Het is druk. Er stappen vier Marokkanen op de tram. Ze zien er allemaal nogal verdwaasd uit en dragen trainingsbroeken van Nike. Kennelijk ben ik ook niet helemaal bij bewustzijn, want een van die gastjes manouevreert zichzelf op een gegeven moment tussen de mensen door en gaat vlak voor me zitten, op een plaatsje dat een grote dikke mevrouw net heeft verlaten, en waar ik al twee haltes op aan het azen ben. Hij legt zijn hoofd tegen het raam en staart naar buiten. Stoned.
Wat schetst zijn verbazing? Het is mistig buiten. Het regent een beetje. Mijn lievelingsweer. Ik vind het leuk dat niemand in de tram dat weet. Dat niemand weet wie ik ben. Ik moet glimlachen.
Begin vervolgens dan maar mijn veters te strikken. Laat ze maar denken. Laat ze maar denken dat dat iets is wat hen stoort. Laat de wereld boos zijn. Soms denk ik: Waarom? Soms denk ik: Waarom niet? Dan wil ik dat de mensen die op dat moment in tram24 zitten een keuze maken, zodat ik ter plekke kan zien op wie ik lijk. Een kwartier geleden heb ik me immers nog geërgerd aan de verkoper in de kiosk die me niet onmiddelijk wilde helpen omdat hij in plat Antwerps een gesprek aan het voeren was met zijn vorige klant (waar ik niets van kon verstaan, om me vervolgens het verkeerde pakje sigaretten te overhandigen).
observeren en absorberen.
abserveren en obsorberen.
Het is niet erg zo nu en dan in de war te zijn. Laat je gedachten de vrije loop, voordat ze hun conditie verliezen, zeg ik altijd maar. Nou ja, af en toe. Tegen mezelf.
Op het station koop ik geen bier, maar cola. Ik rook er 2 halve camels bij. De trein is op tijd. Gelukkig maar, nu hoef ik mijn horoscoop niet meer te lezen. Prettig weekend.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten