Mijn kerstdagen verliepen vlekkeloos. Ik heb al eens vervelendere dagen meegemaakt. Met volle overgave heb ik me gestort op het onderhouden van gesprekken met een heleboel mensen die ik normaal gezien buiten kerst - laten we zeggen: drie weken eerder of later - niet of nauwelijks spreek. Het is dan ook evident dat je daar ontzettende honger van krijgt. Dit jaar werd ik beloond in de vorm van diverse soorten kebab, cognac, bruschetta, dadels, ham, sinaasappels, amaro, wilde haas, lamsbouten, pandoro, bol, gegrilde pepperoni, cranberrypate- en compote, witte wijn, rode wijn, spumante, zeebanket, artisjokken, kipfilet, aardappels en broodkruimels.
Deze lekkernijen zijn inmiddels zo goed als verteerd. Het enige waar ik nog mee in mn maag zit, zijn de huiveringwekkende flarden van een droom waarin ik door Arnon Grunberg werd gekidnapt in een witte Volkswagen, van maandag op dinsdag was dat, en de schaamte die ik ondervond toen Papa woensdagavond opeens zijn wansmaak diende te etaleren (een scenario waar ik me niet op had voorbereid) door onder andere een digitaal foto-album vol erotisch getinte afbeeldingen van stal te halen. Bovendien was ik even vergeten wat voor een riante verzameling te verwaarlozen mp3s hij bezit.
Ik had gehoopt op een avondje zwijmelen met Morrissey videos, en dit leek aanvankelijk ook te zullen gaan gebeuren, totdat vader met die melodramatische troep kwam aanzetten. Ik was te dronken om me te verweren en hij te dronken om dat te begrijpen. Uiteindelijk heb ik me in allerlei bochten moeten wringen om de vredige sfeer te bewaren, en verliet ik iets voor middernacht, met de staart tussen mijn benen en Kaiser Bruno aan mijn rechterhand, de sfeervolle huiskamer. Ik weet dat mijn nerveuze voorgevoel over een intimiderend verhoor met betrekking tot mijn schoolprestaties nutteloos is geweest, omdat de chef me er niet naar had gevraagd, en dat voelt zowel als een opluchting als een teleurstelling.
donderdag 27 december 2007
dinsdag 25 december 2007
dinsdag 18 december 2007
GROEN!!!
(Mijn huisbaas is druk aan het klussen. Hij slaat met zijn hamer in een ritme als uit een voetbalstadion. Mijn buurmeisje zingt mee met Beyonce. Ik eet goulashsoep met Caribou. Ieder zo zijn ritme.
Barack loopt in op Hillary, omdat Oprah voor de televisiecamera's de tekst 'Obama, I know he's the one!' van een blaadje leest. En gisterenavond heeft Jurgen Raymann een tenenkrommende acte de presence gegeven op het sportgala. Waarom kunnen allochtone cabaretiers alleen maar grapjes maken over hun eigen nationaliteit? Daarmee bewijzen ze de vooroordelen over hun chauvinisme. )
Geregeld kijk ik Lingo. Van alle spelshows op de Nederlandse televisie blinkt het uit in haar laagdrempeligheid. Het programma bestaat al zo lang ik me herrinneren kan, en kende toen ik nog een kleine jongen was haar hoogtepunt: zes afleveringen per week, inclusief een spannende zes-letter-aflevering op primetime in het weekend. Francois Boulanger presenteerde toen nog en werd daarmee terecht een BN'er genoemd. Hoewel de formule van het raden van woordjes en het afstrepen van getallen tijdloos is, hebben zich er in de loop der jaren een boel veranderingen voorgedaan. Dit is de kijkcijfers bepaald niet ten goede gekomen. Lingo is vergane glorie. Wat is er gebeurd met de populairste spelshow van het land?
Nadat de middelmatige allroundster Nance het in 1999 van Boulanger overnam (WAAROM?!) werd de aflevering op zaterdagavond direct geschrapt. Dit waren de zogenaamde crisisjaren uit het post-Francois-tijdperk. Veel kijkers haakten voorgoed af door haar aanstelling. Ook Lucille Werner, die het programma nu al jarenlang presenteert, heeft hen vooralsnog niet van gedachten weten te brengen. Dit ligt zeker niet in de laatste plaats aan haar houten been, dat zij dan ook ternauwernood voor ons, trouwe kijkers, verborgen heeft proberen te houden. Haar kledingkeuze - schaamteloos unisex en vulgair wisselen elkaar wekelijks af - doet andermaal vermoeden dat iemand probeert de waarheid te verhullen. De touwtjes stevig in de handen. Werners vastberadenheid ten spijt, heerst er een griezelig sfeertje in de studio.
Dit wordt nog eens verdubbeld door JP. Nog zo een raadselachtig figuur. Niemand weet zijn leeftijd, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn haarkleur, hoe zijn schoenen er uit zien, of waar hij al die leuke weetjes toch vandaan haalt, behalve ik. Jean-Pierre is een gewetenloze (want hersendode), biseksuele, onaantrekkelijke, ex-gedetineerde man van 56 jaar, die zijn eenzame nachten slijt op Wikipedia. Eergisteren is zijn hond Max overleden.
De dalende kijkcijfers en het nieuwe imago van Lingo zijn in ernstige mate toe te schrijven aan de invloed van de Postcodeloterij (ook wel bekend als de Proletenloterij) op het programma. Zo is de Lingo-paraplu reeds lang vervangen door een lelijke tas, en is onlangs een zekere Rik ten tonele verschenen. Hij is de zoon van Ron Brandsteder. Mag iedere dag een auto met daarop een opzichtelijk logo uitreiken. Hij doet dit tussen reguliere spelronde en de finale, en is verantwoordelijk voor het absolute van de uitzending. Wat blijkt? Niemand in welke postcode dan ook woonachtig, is blij met die kar! De volstrekt willekeurige winnaar, die vooraf vrij heeft moeten vragen om heel de dag op Rik te wachten, die blaaskaak, krijgt niets anders over zijn lippen dan 'Ah, mooi zeg', 'Zozo' of 'In de pocket'. Het lijkt wel of Rik uitsluitend de meest humeurige wijken van Nederland intrekt om zijn evangelie te verspreiden, en daarmee geeft hij een nieuwe dimensie aan het fenomeen "prijzen uitdelen aan nietsvermoedende mensen". Misschien kunnen ze eens echt iets aan de natuur schenken, in plaats van het draaiende houden van de occasion-markt op internet.
Tel bij het ontbreken van Francois Boulanger, en de nadrukkelijke aanwezigheid van de Postcodeloterij verder de goedkope tune, het belachelijke tien-letter-woord, de zorgvuldige casting van laaggeschoolde randdebielen plus aanhang, de kinderachtige manier waarop Lucille Werner in de finale de getallen opnoemt, en daar heb je je antwoord. It's all downhill from here.
En ik, Olav Abacus, zoek nog altijd naar een teamgenoot, m/v, die zich met mij wil opgeven. Dit is onze kans.
Barack loopt in op Hillary, omdat Oprah voor de televisiecamera's de tekst 'Obama, I know he's the one!' van een blaadje leest. En gisterenavond heeft Jurgen Raymann een tenenkrommende acte de presence gegeven op het sportgala. Waarom kunnen allochtone cabaretiers alleen maar grapjes maken over hun eigen nationaliteit? Daarmee bewijzen ze de vooroordelen over hun chauvinisme. )
Geregeld kijk ik Lingo. Van alle spelshows op de Nederlandse televisie blinkt het uit in haar laagdrempeligheid. Het programma bestaat al zo lang ik me herrinneren kan, en kende toen ik nog een kleine jongen was haar hoogtepunt: zes afleveringen per week, inclusief een spannende zes-letter-aflevering op primetime in het weekend. Francois Boulanger presenteerde toen nog en werd daarmee terecht een BN'er genoemd. Hoewel de formule van het raden van woordjes en het afstrepen van getallen tijdloos is, hebben zich er in de loop der jaren een boel veranderingen voorgedaan. Dit is de kijkcijfers bepaald niet ten goede gekomen. Lingo is vergane glorie. Wat is er gebeurd met de populairste spelshow van het land?
Nadat de middelmatige allroundster Nance het in 1999 van Boulanger overnam (WAAROM?!) werd de aflevering op zaterdagavond direct geschrapt. Dit waren de zogenaamde crisisjaren uit het post-Francois-tijdperk. Veel kijkers haakten voorgoed af door haar aanstelling. Ook Lucille Werner, die het programma nu al jarenlang presenteert, heeft hen vooralsnog niet van gedachten weten te brengen. Dit ligt zeker niet in de laatste plaats aan haar houten been, dat zij dan ook ternauwernood voor ons, trouwe kijkers, verborgen heeft proberen te houden. Haar kledingkeuze - schaamteloos unisex en vulgair wisselen elkaar wekelijks af - doet andermaal vermoeden dat iemand probeert de waarheid te verhullen. De touwtjes stevig in de handen. Werners vastberadenheid ten spijt, heerst er een griezelig sfeertje in de studio.
Dit wordt nog eens verdubbeld door JP. Nog zo een raadselachtig figuur. Niemand weet zijn leeftijd, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn haarkleur, hoe zijn schoenen er uit zien, of waar hij al die leuke weetjes toch vandaan haalt, behalve ik. Jean-Pierre is een gewetenloze (want hersendode), biseksuele, onaantrekkelijke, ex-gedetineerde man van 56 jaar, die zijn eenzame nachten slijt op Wikipedia. Eergisteren is zijn hond Max overleden.
De dalende kijkcijfers en het nieuwe imago van Lingo zijn in ernstige mate toe te schrijven aan de invloed van de Postcodeloterij (ook wel bekend als de Proletenloterij) op het programma. Zo is de Lingo-paraplu reeds lang vervangen door een lelijke tas, en is onlangs een zekere Rik ten tonele verschenen. Hij is de zoon van Ron Brandsteder. Mag iedere dag een auto met daarop een opzichtelijk logo uitreiken. Hij doet dit tussen reguliere spelronde en de finale, en is verantwoordelijk voor het absolute van de uitzending. Wat blijkt? Niemand in welke postcode dan ook woonachtig, is blij met die kar! De volstrekt willekeurige winnaar, die vooraf vrij heeft moeten vragen om heel de dag op Rik te wachten, die blaaskaak, krijgt niets anders over zijn lippen dan 'Ah, mooi zeg', 'Zozo' of 'In de pocket'. Het lijkt wel of Rik uitsluitend de meest humeurige wijken van Nederland intrekt om zijn evangelie te verspreiden, en daarmee geeft hij een nieuwe dimensie aan het fenomeen "prijzen uitdelen aan nietsvermoedende mensen". Misschien kunnen ze eens echt iets aan de natuur schenken, in plaats van het draaiende houden van de occasion-markt op internet.
Tel bij het ontbreken van Francois Boulanger, en de nadrukkelijke aanwezigheid van de Postcodeloterij verder de goedkope tune, het belachelijke tien-letter-woord, de zorgvuldige casting van laaggeschoolde randdebielen plus aanhang, de kinderachtige manier waarop Lucille Werner in de finale de getallen opnoemt, en daar heb je je antwoord. It's all downhill from here.
En ik, Olav Abacus, zoek nog altijd naar een teamgenoot, m/v, die zich met mij wil opgeven. Dit is onze kans.
maandag 17 december 2007
BETER IN DE KEUKEN
Het vriest.
Mijn handen doen pijn en kleuren roze in de zon.
Toen ik nog een krantenwijk had, was ik rond deze tijd van het jaar geconcentreerd op mijn nieuwjaarskaartjes; een hele stapel waardeloze visitekaartjes eigenlijk, waar sommigen je geld voor gaven, bij wijze van dankbetuiging. Ik herrinner me dit als teken van medelijden, wat helemaal niets met liefde te maken heeft.
Gedurende een week liet ik me op straat, deur aan deur, van mijn meest charmante kant zien. Tegelijkertijd die vernedering.
In tegenstelling tot nu, was ik in die tijd helemaal niet trots op mijn bijbaantje. Althans, niet op dit theater. Desondanks was ik genoodzaakt me er aan over te geven, omdat ik toch ergens mn sigaretten van moest zien te betalen. Wanneer ik 150 euro ophaalde, vertelde ik dat natuurlijk wel aan mijn vrienden, maar dan noemde ik het een bonus, zonder de activiteiten die er aan vooraf gegaan waren al te nadrukkelijk aan het licht te brengen.
Ik voelde mezelf een bedrieger, een manipulator, liep tussen de klappen van strijkers door mijn geweten te sussen. Op een bepaalde manier aandoenlijk, zo stel ik me voor. In zeker opzicht niet ontzettend verschillend van hoe ik nu functioneer.
Hoewel er aan de buitenkant niets ongewoons viel op te merken - met mijn juist gewassen haar en immer casual kleding zag ik er niet eens uit als een bezorger - voerde ik een innerlijke strijd met mijn gevoelens. Als mensen geen medelijden met me hadden, was dat nog veel mensonterender dan wanneer ze me wel wat kleingeld toestopten.
Op een dag werd de deur voor mijn neus dichtgegooid en even later werd hij zelfs helemaal niet geopend, terwijl ik door de ruit duidelijk kon zien dat RTL Boulevard op tv was. Daar stond ik dan, te zweten in de kou. Ik besloot drie kerstkaarten uit de brievenbus te vissen, het begon te regenen, en ik liep naar huis.
Mijn handen doen pijn en kleuren roze in de zon.
Toen ik nog een krantenwijk had, was ik rond deze tijd van het jaar geconcentreerd op mijn nieuwjaarskaartjes; een hele stapel waardeloze visitekaartjes eigenlijk, waar sommigen je geld voor gaven, bij wijze van dankbetuiging. Ik herrinner me dit als teken van medelijden, wat helemaal niets met liefde te maken heeft.
Gedurende een week liet ik me op straat, deur aan deur, van mijn meest charmante kant zien. Tegelijkertijd die vernedering.
In tegenstelling tot nu, was ik in die tijd helemaal niet trots op mijn bijbaantje. Althans, niet op dit theater. Desondanks was ik genoodzaakt me er aan over te geven, omdat ik toch ergens mn sigaretten van moest zien te betalen. Wanneer ik 150 euro ophaalde, vertelde ik dat natuurlijk wel aan mijn vrienden, maar dan noemde ik het een bonus, zonder de activiteiten die er aan vooraf gegaan waren al te nadrukkelijk aan het licht te brengen.
Ik voelde mezelf een bedrieger, een manipulator, liep tussen de klappen van strijkers door mijn geweten te sussen. Op een bepaalde manier aandoenlijk, zo stel ik me voor. In zeker opzicht niet ontzettend verschillend van hoe ik nu functioneer.
Hoewel er aan de buitenkant niets ongewoons viel op te merken - met mijn juist gewassen haar en immer casual kleding zag ik er niet eens uit als een bezorger - voerde ik een innerlijke strijd met mijn gevoelens. Als mensen geen medelijden met me hadden, was dat nog veel mensonterender dan wanneer ze me wel wat kleingeld toestopten.
Op een dag werd de deur voor mijn neus dichtgegooid en even later werd hij zelfs helemaal niet geopend, terwijl ik door de ruit duidelijk kon zien dat RTL Boulevard op tv was. Daar stond ik dan, te zweten in de kou. Ik besloot drie kerstkaarten uit de brievenbus te vissen, het begon te regenen, en ik liep naar huis.
dinsdag 11 december 2007
SUB:MISSION IMPOSSIBLE
Twee Bowie LP's, een flacon shampoo met hop-extract en een fles whiskey later. Je kunt wel zeggen dat de sint me dit jaar in de watten heeft gelegd. Jammergenoeg liggen mijn cadeautjes nog bij kaiserbruno . Ik luister vandaag naar Charles Mingus, mijn haar is vet en een whiskey zou smaken.
In Rotterdam twee avonden achter elkaar naar Rotown geweest maar geen enkele band kunnen zien. Scram C Baby en New Cool Collective, respectievelijk afgelast en uitverkocht. En dan lees ik dat Paris Hilton gisteren in de lounge zat bij Led Zeppelin. Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld, en soms heb je pech.
En what the fuck is er nou weer voor gedoe bezig rondom die Iraanse die zich voor kunstenares uitgeeft. Die foto's zijn helemaal niet mooi. Gelijk Ehsan Jami erop die de gemeente Voorburg wil dwingen om ze te plaatsen, 'anders hebben ze oorlog met me'. Ik moet er van zuchten. Dit is weer precies dezelfde non-discussie als toen met de Deense cartoons. Binnenkort toch maar eens Een Goede Man Slaat Soms Zijn Vrouw van Joris Luyendijk lezen.
In Rotterdam twee avonden achter elkaar naar Rotown geweest maar geen enkele band kunnen zien. Scram C Baby en New Cool Collective, respectievelijk afgelast en uitverkocht. En dan lees ik dat Paris Hilton gisteren in de lounge zat bij Led Zeppelin. Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld, en soms heb je pech.
En what the fuck is er nou weer voor gedoe bezig rondom die Iraanse die zich voor kunstenares uitgeeft. Die foto's zijn helemaal niet mooi. Gelijk Ehsan Jami erop die de gemeente Voorburg wil dwingen om ze te plaatsen, 'anders hebben ze oorlog met me'. Ik moet er van zuchten. Dit is weer precies dezelfde non-discussie als toen met de Deense cartoons. Binnenkort toch maar eens Een Goede Man Slaat Soms Zijn Vrouw van Joris Luyendijk lezen.
dinsdag 4 december 2007
SPOKEN
Iemand die daar duidelijk niets van begrepen heeft, is Geert Wilders. Hij heeft niet alleen een gebrek aan politieke talenten, maar is bovendien een slecht verliezer. Steeds wanneer hij met een van zijn dubieuze ideeen op de proppen komt, zoals het maken van ‘een kritische film over de Islam’ (vorige week) en het vervolgens op een huilen zetten wanneer mensen hem idioot verklaren (deze week).
Natuurlijk is de beweging van Terpstra belachelijk. Hij speelt op de man en dat haalt niets uit. Wanneer de regering volgens hem niet genoeg tegenwicht aan Wilders biedt, is het hem nog altijd niet verboden dat zelf te doen. Maar zoals Jan Jaap van der Wal al eens zei: Het gaat allemaal om awareness. Zo een beetje als Al Gore dus: Moord en brand schreeuwen en vervolgens nergens meer verantwoordelijk voor zijn. Ook South Park persifleert die trend zo nu en dan buitengewoon geestig.
45% van de Nederlanders vindt het een slecht idee van Terpstra.Daar staat een iets lager aantal voorstanders tegenover. Vermoedelijk zitten de PVV-stemmers, die ik me voorstel als een groepje laaggeschoolde racisten, hier bij inbegrepen. Zij zullen, net als Wilders zelf, waarschijnlijk alleen maar blij zijn dat de held het nieuws weer eens bepaalt en de journalisten triomfantelijk vertelt dat er een fatwa over hem is uitgeroepen. Slechts weinigen zullen zich door Terpstra aangespoord zien om zich van Wilders te distantieren. Dan zegt zo een debiel: 'Geert Wilders zet dingen tenminste op de politieke agenda', en begint daarna een vaag verhaal over de vrijheid van meningsuiting.
Wat men echter vergeet, is dat meneer Wilders niets geeft om die vrijheid. Hij valt uitsluitend op dat recht terug wanneer het hem zelf uitkomt, en maakt daarbij handig misbruik van de huidige verwarring van kunst, spot en provocatie. Wie herrinnert zich na Terpstra nog de rappers Youssef & Kamal of kunstenaar Jonas Staal? Zij probeerden beiden met hun eigen middelen een relativerende blik op de politiek van Wilders te schetsen. Dat is overigens iets heel anders dan het infantiele idee om anno 2007 een provocerende film over de Islam te maken. Hoe dom kun je zijn?
Wilders probeert alles wat hij doet en zegt te legitimeren met het feit dat hij democratische steun heeft gekregen en daarom nu in de Tweede Kamer zit, maar dat is een drogreden. Van een zogenaamd politicus mag je meer verwachten dan onbeargumenteerd, discriminerend gezwets. Zo kan je wel eindeloos doorgaan. Meer dan 8 dure bodyguards om je heen.
Ofwel stelt de regering een cordon sanitaire in, ofwel wachten we op de dood van Geert. En dan wenst ie dat ie wat minder luid had geschreeuwd. Misschien hoopt hij op een standbeeld. Net als Fortuyn en Van Gogh.
De kern van een democratie met het recht op vrijheid van meningsuiting, is dat verschillende meningen vreedzaam naast elkaar kunnen blijven bestaan. Het populisme mag ophoepelen.
Natuurlijk is de beweging van Terpstra belachelijk. Hij speelt op de man en dat haalt niets uit. Wanneer de regering volgens hem niet genoeg tegenwicht aan Wilders biedt, is het hem nog altijd niet verboden dat zelf te doen. Maar zoals Jan Jaap van der Wal al eens zei: Het gaat allemaal om awareness. Zo een beetje als Al Gore dus: Moord en brand schreeuwen en vervolgens nergens meer verantwoordelijk voor zijn. Ook South Park persifleert die trend zo nu en dan buitengewoon geestig.
45% van de Nederlanders vindt het een slecht idee van Terpstra.Daar staat een iets lager aantal voorstanders tegenover. Vermoedelijk zitten de PVV-stemmers, die ik me voorstel als een groepje laaggeschoolde racisten, hier bij inbegrepen. Zij zullen, net als Wilders zelf, waarschijnlijk alleen maar blij zijn dat de held het nieuws weer eens bepaalt en de journalisten triomfantelijk vertelt dat er een fatwa over hem is uitgeroepen. Slechts weinigen zullen zich door Terpstra aangespoord zien om zich van Wilders te distantieren. Dan zegt zo een debiel: 'Geert Wilders zet dingen tenminste op de politieke agenda', en begint daarna een vaag verhaal over de vrijheid van meningsuiting.
Wat men echter vergeet, is dat meneer Wilders niets geeft om die vrijheid. Hij valt uitsluitend op dat recht terug wanneer het hem zelf uitkomt, en maakt daarbij handig misbruik van de huidige verwarring van kunst, spot en provocatie. Wie herrinnert zich na Terpstra nog de rappers Youssef & Kamal of kunstenaar Jonas Staal? Zij probeerden beiden met hun eigen middelen een relativerende blik op de politiek van Wilders te schetsen. Dat is overigens iets heel anders dan het infantiele idee om anno 2007 een provocerende film over de Islam te maken. Hoe dom kun je zijn?
Wilders probeert alles wat hij doet en zegt te legitimeren met het feit dat hij democratische steun heeft gekregen en daarom nu in de Tweede Kamer zit, maar dat is een drogreden. Van een zogenaamd politicus mag je meer verwachten dan onbeargumenteerd, discriminerend gezwets. Zo kan je wel eindeloos doorgaan. Meer dan 8 dure bodyguards om je heen.
Ofwel stelt de regering een cordon sanitaire in, ofwel wachten we op de dood van Geert. En dan wenst ie dat ie wat minder luid had geschreeuwd. Misschien hoopt hij op een standbeeld. Net als Fortuyn en Van Gogh.
De kern van een democratie met het recht op vrijheid van meningsuiting, is dat verschillende meningen vreedzaam naast elkaar kunnen blijven bestaan. Het populisme mag ophoepelen.
DECEMBER
Als ik een goed sinterklaasgedicht schrijf, moet ik altijd denken aan mensen die dat op datzelfde moment tevergeefs aan het proberen zijn.
Het is een vervelend gevoel om ergens goed in te zijn, te weten dat iemand anders jou met de grootste moeite nog niet kan evenaren. De mierzoete smaak van macht kleeft als honing in je mondhoek.
Uiteraard is het ook vervelend om ergens niet goed in te zijn, te weten dat anderen je moeiteloos overtreffen. Onaangenaam zuur, alsof je een limoen uitknijpt in je rechteroog.
Het is bovenal vervelend niet tegen je verlies te kunnen en om je talenten voortdurend te etaleren. Want wat houd je nu helemaal over aan zo een sinterklaasgedicht?
Het is een vervelend gevoel om ergens goed in te zijn, te weten dat iemand anders jou met de grootste moeite nog niet kan evenaren. De mierzoete smaak van macht kleeft als honing in je mondhoek.
Uiteraard is het ook vervelend om ergens niet goed in te zijn, te weten dat anderen je moeiteloos overtreffen. Onaangenaam zuur, alsof je een limoen uitknijpt in je rechteroog.
Het is bovenal vervelend niet tegen je verlies te kunnen en om je talenten voortdurend te etaleren. Want wat houd je nu helemaal over aan zo een sinterklaasgedicht?
maandag 3 december 2007
donderdag 29 november 2007
CLOWNESQUE
Afgelopen zaterdag werd ik op mijn wenken bediend. Het was flink druk in de Botte Hommel en ik ging uit mijn dak toen DJ WCoolJ 'Atlas' draaide, de vetste hit van het jaar. Mijn doorgaans goede intuitie wat betreft het classificeren van het juiste tijdstip (niet zelden zit ik tot op 5 minuten nauwkeurig) was ik op dat moment al lang kwijt. Een minuut later verlichtten de TL het naar bier stinkende lokaal. Om het feest compleet te maken, was ik de volgende dag bijna alles vergeten, waardoor de Waterput Schwung zijn myhtische status vooralsnog behoudt. Bovendien ben ik mijn mobiele telefoon verloren, en dat heeft voor mij een symbolische betekenis.
Verder gaat alles zijn gangetje. Ik maak minstens 1 maal per week een goede pasta klaar, neem zo nu en dan eens een douche, speel een potje op de playstation, lees dagelijks De Morgen binnenstebuiten, probeer hier en daar wat artikelen af te ronden, rook een sigaret op het balkon, haal tijdens mijn lunchpauze een broodje tonijn, luister naar muziek, kijk naar Pauw&Witteman, vraag me af hoe het met hem of haar gaat, voer met horten en stoten een gesprek met mijn franstalige collega's Najib, Amadou en Jamal, en verdwijn onder het dekbed.
Morgen naar de Fiery Furnaces!
donderdag 22 november 2007
HUILENDE RAPPER
ik heb een baantje voor malloten
functioneer niet naar behoren
zuip te veel, rook te veel
veel meer dan ooit tevoren
wie kan ik bekoren
met de dingen die ik schrijf
wie gaat mij geloven
als ik zeg dat ik beklijf
functioneer niet naar behoren
zuip te veel, rook te veel
veel meer dan ooit tevoren
wie kan ik bekoren
met de dingen die ik schrijf
wie gaat mij geloven
als ik zeg dat ik beklijf
dinsdag 20 november 2007
PSSST... KASTANJES KOPEN?
Ik heb zin in een TEENSPIRIT-feest. Bij voorkeur in de klimopstraat en nog voor mijn snor weer is gegroeid. Maar dit terzijde. Ik begin me zo langzamerhand nogal te ergeren aan die formatiecrisis hier. Toegegeven, al vanaf het begin heb ik er niet veel van begrepen, maar als ik dan ook nog eens bereken hoeveel pagina's uit De Standaard en De Morgen ik tevergeefs geprobeerd heb te vatten (en hoeveel interressanter nieuws die zes pagina's per dag hadden kunnen opleveren), zakt de moed me naar de schoenen en raak ik tamelijk gefrustreerd.
Mijn weekend was nagenoeg perfect. Veel gewandeld, doner gegeten, luide muziek, nieuwe trui, forza azzuri & Edgar Allan Poe.
Mijn weekend was nagenoeg perfect. Veel gewandeld, doner gegeten, luide muziek, nieuwe trui, forza azzuri & Edgar Allan Poe.
EVERY ARTIST NEEDS A TRAGEDY
(Novum/AP) - De politie van Keulen heeft een geplande aanslag op een middelbare school in die stad voorkomen. Twee jongens van 17 en 18 jaar wilden aanstaande dinsdag op het Georg Büchner Gymnasium een bloedbad aanrichten. Na een tip deed de politie huiszoeking en vond daarbij wapens en explosieven. Toen de jongste van de huiszoeking hoorde, sloeg hij op de vlucht en wierp hij zichzelf voor een tram. Hij werd zwaargewond naar een ziekenhuis gebracht, waar hij later overleed. De andere jongen werd gearresteerd. De politie heeft dat zondag meegedeeld op een persconferentie.
De politie werd vrijdag gealarmeerd door de schoolleiding, nadat klasgenoten die gezien hadden dat de 17-jarige op internet beelden van het bloedbad van 1999 op de Columbine High School in het Amerikaanse Littleton bestudeerde aan de bel hadden getrokken. Bij de huiszoekingen vond de politie twee kruisbogen en twee luchtdrukpistolen. Voorts waren er aanwijzingen dat de jongens molotovcocktails of staafbommen wilden gebruiken. De politie vond verder een lijst met zeventien namen van docenten en leerlingen die mogelijk doelwit waren van de twee.
Over het motief kon de politie nog weinig vertellen. De 18-jarige werd als een Einzelgänger beschouwd en had problemen op school, maar de 17-jarige was tot dusver op school noch elders in negatieve zin opgevallen, zei de leider van het onderzoek, Norbert Wagner.
De twee wilden de aanslag klaarblijkelijk dinsdag plegen. Het is dan precies een jaar geleden dat een 18-jarige jongen op een school in Emsdetten 37 mensen verwondde alvorens zichzelf met schoten van het leven te beroven.
zaterdag 17 november 2007
HIPPOCAMPUS
Week 46 ging zonder problemen voorbij. Maar ook zonder uitdagingen. Hoewl ik me de laatste tijd redelijk heb aangepast in de Franse hoek op mijn werk, zie ik dit dan ook niet als een positieve ontwikkeling. Natuurlijk ben ik wel blij dat de dagen sneller gaan, en dat ik het Westvlaamse dialect steeds beter onder de knie krijg, maar wanneer ik 's avonds naar huis loop (het is dan al pikdonker en ik lurk aan mijn sigaret) voel ik me allerminst tevreden. Dan heb ik juist het gevoel dat ik mijn tijd verspil aan dit eenvoudige leventje. Waar het op neer komt, is dat ik gewoon ontzettend graag weer naar school wil. Opdrachten maken. Met het geld wat ik nu verdien ga ik sparen om alles te betalen. Eerst nog de winter.
HEB JIJ ZE ALLEMAAL OP EEN RIJTJE?
Leeuwarden - Vrijdagavond heeft niemand minder dan Katie Melua de eerste van 4.500.000 dominosteentjes in beweging gezet. Met een bedeesd tikje zette zij de kettingreactie in gang waar ruim 80 miljoen mensen op afgestemd hadden in 11 landen. De presentatie van Domino Day 2007 in het Frisian Expo Centre in Leeuwarden was in handen van Nance en Hans Kraay jr.
Tot het laatste steentje viel zaten de 85 bouwers met bijeen geknepen billen op de tribunes om te zien of het wereldrecord, dat op 4.079.381 ligt, gebroken werd. Het thema van Domino Day 2007 is ‘Falling into Life’. De omvallende dominosteentjes beeldden negen muziekstromingen uit, zoals onder andere rock-’n-roll, disco en rap. De eerste 'Builders Challenge', waarbij de steentjes live op de vleugels van een ooievaar geplaatst moesten worden, mislukte direct waardoor er 100.000 stenen bleven staan. De tweede challenge ging wel goed maar over het algemeen bleven er opvallend veel steentjes staan. Ook enkele grote velden met 80.000 tot 100.000 steentjes bleven staan. Bij de derde challenge bleef de helft van het veld staan, en de vierde en laatste challenge mislukte eveneens waardoor een laatste veld van ruim 400.00 steentjes bleef staan. Uiteindelijk lukte het de bouwers om ruim 3.671.465 steentjes in één keer te laten vallen. Hiermee is het record dus niet gebroken, wat zorgde voor tranen in de ogen van de dominomeester Robin Paul Weijers. Hij moet nu voor de eerste keer 85 dominobouwers troosten.
donderdag 15 november 2007
BIECHT
Lieve Vader,
Ik heb gezondigd in de vorm van het aankopen, opdienen en (op dit moment) verteren van een goedkope magnetronmaaltijd. Het betreft hier de 'kip met dragon' voor 3 euro 95, aangeraden door de zogenaamde topchef Yves Lamouchi, en gekocht bij Delhaize. In een aan mij door de Duivel ingegeven vlaag van rationaliteit, besloot ik tijdens mijn lunchpauze te beslissen wat ik deze avond zou eten, en zowel de gedachte aan mijn saaie keuken zonder geluid (ik mis nogal eens ons sissend gasfornuis uit de klimopstraat) als het vooruitzicht van een nog lang durende werkdag, deed me er toe besluiten om vanavond niet te koken, maar kant-en-klaar te eten. Bovendien zag het er in mijn toenmalige gewaarwording allemaal best lekker uit.
