Toch vervagen herrinneringen en ben ik al talloze dingen vergeten. Als ik aan de hand van mijn herrinneringen aan het schrijven ben, bekruipt me soms een enorm onzeker gevoel. Dan vraag ik me af of ik niet per ongeluk het meeste essentiele deel van mijn herrinneringen verloren ben. Dan vraag ik me af of er in mijn lichaam misschien ergens een donkere uithoek van de herrinnering is, waar alle belangrijke herrinneringen opeengepakt zitten en in zachte modder zijn veranderd.
Maar hoe dan ook, hier moet ik het op dit moment mee doen. Ik klamp me vast aan deze weggeebde, nog altijd wegebbende herrinneringen en met het gevoel alsof ik op een afgekloven bot zuig schrijf ik ze op. Er is geen andere manier om mijn belofte aan Naoko na te komen.
Lang geleden, toen ik nog jong was en deze herrinneringen veel helderder waren, heb ik vaak geprobeerd over Naoko te schrijven. Maar toen lukte het me niet ook maar een regel op papier te krijgen. Ik wist heel goed dat als die eerste regel er eenmaal was, de rest er dan moeiteloos uit zou rollen, maar die eerste regel kwam nooit. Er sprong te veel in het oog en ik wist niet waar te beginnen. Zoals een al te gedetailleerde plattegrond soms nutteloos is door de details. Nu begrijp ik het wel. Uiteindelijk - denk ik nu - kunnen in een onvolledig vat dat een tekst nu eenmaal is alleen onvolledige herrinneringen en onvolledige gedachten worden gevat. Ik denk dat ik Naoko steeds beter begreep naarmate de herrinneringen die met haar samenhingen wegebden. Ik begrijp nu ook waarom ze me vroeg haar niet te vergeten. Natuurlijk wist Naoko ook dat mijn herrinneringen aan haar zouden wegebben. Daarom moest ze mij een belofte afsmeken. 'Vergeet me niet. Onthoud dat ik heb bestaan.'
Als ik daaraan denk, word ik oneindig verdrietig. Want Naoko hield niet eens van me.
Uit: Norwegian Wood, Haruki Murakami.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten