnen de rest van het werk. Geen van de andere door Hera geportretteerde homo's draagt namelijk maskers.
De Hera-affaire toont dat kunst is verworden tot een koud kunstje: een minimaal ideetje met maximaal schokeffect. En daar is in een tijdperk van godsdienst-twist niets moeilijks aan. De toeschouwer voor gek zetten, met plaatsvervangende schaamte opzadelen, angst en walging oproepen, provocatief en moedwillig beledigen, daar gaat het om. Dure catalogi noemen het 'de verbeelding van de toeschouwer in werking zetten' of zoiets.
Maar ik vraag me werkelijk af wat al die tentoongestelde volle asbakken, lelijke bouwketen, gebroken porseleinen kopjes, erotisch aangeklede kinderen en profeten in de musea voor moderne kunsten toevoegen aan deze wereld? Schoonheid in elk geval niet. Ik heb mij, in al mijn naiviteit, weleens afgevraagd wat er zou gebeuren als ik zo'n kunstwerk zou kopen. Zal de kunstenaar - in ruil voor mijn pakweg 100.000 euro - peukje voor peukje uit het museum naar mijn salontafel overbrengen? En is het dan nog kunst?
(...)
Welke belastingbetaler in Nederland heeft gevraagd om een lantaarnpaal ingepakt in een konijnevel, een als Mohammed verhulde homo, de snelwegpreludes, roze videoinstallaties, en nep-Picasso's in het plantsoen? Als mijn ingesleten vooroordelen dan zo nodig aan de kaak moeten worden gesteld, verkies ik liever een helder essay boven deze magere conceptkunst van minimale geesten. Wim van Krimpen heeft wel degelijk iets heldhaftigs gedaan: een 'jonge veelbelovende' kunstenares ontmaskerd als een keizerin zonder kleren. Wie volgt zijn voorbeeld?

(Fleur Jurgens)

AYAAN HIRSI ALI & DE ANNE FRANK BOOM

'Wie zal er mijn vrouw willen worden?
Bij wie moet ik zijn voor een kus?
Mijn lichaam is prima in orde
maar die rotkop, dat is het hem dus.'
Zo dacht ik in vroegere jaren,
ik voelde me zeer onvoldaan,
ik stond voor de spiegel te staren
en het spiegelbeeld staarde me aan...

Reken maar dat het je stemming verknalt,
een kop die je zelf niet bevalt.
Te bol of te bleek, met een beugel of bril,
zo'n kop die je zelf niet meer wil.

Ik zag op tv de reclames
voor auto's en pinda's en prik,
ik zag er die heren en dames,
wel duizendmaal mooier dan ik.
Op school zag ik jongens en meiden,
zo zeker en trots, naar het scheen.
Misschien dat ze soms al wel vrijden.
Misschien bleef ik altijd alleen...

Reken maar dat het je stemming verknalt,
een kop die je zelf niet bevalt.
Te bol of te bleek, met een beugel of bril,
zo'n kop die je zelf niet meer wil.

Maar ik zag zoveel prachtige hoofden
met nooit eens een prachtig idee,
dat ik op den duur toch geloofde:
dan valt deze kop nog wel mee.
Sindsdien ben ik zoveel jaar ouder
en zeker niet mooier dan toen,
maar vrouwen staan schouder aan schouder
die het dolgraag met mij willen doen...

(Willem Wilmink)

DE PVV TOOK MY BABY AWAY

Mijn leven shockeert niemand. Dat is ook niet de bedoeling. Het hoort op een rolletje te lopen. Een greep uit de opmerkelijkheden waar ik onlangs nog op ben gestuit:

-Als ik op een oudejaarsfeestje plaatjes draai, begint iedereen van elkaar te houden. (Dat hoor ik nadien altijd. Zoveel liefde, en het gaat letterlijk achter mijn rug om en langs me heen. Zelf kreeg ik overigens 2 kusjes, eentje op elke wang. Een acceptabel aantal.)

-Mijn huisbaas heeft een puppy geadopteerd. (Volgens mij heet hij Sjefke en hij heeft nogal wat weg van een koe, ofzo. Vanochtend werd ik eerst wakker van het scheerapparaat van mijn huisgenoot en daarna van geblaf. Het klonk meer als een schreeuwende cavia, ofzo. Leuk beest.)

-De NS heeft een paar gigantische idioten in dienst. (Ik had ongelukkigerwijs mijn zwarte sporttas in de trein naar Amsterdam verloren en belde naar 0900-3212100, waarna een chagrijnig meisje, dat ongetwijfeld meer dan mij zal verdienen, me een donkerblauwe trolley uit Utrecht kon aanbevelen.)

-De Mediamarkt valt best mee. (Steevast meed ik die winkel, met haar achtelijke slogan, het was mijn kleine, individuele, schijnheilige, naieve oorlog tegen globalisering, het laatste restje punk in mij, maar afgelopen week ben ik er toch heen geweest en ik vertrok met een pakketje lege cd’s, een mobiele telefoon, en de ten zeerste aan te raden film We Feed The World.)

Studeren in Leiden zie ik best zitten. (Jawel, ik heb eindelijk eens over mijn toekomst nagedacht. Wanneer men me er nu naar vraagt, heb ik een antwoord paraat. Culturele antropologie lijkt me erg interessant.)