Al toen ik de supermarkt uitliep kreeg ik ontzettende spijt. Desondanks verkocht ik veel abbonnementen voor digitale telefonie. 's Avonds kwelde de Satan mij echter opnieuw met een hevige honger, en mijn Geest bleek te zwak om nog weerstand te bieden; Ik stelde het heidense product van de MediaMarkt in op 6 minuten. Het voedsel had, eenmaal op mijn bord, een raadselachtig aanzicht. Na het gebed was U nog duidelijk aanwezig. Ik had wel degelijk het gevoel dat ik iets vreselijks aan het doen was. De Apocalyps zou niet ver weg meer zijn. Maar ik kon het niet laten. Toen ik de laatste onnatuurlijk grote erwt had doorgeslikt, moest ik boeren, en ik sloeg mijn armen voor mijn gezicht.
Mijn buik voelt paranormaal. Ik weet ook goed dat deze smeedbede U er niet van zal laten weerhouden mij te straffen. Maar Vader, ik hoop dat U me zult vergeven. De Duivel was in het spel. Schenk me als het U blieft het vermogen om mijn maag in toom te houden, dan zal ik met eerbied het hoofd bieden aan toekomstige escapades.
Amen.
Ik heb gezondigd in de vorm van het aankopen, opdienen en (op dit moment) verteren van een goedkope magnetronmaaltijd. Het betreft hier de 'kip met dragon' voor 3 euro 95, aangeraden door de zogenaamde topchef Yves Lamouchi, en gekocht bij Delhaize. In een aan mij door de Duivel ingegeven vlaag van rationaliteit, besloot ik tijdens mijn lunchpauze te beslissen wat ik deze avond zou eten, en zowel de gedachte aan mijn saaie keuken zonder geluid (ik mis nogal eens ons sissend gasfornuis uit de klimopstraat) als het vooruitzicht van een nog lang durende werkdag, deed me er toe besluiten om vanavond niet te koken, maar kant-en-klaar te eten. Bovendien zag het er in mijn toenmalige gewaarwording allemaal best lekker uit.
Al toen ik de supermarkt uitliep kreeg ik ontzettende spijt. Desondanks verkocht ik veel abbonnementen voor digitale telefonie. 's Avonds kwelde de Satan mij echter opnieuw met een hevige honger, en mijn Geest bleek te zwak om nog weerstand te bieden; Ik stelde het heidense product van de MediaMarkt in op 6 minuten. Het voedsel had, eenmaal op mijn bord, een raadselachtig aanzicht. Na het gebed was U nog duidelijk aanwezig. Ik had wel degelijk het gevoel dat ik iets vreselijks aan het doen was. De Apocalyps zou niet ver weg meer zijn. Maar ik kon het niet laten. Toen ik de laatste onnatuurlijk grote erwt had doorgeslikt, moest ik boeren, en ik sloeg mijn armen voor mijn gezicht.
Mijn buik voelt paranormaal. Ik weet ook goed dat deze smeedbede U er niet van zal laten weerhouden mij te straffen. Maar Vader, ik hoop dat U me zult vergeven. De Duivel was in het spel. Schenk me als het U blieft het vermogen om mijn maag in toom te houden, dan zal ik met eerbied het hoofd bieden aan toekomstige escapades.
Amen.
dinsdag 13 november 2007
donderdag 8 november 2007
woensdag 7 november 2007
SCULPTUUR VAN KOUD VUUR
Met veel genoegen heb ik in de aanloop naar de uitreiking van de AKO-literatuurprijs 2007 de ruzie tussen Grunberg en Van der Heijden gevolgd. Polemiek; weer een nieuw woord geleerd. Toch was ik een beetje teleurgesteld dat het afliep met een sisser. Zelfs mijn superhelden Pauw & Witteman wisten overwinnaar A. F. Th. gisteren geen enkel saillant detail meer te ontfutselen. Daar ligt het verschil tussen de twee. Als Grunberg gewonnen had (van zijn werk heb ik, in tegenstelling tot dat van zijn rivaal, enkele boeken gelezen) zou hij vast en zeker nog eens hebben uitgehaald, en zeer waarschijnlijk nog in zijn toespraak zelf. Dat zou prachtig zijn geweest. Fuckin 100% non-fictie tv. Wat A. F. Th. vanwege zijn gebrek aan ervaring wat betreft tv-optredens (en wát voor optredens !?) namelijk niet beseft, is dat ook de kijkers van de publieke omroep af en toe behoefte hebben aan plat amusement. Bijvoorbeeld in de vorm van een een lekkere late night knokpartij op locatie. Ik kan me niet voorstellen dat niemand anders die mening met me deelt. Uiteindelijk bleek het allemaal maar 'een spel te zijn geweest'. Televisiegeschiedenis had geschreven kunnen worden, maar de jury heeft gefaald. Uiteindelijk had Joost Zwagerman gewoon moeten winnen.
dinsdag 6 november 2007
ONCE YOU DROP YOU CANT STOP
Toch vervagen herrinneringen en ben ik al talloze dingen vergeten. Als ik aan de hand van mijn herrinneringen aan het schrijven ben, bekruipt me soms een enorm onzeker gevoel. Dan vraag ik me af of ik niet per ongeluk het meeste essentiele deel van mijn herrinneringen verloren ben. Dan vraag ik me af of er in mijn lichaam misschien ergens een donkere uithoek van de herrinnering is, waar alle belangrijke herrinneringen opeengepakt zitten en in zachte modder zijn veranderd.
Maar hoe dan ook, hier moet ik het op dit moment mee doen. Ik klamp me vast aan deze weggeebde, nog altijd wegebbende herrinneringen en met het gevoel alsof ik op een afgekloven bot zuig schrijf ik ze op. Er is geen andere manier om mijn belofte aan Naoko na te komen.
Lang geleden, toen ik nog jong was en deze herrinneringen veel helderder waren, heb ik vaak geprobeerd over Naoko te schrijven. Maar toen lukte het me niet ook maar een regel op papier te krijgen. Ik wist heel goed dat als die eerste regel er eenmaal was, de rest er dan moeiteloos uit zou rollen, maar die eerste regel kwam nooit. Er sprong te veel in het oog en ik wist niet waar te beginnen. Zoals een al te gedetailleerde plattegrond soms nutteloos is door de details. Nu begrijp ik het wel. Uiteindelijk - denk ik nu - kunnen in een onvolledig vat dat een tekst nu eenmaal is alleen onvolledige herrinneringen en onvolledige gedachten worden gevat. Ik denk dat ik Naoko steeds beter begreep naarmate de herrinneringen die met haar samenhingen wegebden. Ik begrijp nu ook waarom ze me vroeg haar niet te vergeten. Natuurlijk wist Naoko ook dat mijn herrinneringen aan haar zouden wegebben. Daarom moest ze mij een belofte afsmeken. 'Vergeet me niet. Onthoud dat ik heb bestaan.'
Als ik daaraan denk, word ik oneindig verdrietig. Want Naoko hield niet eens van me.
Uit: Norwegian Wood, Haruki Murakami.
Maar hoe dan ook, hier moet ik het op dit moment mee doen. Ik klamp me vast aan deze weggeebde, nog altijd wegebbende herrinneringen en met het gevoel alsof ik op een afgekloven bot zuig schrijf ik ze op. Er is geen andere manier om mijn belofte aan Naoko na te komen.
Lang geleden, toen ik nog jong was en deze herrinneringen veel helderder waren, heb ik vaak geprobeerd over Naoko te schrijven. Maar toen lukte het me niet ook maar een regel op papier te krijgen. Ik wist heel goed dat als die eerste regel er eenmaal was, de rest er dan moeiteloos uit zou rollen, maar die eerste regel kwam nooit. Er sprong te veel in het oog en ik wist niet waar te beginnen. Zoals een al te gedetailleerde plattegrond soms nutteloos is door de details. Nu begrijp ik het wel. Uiteindelijk - denk ik nu - kunnen in een onvolledig vat dat een tekst nu eenmaal is alleen onvolledige herrinneringen en onvolledige gedachten worden gevat. Ik denk dat ik Naoko steeds beter begreep naarmate de herrinneringen die met haar samenhingen wegebden. Ik begrijp nu ook waarom ze me vroeg haar niet te vergeten. Natuurlijk wist Naoko ook dat mijn herrinneringen aan haar zouden wegebben. Daarom moest ze mij een belofte afsmeken. 'Vergeet me niet. Onthoud dat ik heb bestaan.'
Als ik daaraan denk, word ik oneindig verdrietig. Want Naoko hield niet eens van me.
Uit: Norwegian Wood, Haruki Murakami.
zaterdag 3 november 2007
OPERATIE: KOALA
Het is druk. Er stappen vier Marokkanen op de tram. Ze zien er allemaal nogal verdwaasd uit en dragen trainingsbroeken van Nike. Kennelijk ben ik ook niet helemaal bij bewustzijn, want een van die gastjes manouevreert zichzelf op een gegeven moment tussen de mensen door en gaat vlak voor me zitten, op een plaatsje dat een grote dikke mevrouw net heeft verlaten, en waar ik al twee haltes op aan het azen ben. Hij legt zijn hoofd tegen het raam en staart naar buiten. Stoned.
Wat schetst zijn verbazing? Het is mistig buiten. Het regent een beetje. Mijn lievelingsweer. Ik vind het leuk dat niemand in de tram dat weet. Dat niemand weet wie ik ben. Ik moet glimlachen.
Begin vervolgens dan maar mijn veters te strikken. Laat ze maar denken. Laat ze maar denken dat dat iets is wat hen stoort. Laat de wereld boos zijn. Soms denk ik: Waarom? Soms denk ik: Waarom niet? Dan wil ik dat de mensen die op dat moment in tram24 zitten een keuze maken, zodat ik ter plekke kan zien op wie ik lijk. Een kwartier geleden heb ik me immers nog geërgerd aan de verkoper in de kiosk die me niet onmiddelijk wilde helpen omdat hij in plat Antwerps een gesprek aan het voeren was met zijn vorige klant (waar ik niets van kon verstaan, om me vervolgens het verkeerde pakje sigaretten te overhandigen).
observeren en absorberen.
abserveren en obsorberen.
Het is niet erg zo nu en dan in de war te zijn. Laat je gedachten de vrije loop, voordat ze hun conditie verliezen, zeg ik altijd maar. Nou ja, af en toe. Tegen mezelf.
Op het station koop ik geen bier, maar cola. Ik rook er 2 halve camels bij. De trein is op tijd. Gelukkig maar, nu hoef ik mijn horoscoop niet meer te lezen. Prettig weekend.
Wat schetst zijn verbazing? Het is mistig buiten. Het regent een beetje. Mijn lievelingsweer. Ik vind het leuk dat niemand in de tram dat weet. Dat niemand weet wie ik ben. Ik moet glimlachen.
Begin vervolgens dan maar mijn veters te strikken. Laat ze maar denken. Laat ze maar denken dat dat iets is wat hen stoort. Laat de wereld boos zijn. Soms denk ik: Waarom? Soms denk ik: Waarom niet? Dan wil ik dat de mensen die op dat moment in tram24 zitten een keuze maken, zodat ik ter plekke kan zien op wie ik lijk. Een kwartier geleden heb ik me immers nog geërgerd aan de verkoper in de kiosk die me niet onmiddelijk wilde helpen omdat hij in plat Antwerps een gesprek aan het voeren was met zijn vorige klant (waar ik niets van kon verstaan, om me vervolgens het verkeerde pakje sigaretten te overhandigen).
observeren en absorberen.
abserveren en obsorberen.
Het is niet erg zo nu en dan in de war te zijn. Laat je gedachten de vrije loop, voordat ze hun conditie verliezen, zeg ik altijd maar. Nou ja, af en toe. Tegen mezelf.
Op het station koop ik geen bier, maar cola. Ik rook er 2 halve camels bij. De trein is op tijd. Gelukkig maar, nu hoef ik mijn horoscoop niet meer te lezen. Prettig weekend.
donderdag 1 november 2007
ALLERHEILIGEN
Vandaag is een feestdag. Ik vier hem in besloten kring. Dat wil zeggen, in mijn bed met een glas ijsthee.
maandag 29 oktober 2007
SUGAR KANE THAT TASTED GOOD
Leuke reality tv is zeldzaam, maar sinds een tijdje volg ik op zondagavond 'Het Geslacht De Pauw' op de Vlaamse zender EEN. Een parodie, die - let op mijn woorden - nog eens een prijs gaat winnen (of dat misschien al heeft gedaan). Hilarisch, maar ook hartverwarmend, met een sterrencasting. Nu kun je zeggen, zus en zo is dat ook. Zou kunnen. Ik heb er weinig verstand van. Maar dit moet gauw ook op de Nederlandse televise komen, Bij voorkeur in plaats van De Pfaffs. Hoe dan ook, hieronder een fragmentje.
vrijdag 26 oktober 2007
FRUITS DE MER
De magie van 'De Wereld Draait Door' is weg, maar dat lag niet aan Van Nieuwkerk. Die was namelijk, net als op tv, buitengewoon hoffelijk, een eigenschap die ik altijd erg kan waarderen in een man. Toen ik Paul Witteman zag, begon het wel even te kriebelen. Daarna at ik een forse gegrilde sardine met saffraanrijst en fruits de mer. Het optreden van mijn band gaat morgen alweer niet door en daar baal ik behoorlijk van. Ik heb een nieuw project op mijn werk wat nog vreselijker is dan het vorige, maar ik houd dapper vol. Ik verdien nu immers 200 euro per week en hoe vreselijker je baantje, hoe gedisciplineerder je er van word, denk ik maar. Soms mis ik mijn krantenwijk. Ik lees mijn derde boek van Haruki Murakami, Norwegian Wood, dat is een aanrader. Afgelopen maandag besloot ik, gehypnotiseerd door neonlicht, te gaan solliciteren bij een Argentijn, maar dat is toch niks voor mij. Volgend jaar ga ik misschien naar Denemarken. En dan nu het weer. Het is tamelijk bewolkt en koud bovendien.
donderdag 18 oktober 2007
DISCOURS
Rita Verdonk gaat de problemen in Nederland oplossen, want dat is 'zo hard nodig'. Zeker nu de VVD zonder haar een 'ruk naar links' zal maken en als 'brede volkspartij' heeft afgedaan. Voorlopig heeft ze zelf even een probleem, namelijk dat ze alleen in de Kamer zit en daar nog drie jaar alleen zal blijven zitten, maar ook dat probleem zal ze bij de strot pakken, op de grond gooien, in de houdgreep nemen, een oplawaai geven en oplossen. Hoe ze de problemen gaat oplossen is nog niet bekend, maar dat doet er ook niet toe. Wat er toe doet, is dat Rita Verdonk zegt dat ze de problemen van dit lang gaat oplossen. Daarop is haar populariteit gebaseerd. Rita stroopt de mouwen op, spuugt in haar handen en zal het varkentje eens even wassen. Ze doet me altijd denken aan de schooldirectrice Trunchbull uit Matilda van Roald Dahl, vlak voor die weer een lastig kind het raam uit slingert.
Toen Rita Verdonk een paar weken geleden al solo dreigde te gaan, zei ze dat de files haar speerpunt zouden worden. Had zij het voor het zeggen, dan waren we al bijna van het probleem verlost geweest. Het knappe van Verdonk is dat ze bij dergelijke uitspraken een blik tevoorschijn tovert die zelfs de meest geharde scepticus aan het twijfelen kan brengen. Het is zo'n blik uit de geldleenreclames van Dirk Scheringa; de blik die zegt: geldproblemen bestaan niet, en als ze toevallig wel even bestaan, lossen wij ze voor je op. En dat je dat dan heel even gelooft. Het moet die blik zijn geweest die Gerrit Zalm er ooit toe bracht Verdonk - nog niet eens zo heel lang geleden - de VVD binnen te halen. Die blik en de bijbehorende staccato zinnen, waarin complexe kwesties worden teruggebracht tot kruiswoordpuzzeltjes van 1 ster die je even oplost tijdens de lunch. Daarom zit Gerrit Zalm nu ook bij Dirk Scheringa.
In Nederland noemen we Rita's manier van praten 'daadkracht'. Tenminste, zo noemen zeker 620 555 Nederlanders het. En het werkt. Rita Verdonk gaat een 'politieke beweging' beginnen die is gespecialiseerd in het oplossen van problemen. De komende jaren wordt het een gevecht tussen Wilders en Verdonk, over wie het best onze problemen kan oplossen. "Ik ben meer het type, als ik probleme zie, wil ik ze oplossen", zei Rita in NOVA tegen Paul Scheffer, toen ze 'in debat' gingen over diens boek Het land van aankomst. Scheffer had de problemen rond integratie aardig in beeld gebracht, maar oplossingen, ho maar. Daarvoor moest je bij haar zijn. Daar stond Scheffer even raar van te kijken. Die dacht dat je een probleem eerst moet analyseren en daarna naar een oplossing kunt zoeken. Maar zo werkt het niet in de wereld van Rita Verdonk. Daar spot je het probleem, tackle je het en is het afgelopen.
Rita verdonk heeft een probleem. Zij heeft in de vier jaar dat ze minister is geweest letterlijk geen enkel probleem opgelost. Dat kan tegen haar gaan werken.
(Bert Wagendorps rake observatie, gisteren in de Volkskrant.)
Toen Rita Verdonk een paar weken geleden al solo dreigde te gaan, zei ze dat de files haar speerpunt zouden worden. Had zij het voor het zeggen, dan waren we al bijna van het probleem verlost geweest. Het knappe van Verdonk is dat ze bij dergelijke uitspraken een blik tevoorschijn tovert die zelfs de meest geharde scepticus aan het twijfelen kan brengen. Het is zo'n blik uit de geldleenreclames van Dirk Scheringa; de blik die zegt: geldproblemen bestaan niet, en als ze toevallig wel even bestaan, lossen wij ze voor je op. En dat je dat dan heel even gelooft. Het moet die blik zijn geweest die Gerrit Zalm er ooit toe bracht Verdonk - nog niet eens zo heel lang geleden - de VVD binnen te halen. Die blik en de bijbehorende staccato zinnen, waarin complexe kwesties worden teruggebracht tot kruiswoordpuzzeltjes van 1 ster die je even oplost tijdens de lunch. Daarom zit Gerrit Zalm nu ook bij Dirk Scheringa.
In Nederland noemen we Rita's manier van praten 'daadkracht'. Tenminste, zo noemen zeker 620 555 Nederlanders het. En het werkt. Rita Verdonk gaat een 'politieke beweging' beginnen die is gespecialiseerd in het oplossen van problemen. De komende jaren wordt het een gevecht tussen Wilders en Verdonk, over wie het best onze problemen kan oplossen. "Ik ben meer het type, als ik probleme zie, wil ik ze oplossen", zei Rita in NOVA tegen Paul Scheffer, toen ze 'in debat' gingen over diens boek Het land van aankomst. Scheffer had de problemen rond integratie aardig in beeld gebracht, maar oplossingen, ho maar. Daarvoor moest je bij haar zijn. Daar stond Scheffer even raar van te kijken. Die dacht dat je een probleem eerst moet analyseren en daarna naar een oplossing kunt zoeken. Maar zo werkt het niet in de wereld van Rita Verdonk. Daar spot je het probleem, tackle je het en is het afgelopen.
Rita verdonk heeft een probleem. Zij heeft in de vier jaar dat ze minister is geweest letterlijk geen enkel probleem opgelost. Dat kan tegen haar gaan werken.
(Bert Wagendorps rake observatie, gisteren in de Volkskrant.)
dinsdag 16 oktober 2007
HARUKI
Het is net 1930 geweest in de trein naar Antwerpen. Buiten is het donker. Ik ben vandaag voor de tweede maal deze maand mijn sleutels vergeten. In mijn rugzak zit een nogal riekende kipbrochette. Kant en klaar, welteverstaan. Over het algemeen gaat alles volgens plan.
Na een leuk weekend, waarin mijn alcoholpromillage almaar schommelde, ben ik een blouse, riem, spijkerbroek, LP, eau de toilette en een paar schoenen rijker. Dat was wel nodig. Battles is vooralsnog de beste band van het jaar. Ik ben tevreden.
Veel gedaan, dat heb ik nog niet. Afgelopen zaterdagmiddag had ik een verjaardagsfeestje voor overwegend senioren, en daar ben ik dat door in gaan zien. Je moet je immers constant voorstellen, ook aan mensen die je al kent. Niet dat ik haast heb. Maar soms, als ik helemaal alleen ben, vraag ik me af of de gedachte, nee, de levenswijze, die zegt dat alles wel goed komt zolang men maar lang genoeg volhoud, wel geschikt is om daadwerkelijk iets teweeg te brengen. Iets voltooien. Op papier, bijvoorbeeld.
Troosten doet het zeker, maar volgens plan is het niet helemaal. Ik heb al weken een lijstje in mijn achterzak met dingen die ik af moet maken of nog aan wil beginnen. Hoewel het niet vervelend is deze lijst aan te vullen, moet er natuurlijk ook eens wat verdwijnen. Wordt vervolgd, als het aan mij ligt, wat het doet.
Even iets anders. Wie dit ook moge lezen, wat zijn je favoriete nummers van Micheal Jackson? Ik ben bezig een compilatiereeks in elkaar te steken. Tot nu toe heb ik:
Stranger in Moscow, Bad, Blood on the Dancefloor, Heal the World, Beat It, Earth Song, You Rock My World, Ghosts, They Don't Really Care About Us, Don't Stop 'Til You Get Enough, Thriller, Smooth Criminal, Billie Jean.
(Kom alsjeblieft niet vertellen hoe grappig je Weird Al Yankovic vind, stuk vreten.)
Na een leuk weekend, waarin mijn alcoholpromillage almaar schommelde, ben ik een blouse, riem, spijkerbroek, LP, eau de toilette en een paar schoenen rijker. Dat was wel nodig. Battles is vooralsnog de beste band van het jaar. Ik ben tevreden.
Veel gedaan, dat heb ik nog niet. Afgelopen zaterdagmiddag had ik een verjaardagsfeestje voor overwegend senioren, en daar ben ik dat door in gaan zien. Je moet je immers constant voorstellen, ook aan mensen die je al kent. Niet dat ik haast heb. Maar soms, als ik helemaal alleen ben, vraag ik me af of de gedachte, nee, de levenswijze, die zegt dat alles wel goed komt zolang men maar lang genoeg volhoud, wel geschikt is om daadwerkelijk iets teweeg te brengen. Iets voltooien. Op papier, bijvoorbeeld.
Troosten doet het zeker, maar volgens plan is het niet helemaal. Ik heb al weken een lijstje in mijn achterzak met dingen die ik af moet maken of nog aan wil beginnen. Hoewel het niet vervelend is deze lijst aan te vullen, moet er natuurlijk ook eens wat verdwijnen. Wordt vervolgd, als het aan mij ligt, wat het doet.
Even iets anders. Wie dit ook moge lezen, wat zijn je favoriete nummers van Micheal Jackson? Ik ben bezig een compilatiereeks in elkaar te steken. Tot nu toe heb ik:
Stranger in Moscow, Bad, Blood on the Dancefloor, Heal the World, Beat It, Earth Song, You Rock My World, Ghosts, They Don't Really Care About Us, Don't Stop 'Til You Get Enough, Thriller, Smooth Criminal, Billie Jean.
(Kom alsjeblieft niet vertellen hoe grappig je Weird Al Yankovic vind, stuk vreten.)
vrijdag 12 oktober 2007
WIJSNEUS
Ik word zo moe van al dat zinloos geweld. En dan vooral van de mensen die in programma's als Netwerk op komen draven om even te vermelden dat iedereen echt ontzettend geschokt is, vooral de burgemeester. Dat de school echt een model is voor andere onderwijsinstellingen omdat er wel degelijk aan alle veiligheidseisen voldaan is. Allemaal bullshit. Ik begin zo langzamerhand te twijfelen aan mijn standpunt over de doodstraf. Echt waar. Idioten bestaan immers al sinds 2000 jaar, maar het is toch niet de bedoeling dat het allemaal te populair wordt. Stille tochten hebben nu toch wel bewezen dat ze even zinloos zijn als het geweld zelf.
Het goede nieuws is dat ik buitengewoon lekker heb gegeten. Een goede portie gefrituurde inktvisringen en gazpacho. Bovendien zijn mijn meisje en ik sinds gisteren voor de statistieken precies twee jaar samen, en ga ik zondag naar Parts & Labor en Battles in Amsterdam.
Ohja, ik ben op zoek naar iemand die interesse heeft om samen met mij de discbox van Radiohead aan te kopen. Waarschijnlijk kan ik met een beetje geluk wel aan een creditcard komen. Dan mag jij de platen hebben, en over het boek met artwork gooien we een muntje op. Heb jij een muntje?
Het goede nieuws is dat ik buitengewoon lekker heb gegeten. Een goede portie gefrituurde inktvisringen en gazpacho. Bovendien zijn mijn meisje en ik sinds gisteren voor de statistieken precies twee jaar samen, en ga ik zondag naar Parts & Labor en Battles in Amsterdam.
Ohja, ik ben op zoek naar iemand die interesse heeft om samen met mij de discbox van Radiohead aan te kopen. Waarschijnlijk kan ik met een beetje geluk wel aan een creditcard komen. Dan mag jij de platen hebben, en over het boek met artwork gooien we een muntje op. Heb jij een muntje?
maandag 8 oktober 2007
SMARTASS
Discipline, intelligentie, liefde, eenzaamheid, geld, trots, identiteit, plezier, geluk.
Vanavond maak ik tagliatelle met champignons, spek, room en witte wijn. Arnon Grunberg bij Pauw & Witteman, dat wordt smullen.
Vanavond maak ik tagliatelle met champignons, spek, room en witte wijn. Arnon Grunberg bij Pauw & Witteman, dat wordt smullen.
dinsdag 2 oktober 2007
EEN WEEK IN AUGUSTUS OP EEN DAG IN OKTOBER
(1 oktober.)
Ik heb gisteren mijn snor afgeschoren. Dit deed ik om verschillende redenen. Mijn meisje zegt dat het kriebelt als ik haar kus, en ook mijn vrienden - die aanvankelijk misschien hadden gehoopt dat het bij eenmalige stunt zou blijven - hebben me er de afgelopen maanden dikwijls op gewezen dat snorren iets zijn voor pornoacteurs en rechts-extremisten. Afgelopen zaterdag was ik met drie van hen op een drum 'n bass-feestje in Tilburg en diep in de nacht hebben ze met gevaar voor eigen leven tot zes maal toe hun ongenoegen in daden om proberen te zetten, wat uiteindelijk resulteerde in het afscheren van bijna de helft. Dit allemaal terwijl ik te dronken was om enige weerstand te bieden. Daarop heb ik het klusje de volgende dag zelf maar afgemaakt.
Toen ik daar met het mes achter de wasbak stond, dacht ik: Achja, waarom ook niet. Zoiets. Toen ik mezelf vanmiddag in de spiegel zag, wist ik: dit wil ik niet. Ik heb iets verloren. Een essentieel deel van mezelf. Alsof m'n duim eraf ligt. Ik geef nu toe dat ik misschien best ijdel zou kunnen zijn wanneer het gaat om gezichtsbeharing. Ik bedenk me nu pas dat ik echt trots was op dat stukje, wat deels ook te maken heeft met mijn gebrekkige baardgroei elders. Hiermee doel ik overigens vooral op mijn bakkebaardgroei.
Verder trek ik graag een mooie blouse met colbert aan, maar schenk bij mijn weten toch minder aandacht aan mijn uiterlijke verzorging dan gemiddeld.
Nu wil het zo zijn dat ik 27 oktober op televisie verschijn. Heb ik weer. Een snor waar ik me mee kan vertonen, dat is voor het ogenblik het enige wat ik ambieer.
Afgelopen weekend viel over het algemeen dus een beetje tegen. Drum 'n bass-feestjes zijn, hoe je ze ook wendt of keert, echt altijd kut. Bovendien heb ik te veel gedronken, slecht gezongen, en tot overmaat van ramp meer dan twee uur verspild met het zoeken naar de oude commercial van Danone waarin Filippo Inzaghi een liedje zingt. Ik kies mijn idolen zorgvuldig.
Ik heb gisteren mijn snor afgeschoren. Dit deed ik om verschillende redenen. Mijn meisje zegt dat het kriebelt als ik haar kus, en ook mijn vrienden - die aanvankelijk misschien hadden gehoopt dat het bij eenmalige stunt zou blijven - hebben me er de afgelopen maanden dikwijls op gewezen dat snorren iets zijn voor pornoacteurs en rechts-extremisten. Afgelopen zaterdag was ik met drie van hen op een drum 'n bass-feestje in Tilburg en diep in de nacht hebben ze met gevaar voor eigen leven tot zes maal toe hun ongenoegen in daden om proberen te zetten, wat uiteindelijk resulteerde in het afscheren van bijna de helft. Dit allemaal terwijl ik te dronken was om enige weerstand te bieden. Daarop heb ik het klusje de volgende dag zelf maar afgemaakt.
Toen ik daar met het mes achter de wasbak stond, dacht ik: Achja, waarom ook niet. Zoiets. Toen ik mezelf vanmiddag in de spiegel zag, wist ik: dit wil ik niet. Ik heb iets verloren. Een essentieel deel van mezelf. Alsof m'n duim eraf ligt. Ik geef nu toe dat ik misschien best ijdel zou kunnen zijn wanneer het gaat om gezichtsbeharing. Ik bedenk me nu pas dat ik echt trots was op dat stukje, wat deels ook te maken heeft met mijn gebrekkige baardgroei elders. Hiermee doel ik overigens vooral op mijn bakkebaardgroei.
Verder trek ik graag een mooie blouse met colbert aan, maar schenk bij mijn weten toch minder aandacht aan mijn uiterlijke verzorging dan gemiddeld.
Nu wil het zo zijn dat ik 27 oktober op televisie verschijn. Heb ik weer. Een snor waar ik me mee kan vertonen, dat is voor het ogenblik het enige wat ik ambieer.
Afgelopen weekend viel over het algemeen dus een beetje tegen. Drum 'n bass-feestjes zijn, hoe je ze ook wendt of keert, echt altijd kut. Bovendien heb ik te veel gedronken, slecht gezongen, en tot overmaat van ramp meer dan twee uur verspild met het zoeken naar de oude commercial van Danone waarin Filippo Inzaghi een liedje zingt. Ik kies mijn idolen zorgvuldig.
maandag 24 september 2007
ACHTER JE OREN
Is het geen kwestie van image building: kijk mij eens, de coole jonge filosoof?
"Nee hoor."
Uw boek past anders wel aardig in dat beeld. U relativeert daarin de betekenis van het streven naar een succesvol leven en pleit voor een relaxed bestaan dat desnoods nergens toe leidt: geen kinderen, geen gedachten, geen boeken. Niets.
"Laat ik het zo zeggen: ik heb een diepe bewondering voor mensen die geen succesvol leven nodig hebben, die niet onnadenkend een geweldige carrière nastreven, die voldoende hebben aan een kleine auto, en die niet per se altijd in alles willen winnen. In plaats daarvan leiden zij een onopvallend leven, maar ze genieten er met volle teugen van - ook goed."
U neemt uw 'petje af voor de vaders en moeders bij wier begrafenis niets anders te melden is dan dat hij of zij lekker sliep, een zeeaquarium had en hield van nasi goreng'. Zijn dat niet ontstellend saaie mensen?
"Die conclusie is te kort door de bocht. Ik heb respect voor mensen die ervoor kiezen niet in een voortgaand mechanisme te zitten, in een ratrace waarin ze meteen na, of zelfs al tijdens, hun opleiding meegesleurd worden en waarin menigeen vaak ook ten onder gaat."
(...)
Maar zet drie kinderen aan drie piano's en ze willen, zonder welke volwassen inmenging dan ook, de beste zijn.
"We willen van alles, ook winnen, en dat zit voor een deel in de menselijke natuur. Maar, en dat zie je aan de reclames, we cultiveren dat ook. En dat hoeft voor mij niet; het is ook zo willekeurig. Masturberen zit ook in onze natuur, maar dat cultiveren we niet, dat remmen we liever een beetje af. Luiheid, zelfde verhaal, maar dat rammen we er liefst zo vroeg mogelijk uit. Ik vraag me af hoe het komt dat we het ene wel cultiveren en het andere niet; en moet ik me daar iets van aantrekken? Nee, ik heb wel wat mensen die leven als mijn konijnen: lekker eten, en dan dutten in de zon, uren achter elkaar."
We cultiveren het wedstrijdelement omdat dat niet zelden het beste in de mens naar boven haalt.
"Neem Rintje Ritsma in die Aegon-reclame. De stem zegt: 'Hij heeft er z'n best voor gedaan, maar hij is wel iemand geworden.' Alsof slechtere schaatsers dan helemaal niemand zijn geworden. Ik vind dat treurig."
(...)
Frans van Deijl, interview met Bas Haring. in HP/De Tijd, 21 september 2007
"Nee hoor."
Uw boek past anders wel aardig in dat beeld. U relativeert daarin de betekenis van het streven naar een succesvol leven en pleit voor een relaxed bestaan dat desnoods nergens toe leidt: geen kinderen, geen gedachten, geen boeken. Niets.
"Laat ik het zo zeggen: ik heb een diepe bewondering voor mensen die geen succesvol leven nodig hebben, die niet onnadenkend een geweldige carrière nastreven, die voldoende hebben aan een kleine auto, en die niet per se altijd in alles willen winnen. In plaats daarvan leiden zij een onopvallend leven, maar ze genieten er met volle teugen van - ook goed."
U neemt uw 'petje af voor de vaders en moeders bij wier begrafenis niets anders te melden is dan dat hij of zij lekker sliep, een zeeaquarium had en hield van nasi goreng'. Zijn dat niet ontstellend saaie mensen?
"Die conclusie is te kort door de bocht. Ik heb respect voor mensen die ervoor kiezen niet in een voortgaand mechanisme te zitten, in een ratrace waarin ze meteen na, of zelfs al tijdens, hun opleiding meegesleurd worden en waarin menigeen vaak ook ten onder gaat."
(...)
Maar zet drie kinderen aan drie piano's en ze willen, zonder welke volwassen inmenging dan ook, de beste zijn.
"We willen van alles, ook winnen, en dat zit voor een deel in de menselijke natuur. Maar, en dat zie je aan de reclames, we cultiveren dat ook. En dat hoeft voor mij niet; het is ook zo willekeurig. Masturberen zit ook in onze natuur, maar dat cultiveren we niet, dat remmen we liever een beetje af. Luiheid, zelfde verhaal, maar dat rammen we er liefst zo vroeg mogelijk uit. Ik vraag me af hoe het komt dat we het ene wel cultiveren en het andere niet; en moet ik me daar iets van aantrekken? Nee, ik heb wel wat mensen die leven als mijn konijnen: lekker eten, en dan dutten in de zon, uren achter elkaar."
We cultiveren het wedstrijdelement omdat dat niet zelden het beste in de mens naar boven haalt.
"Neem Rintje Ritsma in die Aegon-reclame. De stem zegt: 'Hij heeft er z'n best voor gedaan, maar hij is wel iemand geworden.' Alsof slechtere schaatsers dan helemaal niemand zijn geworden. Ik vind dat treurig."
(...)
Frans van Deijl, interview met Bas Haring. in HP/De Tijd, 21 september 2007
HUMMINGBIRD
Ik ben meer dan heelhuids het weekend doorgekomen. Dat wil zeggen dat alles goed met me gaat. Ik heb al een aantal schoolboeken kunnen verkopen, en advertenties gelezen op de ruiten van verschillende restaurants in Antwerpen. Bovendien heb ik een aantal leuke concerten voor de boeg, te beginnen aanstaande woensdag, wanneer Caribou gratis speelt in een club vlak naast de deur. Ook met mijn eigen groep gaat het goed: we hebben pas geleden weer eens een nummer gemaakt dat klokt op 2 minuut 14. En mijn huidige lievelingsliedje is Hummingbird van de Born Ruffians. Vanavond maak ik tortiglioni met broccoli en koolvisfilets.
vrijdag 21 september 2007
OVER THE TOP
Mijn cd´s staan in 9 stapels van 40 naast elkaar. Ze zijn niet gesorteerd op alfabet, maar misschien dat ik toch nog maar eens ernstig overwegen moet om dat te doen. Je word er zo lekker rustig van. Voorlopig loopt de rangschikking van links naar rechts als volgt: stapel 1 t/m 5 zijn originele albums in de figuurlijke zin van het woord. Achtereenvolgens is er dan 1 stapel met cd-singles, samplers, promo´s, EP´s etc., 2 stapels met zogenaamd illegaal verkregen albums, en de laatste stapel is er een bestaande uit mijn zelf samengestelde compilatiereeks. Die is jammergenoeg niet zo hoog als zijn voorgangers, maar er is welgeteld 1 kniesoor die daar op let en dat ben ik zelf.
Ter verduidelijking: In de loop der jaren ben ik enkele edities verloren op TEENSPIRIT-feestjes. Ofschoon ik een goede maand geleden nog het laatste exemplaar, #40, aan mijn persoonlijke verzameling (die overigens VARIOUS is getiteld, reeds 7 jaar geleden) heb toegevoegd, is de stapel dus niet zo hoog als hij eigenlijk behoort te zijn. Gelukkig heb ik daar mee leren leven, sinds het moment dat mensen me begonnen te vragen:`Je hoeveelste is dit nou alweer?´ In mijn overtuiging wijst dit er impliciet op dat 36 ook een redelijk aantal is en dat VARIOUS #9, #18, #26 en #39 nu verspreid zijn onder diezelfde mensen die me deze vraag steeds weer blijven stellen. Ze zullen nooit luisteren. Ze zullen tipjes draaien van de hoezen. Aan de andere kant, misschien luisteren ze er juist wel heel veel naar, omdat ze de leeftijd van 20 jaar naderen of al gepasseerd zijn, terwijl ze net als ik liever eeuwig een teenager blijven. Hoe dan ook, het maakt dus allemaal niet zo veel uit.
Stapel 9 is de meest stabiele van de rij. Dat komt niet zozeer door het verschil in lengte ten opzichte van de rest, alswel door de gunstige ligging aan de uiterste zijde, waardoor ik er gemakkelijk bij kan, en het JENGA-effect waar 1 t/m 8 nogal eens mee kampen, hem bespaard blijft.
Nog nooit in mijn leven heb ik fatsoenlijke rekken gehad. Na een paar ongelukkige pogingen gaf ik de hoop al op en besloot dat het vinden van degelijk meubilair tegen een goede prijs onmogelijk was. Nu ik er aan terug denk, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik vorig jaar die erfenis heb verbrast aan minstens 1 hele stapel originele albums, zonder ook maar een moment stil te staan bij de mogelijkheid, de kans die me nu werd geboden, iets geschikts aan te schaffen en mijn verzamelnig zo een boel leed te besparen. Bovendien snap ik eigenlijk niet goed hoe ik op TEENSPIRIT-feestjes door de jaren heen zo roekeloos heb kunnen handelen zonder daar achteraf zo een verscheurd gevoel aan over te houden, want dat is wat me bekruipt als ik nu sommige albums met veel moeite uit een van de onevenwichtige stapels trek.
Neem nu bijvoorbeeld The Decline Of British Sea Power van British Sea Power, ooit tweedehands gekocht en nog altijd een van mijn favoriete albums. Het kartonnen hoesje is gescheurd, de cd is haast letterlijk grijs gedraaid en zit vol krassen. Dat laatste is vast en zeker te wijten aan zo een klassieke avond, waar ik mezelf steevast opwerp als DJ KNULLIG. Begrijp me niet verkeerd; die feestjes waren geweldig, en nog steeds beland ik soms, met wat geluk, hier en daar in een smerig vertrek waar alles naar rook stinkt en de warmte je duizelig maakt. Daar gaat het niet om. Op een gegeven moment verandert enthousiasme in onverschilligheid en onverschilligheid in wrok. Zo simpel is het, en zo werkt dat.
Dit zijn de albums die momenteel bovenaan de stapel liggen:
1: Air - 10 000 Hz Legend
2: Sonic Youth - NYC Ghosts & Flowers
3: Daryll-Ann - Happy Traum
4: Menomena - Friend & Foe
5: Battles - Mirrored
6: Fun Lovin Criminals - Loco
7: Animal Collective - Strawberry Jam
8: Guided By Voices - B1000
9: Various #34 (o.a. Hot Chip, Broadcast, Yo La Tengo e.v.a.)
Tijd om High Fidelity nog eens te lezen.
Ter verduidelijking: In de loop der jaren ben ik enkele edities verloren op TEENSPIRIT-feestjes. Ofschoon ik een goede maand geleden nog het laatste exemplaar, #40, aan mijn persoonlijke verzameling (die overigens VARIOUS is getiteld, reeds 7 jaar geleden) heb toegevoegd, is de stapel dus niet zo hoog als hij eigenlijk behoort te zijn. Gelukkig heb ik daar mee leren leven, sinds het moment dat mensen me begonnen te vragen:`Je hoeveelste is dit nou alweer?´ In mijn overtuiging wijst dit er impliciet op dat 36 ook een redelijk aantal is en dat VARIOUS #9, #18, #26 en #39 nu verspreid zijn onder diezelfde mensen die me deze vraag steeds weer blijven stellen. Ze zullen nooit luisteren. Ze zullen tipjes draaien van de hoezen. Aan de andere kant, misschien luisteren ze er juist wel heel veel naar, omdat ze de leeftijd van 20 jaar naderen of al gepasseerd zijn, terwijl ze net als ik liever eeuwig een teenager blijven. Hoe dan ook, het maakt dus allemaal niet zo veel uit.
Stapel 9 is de meest stabiele van de rij. Dat komt niet zozeer door het verschil in lengte ten opzichte van de rest, alswel door de gunstige ligging aan de uiterste zijde, waardoor ik er gemakkelijk bij kan, en het JENGA-effect waar 1 t/m 8 nogal eens mee kampen, hem bespaard blijft.
Nog nooit in mijn leven heb ik fatsoenlijke rekken gehad. Na een paar ongelukkige pogingen gaf ik de hoop al op en besloot dat het vinden van degelijk meubilair tegen een goede prijs onmogelijk was. Nu ik er aan terug denk, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik vorig jaar die erfenis heb verbrast aan minstens 1 hele stapel originele albums, zonder ook maar een moment stil te staan bij de mogelijkheid, de kans die me nu werd geboden, iets geschikts aan te schaffen en mijn verzamelnig zo een boel leed te besparen. Bovendien snap ik eigenlijk niet goed hoe ik op TEENSPIRIT-feestjes door de jaren heen zo roekeloos heb kunnen handelen zonder daar achteraf zo een verscheurd gevoel aan over te houden, want dat is wat me bekruipt als ik nu sommige albums met veel moeite uit een van de onevenwichtige stapels trek.
Neem nu bijvoorbeeld The Decline Of British Sea Power van British Sea Power, ooit tweedehands gekocht en nog altijd een van mijn favoriete albums. Het kartonnen hoesje is gescheurd, de cd is haast letterlijk grijs gedraaid en zit vol krassen. Dat laatste is vast en zeker te wijten aan zo een klassieke avond, waar ik mezelf steevast opwerp als DJ KNULLIG. Begrijp me niet verkeerd; die feestjes waren geweldig, en nog steeds beland ik soms, met wat geluk, hier en daar in een smerig vertrek waar alles naar rook stinkt en de warmte je duizelig maakt. Daar gaat het niet om. Op een gegeven moment verandert enthousiasme in onverschilligheid en onverschilligheid in wrok. Zo simpel is het, en zo werkt dat.
Dit zijn de albums die momenteel bovenaan de stapel liggen:
1: Air - 10 000 Hz Legend
2: Sonic Youth - NYC Ghosts & Flowers
3: Daryll-Ann - Happy Traum
4: Menomena - Friend & Foe
5: Battles - Mirrored
6: Fun Lovin Criminals - Loco
7: Animal Collective - Strawberry Jam
8: Guided By Voices - B1000
9: Various #34 (o.a. Hot Chip, Broadcast, Yo La Tengo e.v.a.)
Tijd om High Fidelity nog eens te lezen.
dinsdag 18 september 2007
MAN VOORKOMT DIEFSTAL VAN MOBIELE TELEFOON
Donderdag 6 september 2007 - BREDA -
Een man (18) uit Bergen op Zoom heeft de diefstal van zijn mobieltje snel opgelost. De man was aan het bellen toen een fietser zijn toestel op de Nassaustraat afpakte. Hij achtervolgde de dief en pakte zijn toestel terug.
Een man (18) uit Bergen op Zoom heeft de diefstal van zijn mobieltje snel opgelost. De man was aan het bellen toen een fietser zijn toestel op de Nassaustraat afpakte. Hij achtervolgde de dief en pakte zijn toestel terug.
vrijdag 14 september 2007
NOT ENOUGH <---> TOO MUCH
slecht nieuws. ik mag het jaar niet overnieuw doen op plantijn. dat wil zeggen, de enige manier waarop dat nu nog zou kunnen, is door voor vrijdag een superzielige motivatiebrief te schrijven (waar ik geen tijd voor heb) en dan is de kans alsnog ontzettend klein, gezien het feit dat er de laatste vijf jaar niemand door middel van zo een brief is toegestaan het jaar te bissen.
hier kwam ik gisteren achter terwijl ik mijn laatste beltegoed spendeerde aan een gesprek met studentenbegeleider roger frenssen. fijn. wat nu ? gisteren was ik zo uit het veld geslagen dat ik niet goed kon nadenken, nu voorzie ik de volgende opties:
a) proberen een motivatiebrief in elkaar te zetten waarmee ik verhul dat ik geen fuck uit heb gevoerd, het mijn eigen schuld was dat ik de herexamens niet heb gedaan, etc.
b) informeren of ik nog ergens anders in antwerpen een opleiding journalistiek kan volgen en me daar zo snel mogelijk nog voor aanmelden.
c) een baantje zoeken in een italiaans restaurant als assistent van de kok of ober. tussendoor wat schrijven en volgend jaar ergens in nederland een studie journalistiek gaan volgen.
in alle gevallen zal ik hoe dan ook maar moeten afwachten of ik word aangenomen. (en hoe zit het eigenlijk met de IB-groep ? die moet ik ook gaan afmelden dan binnenkort, vrees ik.)
ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik nu moet doen, of wat ik wil. ik ga er dit weekend eens lekker voor zitten. op zich lijkt het me namelijk ook wel wat om een jaartje te werken. maar misschien dat ik daar wel spijt van krijg, en me nutteloos ga voelen. aan de andere kant, als ik mezelf halsoverkop in een andere studie aanmeld, waar moet ik dan mijn boeken en lesgeld van betalen ? ik moet NU gaan beslissen.
hier kwam ik gisteren achter terwijl ik mijn laatste beltegoed spendeerde aan een gesprek met studentenbegeleider roger frenssen. fijn. wat nu ? gisteren was ik zo uit het veld geslagen dat ik niet goed kon nadenken, nu voorzie ik de volgende opties:
a) proberen een motivatiebrief in elkaar te zetten waarmee ik verhul dat ik geen fuck uit heb gevoerd, het mijn eigen schuld was dat ik de herexamens niet heb gedaan, etc.
b) informeren of ik nog ergens anders in antwerpen een opleiding journalistiek kan volgen en me daar zo snel mogelijk nog voor aanmelden.
c) een baantje zoeken in een italiaans restaurant als assistent van de kok of ober. tussendoor wat schrijven en volgend jaar ergens in nederland een studie journalistiek gaan volgen.
in alle gevallen zal ik hoe dan ook maar moeten afwachten of ik word aangenomen. (en hoe zit het eigenlijk met de IB-groep ? die moet ik ook gaan afmelden dan binnenkort, vrees ik.)
ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik nu moet doen, of wat ik wil. ik ga er dit weekend eens lekker voor zitten. op zich lijkt het me namelijk ook wel wat om een jaartje te werken. maar misschien dat ik daar wel spijt van krijg, en me nutteloos ga voelen. aan de andere kant, als ik mezelf halsoverkop in een andere studie aanmeld, waar moet ik dan mijn boeken en lesgeld van betalen ? ik moet NU gaan beslissen.
zondag 9 september 2007
PAVAROTTI IS DEAD BUT WE STILL HAVE HOPE
Een hele geruststelling dat ik op perron 4a in Roosendaal nooit in het wachtlokaal zit, want anders was ik nu misschien wel dood geweest. Ik ga me, denk ik, sowieso wel een beetje vreemd voelen, de eerstvolgende keer dat ik daar op de trein stap.
Nu goed, dit is echt de allerlaatste week vakantie. Als alles goed loopt, begin ik maandag opnieuw aan het eerste jaar journalistiek. Ik moet nog even langs een studiebegeleider om wat vragen te stellen. Dat ga ik vrijdag doen. Woensdag en donderdag heb ik dan nog twee lege dagen uitgetrokken voor mijn shitbaantje (dat geweldig verdient). Vandaag ga ik niet veel doen, en naar alle waarschijnlijkheid zal dat morgen niet meer zijn. Ik heb boodschappen gedaan voor vanavond. Linguine met scampi, en een bonensalade met munt en knoflook. Nu nog even genieten van Animal Collective - Strawberry Jam.
Nu goed, dit is echt de allerlaatste week vakantie. Als alles goed loopt, begin ik maandag opnieuw aan het eerste jaar journalistiek. Ik moet nog even langs een studiebegeleider om wat vragen te stellen. Dat ga ik vrijdag doen. Woensdag en donderdag heb ik dan nog twee lege dagen uitgetrokken voor mijn shitbaantje (dat geweldig verdient). Vandaag ga ik niet veel doen, en naar alle waarschijnlijkheid zal dat morgen niet meer zijn. Ik heb boodschappen gedaan voor vanavond. Linguine met scampi, en een bonensalade met munt en knoflook. Nu nog even genieten van Animal Collective - Strawberry Jam.
VERSUS
non rien de rien
non je ne regrette rien
:
remember to let her into your heart
then you can start to make it better
non je ne regrette rien
:
remember to let her into your heart
then you can start to make it better
vrijdag 7 september 2007
TEGELTJESWIJSHEDEN
If a cluttered desk signs a cluttered mind, of what, then, is an empty desk a sign?
(A. Einstein)
(A. Einstein)
maandag 3 september 2007
LADIES & GENTLEMEN NOW LET ME INTRODUCE TO YOU
Hallo, mijn naam is Olav Abacus en het zit zo: ik heb een writer's bloc. Toch is het niet wat je denkt. Deze uitdrukking wordt namelijk doorgaans gebruikt wanneer iemand geen enkel idee voorhanden heeft om uit te drukken. Maar ik barst juist van de creativiteit!
Als ik er zo aan terug denk, kan ik niet precies zeggen wanneer het begonnen is. Maar sinds ik in Antwerpen ben gaan wonen zijn er zeker een boel dingen veranderd die deze situatie teweeg hebben gebracht. Ik kwam er achter dat ik, als puntje bij paaltje komt, niet meer zo eenvoudig vrienden maak als voorheen, veel te lang in mijn bed blijf liggen, en ik ben als klap op de vuurpijl meer gaan roken dan me lief is. Het studentenleven is me in het algemeen zwaar gevallen. Ik heb het allemaal nogal onderschat en nu mag ik het schooljaar overnieuw doen. Niet dat ik niets heb geleerd, dat zeker niet. Ik ben me er wel degelijk bewust van dat ook ik wel eens tijd verspil, en nu wil ik gewoon opnieuw beginnen. Onder een nieuwe naam.
Ik ben voortdurend bang om te falen. Dat wil dus zeggen, wanneer ik iets op papier wil zetten. Dat is voor mij de enige goede optie om iets met mijn creativiteit te doen. Iemand die van muziek houdt, leert gitaar spelen. Iemand die van kunst houdt, leert schilderen. Ik heb het afgelopen jaar nauwelijks geschreven. Hoe is het mogelijk dat me dat nu opeens niet meer lukt? Toen schrijven voor mij nog simpelweg een leuk tijdverdrijf was, ging het allemaal veel makkelijker. Daar zit het hem in. Nu ik denk te weten wat ik echt wil met mijn leven, stel ik misschien te hoge eisen aan mezelf.
Nogmaals, aan een gebrek aan creativiteit zal het niet liggen. Ik kijk verdomme 10 keer per dag naar het journaal, lees verschillende kranten en opiniebladen. Ik ben altijd op zoek en redelijk op de hoogte van de nieuwste muziek, literatuur en films. Maar het vertaalt zich tot niets. Een goed gesprek op zijn tijd, maar dat vind ik niet genoeg. Dat ben je soms na een week weer vergeten. Ik wil het vastleggen. Maar daar heb ik de discipline niet voor.
.....
Als ik er zo aan terug denk, kan ik niet precies zeggen wanneer het begonnen is. Maar sinds ik in Antwerpen ben gaan wonen zijn er zeker een boel dingen veranderd die deze situatie teweeg hebben gebracht. Ik kwam er achter dat ik, als puntje bij paaltje komt, niet meer zo eenvoudig vrienden maak als voorheen, veel te lang in mijn bed blijf liggen, en ik ben als klap op de vuurpijl meer gaan roken dan me lief is. Het studentenleven is me in het algemeen zwaar gevallen. Ik heb het allemaal nogal onderschat en nu mag ik het schooljaar overnieuw doen. Niet dat ik niets heb geleerd, dat zeker niet. Ik ben me er wel degelijk bewust van dat ook ik wel eens tijd verspil, en nu wil ik gewoon opnieuw beginnen. Onder een nieuwe naam.
Ik ben voortdurend bang om te falen. Dat wil dus zeggen, wanneer ik iets op papier wil zetten. Dat is voor mij de enige goede optie om iets met mijn creativiteit te doen. Iemand die van muziek houdt, leert gitaar spelen. Iemand die van kunst houdt, leert schilderen. Ik heb het afgelopen jaar nauwelijks geschreven. Hoe is het mogelijk dat me dat nu opeens niet meer lukt? Toen schrijven voor mij nog simpelweg een leuk tijdverdrijf was, ging het allemaal veel makkelijker. Daar zit het hem in. Nu ik denk te weten wat ik echt wil met mijn leven, stel ik misschien te hoge eisen aan mezelf.
Nogmaals, aan een gebrek aan creativiteit zal het niet liggen. Ik kijk verdomme 10 keer per dag naar het journaal, lees verschillende kranten en opiniebladen. Ik ben altijd op zoek en redelijk op de hoogte van de nieuwste muziek, literatuur en films. Maar het vertaalt zich tot niets. Een goed gesprek op zijn tijd, maar dat vind ik niet genoeg. Dat ben je soms na een week weer vergeten. Ik wil het vastleggen. Maar daar heb ik de discipline niet voor.
.....
Abonneren op:
Reacties (Atom)
